เมื่อทั้งสามมาถึงหน้าตลาด ซึ่งตลาดก็เหมือนตลาดชนบททั่วไปที่มีแผงขายเป็เป็ทางยาว ตอนนี้ตลาดดูคึกคักมากดีที่ทางรัฐบาลให้ประชาค้าขายสินค้าอย่างเสรี ทั้ง 3คนตายายหลานก็เดินเข้าไปภายในตลาด
"อ้าววันนี้เอาอะไรล่ะคุณยาย "
เมื่อคุณยายเดินเข้าไปหาแม่ค้าที่ดูเหมือนจะรู้จักกัน
"หมูชั่งเท่าไหร่ช่างละช่างละ หมูเนื้อแดงชั่งละ5 หยวน เนื้อติดมัน4หยวน หมูสามชั้น4หยวน เอาไหมล่ะยาย"
ยายหันมามองหน้าเฉินเฟยอวี้ซึ่งหมูชั่งละหยวน ก็มีราคาแพงพอสมควรสำหรับครอบครัวทั่วไป เพราะค่าแรงรายวันของคนที่ทำงานก็ไม่กี่เมา เมื่อเห็นว่าเฉินเฟยอวี้ไม่ได้ตอบอะไรคุณยายฉีก็เลยหันมาพูดกับแม่ค้า
" เอาหมูสามชั้น 2 ชั่งเอาหมูติดมัน 2 ชั่งเอาหมูเนื้อแดง 2 ชั่ง"
" คุณยายทำไมเอาไปเยอะขนาดนั้นล่ะคะ"
"เอาไว้ให้หลานทำอาหารให้ยายกินไง ถ้าเหลือเราก็เอาไปตากแห้งไว้กินหน้าหนาวเวลาที่เราออกไปทำงานหรือไปไหนไม่ได้
"ได้แล้วทั้งหมด 26 หยวน"
คุณยายฉีก็หยิบเงินในกระเป๋าออกมาจ่ายอย่างไม่อิดออด ตาฉีก็รับหมู 6 ช่างมาแล้วใส่ลงในตะกร้า ทั้งสามคนก็เดินไปเรื่อยๆก็มีพ่อค้าแม่ค้ามากมายขายของอยู่
"วันนี้รับอะไรดียายฉีไม่เห็นนานเลย"
"อ๋อฉันเพิ่งกลับมาจากเมืองหลวงน่ะ"
"วันนี้จะรับอะไรไหมล่ะ"
" หลานอยากได้เครื่องปรุงอะไรพิเศษไหม"
คุณยายฉีที่หันมาถามหลานสาวเพราะว่านี่เป็ร้านเครื่องปรุงเฉินเฟยอวี้ ที่ดูจะตื่นเต้นกับเครื่องปรุงรีบเดินเข้าไปดูเครื่องปรุงที่มีมากมายหลายอย่าง
"ขอน้ำตาล 2 ชั่ง เกลือ 2 ชั่ง ส้มสายชู 1 ไห น้ำปลา2 ไห"
เฉินเฟยอวี้ที่สั่งโดยไม่ถามคุณยาย
"น้ำตาลชั่งละ2หยวน เกลือชั่ง5เหมา น้ำส้มสายชูไหละ4 เหมา น้ำปลาไหละ1หยวน ทั้งหมด 7หยวน 8เหมา พอดี"
เฉินเฟยอวี้ที่ได้ยินแบบนั้นก็หันไปมองคุณยายฉีเพราะใกับราคาของที่เธอซื้อ ซึ่งคุณยายฉีก็มองหน้าหลานแล้วก็ยิ้มให้
"ไม่เป็ไรหรอกลูกหลานอยากได้อะไรหลานบอกยายเลย "
เมื่อคิดว่าพ่อของเฉินเฟยอวี้เคยให้เงินยายที่สถานีรถไฟแค่ 10 หยวนซึ่งคุณยายก็ไม่รับ แต่ที่ซื้อเครื่องปรุงไป 7 หยวน 8 เหมาอีก แล้วยังมีหมูอีกคุณยายฉีก็ไม่ได้ว่าอะไรแถมยังตัดชุดให้เธออีกตั้งหลายชุดแถม ให้เลือกผ้าชั้นดีอีกต่างหากคุณยายของเธอเนี่ยรวยจริงๆนะฮ่าๆๆ แล้วทั้งสามก็เดินไปเรื่อยๆคุณยายฉีก็ซื้อนู่นซื้อนี่ ของใช้ในบ้านแล้วก็ซื้อของใช้ให้เธอ
"เฟยอวี้หลานมานี่ซิ"
คุณยายสีที่เรียกหลานสาวให้เข้าไปหา เฉินเฟยอวี้เดินเข้าไปหาคุณยายฉีมองดูแผงที่ขายอยู่
" หลานเลือกสิหลานชอบอะไร"
เฉินเฟยอวี้ที่มองดูแผงขายของ มีพวกสมุนไพรที่ใช้สำหรับดูแลผิว สมัยนี้เขายังไม่ผลิตสบู่กันหรือไงนะครีมทาผิวก็ไม่มี แต่ที่มีคล้ายๆจะเป็พวกน้ำมันทาผิวที่สกัดจากต้นไม้เท่านั้น ที่เอามาไว้ทาผิวไม่ให้แตกแห้ง หรือเธอจะทำสบู่ออกมาขายดี มันจะขายได้ไหมนะ
"ไม่เอาหรอกค่ะคุณยายมันแพง"
"ไม่แพงหรอกลูกดูผิวหลานสิแห้ง แถมมีแผลเป็เต็มไปหมด"
"นี่นางหนู นี่เป็ยาทาเอาไว้ทาให้แผลเป็หาย ทาผิวผิวก็เนียนนุ่มด้วยนะ เอาไมละถ้าไม่เอาของหมดไม่มีอีกแล้วนะ"
" เอาเลยจ้ะ เอา3กระปุกเลย แล้วก็เอาน้ำมันทาผิวด้วยสองขวด"คุณยายฉีที่รีบหยิบน้ำมันทาผิว แล้วก็ยาทาลบรอยแผลเป็ใส่ตระกร้าเพราะกลัวหลานสาวจะปฏิเสธ
"ทั้งหมด 8 หยวน"
คุณยายฉีก็จ่ายเงินโดยเร็ว
"คุณยายซื้อทำไมคะมันแพง "
"ยายมีเงินไม่เป็ไรหรอกหลานไม่ต้องคิดมาก "
"แต่เป็เงินที่คุณตาคุณยายหามาอย่างยากลำบากแต่กลับเอามาใช้จ่ายฟุ่มเฟือยแบบนี้หรอค่ะ"
"ยายกับตาทำงานมาหลาย40 ทำสวนทำไร่ขายไข่มา2ปีกว่า เงินแทบไม่ได้ใช้ยายมีเงินเก็บหลายพันหยวนเลยนะ "
"ทำไมยายไม่เอาไปให้คุณแม่บ้างล่ะคะ "
"ยายจะให้แม่หลานทำไมล่ะ พาลูกกลับมาเยี่ยมบ้าง ยังไม่กลับมาเยี่ยมยายสักครั้ง ชนบทมันไม่ดีตรงไหน ยังไงมันก็เป็บ้านเกิดหล่อน ยายกับตาสองคนขายไข่ปลูกผลไม้หาเงินได้ตั้งเยอะ เยอะกว่าพ่อกับแม่หลานด้วยซ้ำเงินเดือนครูแม่หลานแค่เดือนละ 30 กว่าหยวนมันจะไปพอใช้อะไรล่ะ เงินเดือนพ่อหลานก็แค่ 50 กว่าหยวนเท่านั้นเอง ยายกับตาหาเงินได้เป็หลายร้อยหยวนบางเดือนถ้าหน้าผลไม้ยายขายได้ครั้งหนึ่งเป็หลายพันหยวนเลยนะยายกับตาก็ไม่ได้ใช้อะไรฟุ่มเฟือยมากมาย ยายกับตาไปหาหลานทีไรยายก็เอาเงินให้แม่หลานแต่ละครั้งก็หลายหยวน ให้เอาไปแบ่งหลานทุกคนให้เท่ากัน ยายคิดว่าหลานคงจะไม่ได้เงินใช่ไหม"
ยายฉีที่เห็นหลานก้มหน้าก็ถอนหายใจ
"ช่างมันเถอะลูกป่ะไปซื้ออะไรต่อหลานอยากได้อะไรหลานบอกยายเลยนะไม่ต้องเกรงใจ "
"ค่ะคุณยาย"
เฉินเฟยอวี้ที่คิดไว้แล้วว่าคุณตากับคุณยายฉีต้องมีเงินมากพอสมควรเพราะดูจากขนาดสวนที่มีขนาดใหญ่แล้วยังมีไก่ที่ออกไข่ทุกวันแล้วไหนจะหน้าผลไม้อีก แต่ก็ไม่คิดว่าคุณยายฉีกับคุณตาสีจะมีเงิน มากมายขนาดนี้ แต่เฉินเฟยอวี้ก็ไม่เคยคิดจะใช้เงินของคุณยายฉีคุณยายฉีที่เก็บมาทั้งชีวิตหรอก เพราะเธอตั้งใจจะหาเงินส่งเสียตัวเองเรียน เธอคิดว่าเธอหาเงินได้เธอจะหาลู่ทางทำธุรกิจเธอลองขายแบบให้ร้านเสื้อผ้าดูก่อนถ้ามันไปได้ดีเธอค่อยทำอย่างอื่นเธอคิดว่าเธอจะทำสบู่ครีมทาผิวออกมาขายเพราะเธอคิดว่าเธอทำได้เธอเคยวิจัยเกี่ยวกับสบู่ครีมทาผิวมาบ้างเื่แค่นี้ไม่น่าจะใช่ปัญหายากแต่ต้องให้อะไรเข้าที่เข้าทางกว่านี้เสียก่อนเพราะเธอก็เพิ่งมาที่นี่ได้แค่ 7 วัน ก็ยังไม่รู้อะไรมาก เมื่อทั้งสามคนซื้อของเสร็จแล้ว ก็กลับไปที่รถจักรยานที่จอดเอาไว้ที่หน้าตลาด
"ได้อะไรมาบ้างสองยายหลานถือของพะรุงพะรังเชียว"
คุณตาฉีที่ถามหลานกับภรรยาเพราะเห็นหลานกับภรรยาถือของมาเต็มไม้เต็มมือ
"ก็เยอะแหละของใช้ของพวกเรา แล้วก็ซื้อให้เฟยอวี้ด้วย "
"กลับกันเถอะกว่าจะถึงเดี๋ยวจะค่ำเอาเสียเปล่า"
เฉินเฟยอวี้มองดูท้องฟ้ามันเริ่มมืด แต่ไม่คิดว่ามันจะมืดเร็วขนาดนี้เพราะเธอมา ในตัวอำเภอเธอก็ใช้เวลาอยู่ร้านตัดเย็บเสื้อผ้าก็ 2 ชั่วโมงกว่าๆมาเดินตลาดอีก
"หลานอยากกินอะไรเป็พิเศษไหมลูก"
คุณยายฉีพี่ถามหลานสาวเพราะเห็นหลานสาวร่างกายผอมคงอยากจะบำรุงให้อ้วนละมั้ง
"ไม่ล่ะค่ะเรากลับไปทำอาหารที่บ้านกินเถอะค่ะ"
"กินซาลาเปาไหม ซาลาเปาร้านนี้อร่อยนะลูก"
คุณยายฉีที่ไม่ถามเดินลงไปซื้อซาลาเปาเมื่อซื้อซาลาเปา 6 ลูกมาก็เอาให้หลานกิน 2 ลูก ให้สามีกิน 2 ลูก แล้วตัวเองกิน 2 ลูกทั้งสามคนกินไปยิ้มไปอย่างมีความสุขเมื่อกินอิ่มแล้วก็ ตาฉีก็ปั่นจักรยานและพาทั้งสองกลับบ้านระหว่างทางกลับก็คุยกันเื่เื่ต่างๆคุณตาฉีก็ได้เล่าเื่ที่ตอนสมัยหนุ่มๆที่ได้แอบเข้ามาหาคุณยายฉีแล้วพ่อแม่ก็จับทั้งคู่แต่งงานกัน
245
![[จบ]เซียนทะลุมิติมาบริหารฟิตเนส](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775308427_81813753.webp)
