The Next Dear คุณมาเฟียข้างบ้าน NC (3P)

        ถ้าหากว่าชีวิตฉันในตอนนี้มันเป็๲เหมือนความฝัน..

        มันก็คงจะเป็๞ฝันร้ายที่สุดในชีวิต..

        ฉันอยากนอนหลับ..

        และไม่ขอตื่นขึ้นมาเจอกับความฝันบ้าๆนี่อีกตลอดไป..

        ฮ่องกง

        “เราคงต้องหลบอยู่ที่นี่ซักพัก จนกว่าพ่อของเราจะหาที่อยู่ใหม่ได้”

        “อีกนานมั้ยแม่”

        “ก็คง..อีกซักพักน่ะ”

        ซ่า..

        ฉันหลับตาลงและกัดริมฝีปากของตัวเองแน่นท่ามกลางน้ำอุ่นๆจากฝักบัวในห้องน้ำ คำตอบที่ได้จากปากแม่ของฉัน..เริ่มทำให้ฉันรู้สึกกลัวและพะว้าพะวงกับบางสิ่งบางอย่างที่มันอาจจะเกิดขึ้น

        “มีบะหมี่อยู่ข้างนอกนะเซีย อาบน้ำเสร็จแล้วมากินด้วยล่ะ”

        “อื้ม..ค่ะ..”

        “แม่กับพ่อรักลูกมากนะ..ลูกต้องอดทนเข้าใจมั้ย..เราจะผ่านเ๱ื่๵๹นี้ไปด้วยกันให้ได้”

        “….”

        “งั้นแม่ไปนอนก่อนนะ”

        เสียงหวานๆที่ฉันคุ้นเคยกำลังเลือนหายลับไปโดยที่มือของฉันยังทาบแน่นอยู่บนอกด้านซ้าย ฉันพยายามอดทนและเข้มแข็งอย่างที่แม่บอก แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอลงไปทุกที

        เ๱ื่๵๹ราวของเราสามพ่อแม่ลูกที่ต้องหนีหัวซุกหัวซุนจากการตามล่าจากพวกแก๊งอันธพาล หรือเรียกง่ายๆว่าแก๊งมาเฟีย..คงเป็๲คราวเคราะห์ที่พ่อของฉันดันไปรู้ความลับบ้าๆของพวกมันเข้า การตามล่าและการจับฆ่าทั้งตระกูล..มันก็ได้เริ่มต้นขึ้น

        “กรี๊ดดดดดดดดดด!!”

        เฮือก!

        “มะแม่!!”

        แต่แล้วจู่ๆเสียงกรีดร้องของแม่ฉันก็ดังขึ้นมาจนทำให้หัวใจที่หวาดกลัวของฉันหล่นไปอยู่บนพื้น ซึ่งตามมาด้วยเสียงร้องทุ้มๆของพ่อ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วซะจนฉันแทบไม่มีสติที่จะคิดเ๱ื่๵๹อะไรทั้งนั้น

        ปั้ง!!

        มืออันสั่นเทาของฉันรีบคว้าผ้าขนหนูเอาพันตัวและเปิดประตูห้องน้ำออกไปอย่างไม่รีรอ และภาพตรงหน้ามันก็ทำให้ฉันยืนอึ้งไปชั่วขณะ..ดวงตาแดงก่ำของฉันเริ่มมีน้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง มันเหมือนกับว่าตอนนี้ฉันเองไม่ได้หายใจอยู่อีกต่อไป

        “ฮึ่ก!...”

        ตึกตักตึกตักตึกตักตึกตัก..

        แต่แล้วเสียงหัวใจที่มันเต้นรัวของฉัน..มันกำลังบ่งบอกว่าตัวของฉันเองยังมีชีวิตอยู่..

        “กูอยากเอาอีนี่ว่ะ เอามันก่อนค่อยฆ่าทิ้งได้มั้ยวะ”

        “หึๆๆ”

        “ฮึกๆๆ! พ่อ!แม่!”

        ผู้ชายประมาณห้าคนหรือมากกว่านั้น..กำลังยืนจ้องมองฉันที่วิ่งเข้าไปกอดร่างไร้ลมหายใจของพ่อกับแม่ที่นอนแน่นิ่งและมีเ๧ื๪๨สีแดงฉานไหลนองอยู่เต็มพื้น ความโหดร้ายที่พวกมันได้ทำไว้..มันหนักหนาสาหัสจนทำให้ฉันไม่อยากจะมีชีวิตอยู่บนโลกบ้าๆใบนี้อีกต่อไปแล้ว..

        “ฮึกๆๆๆๆๆ ยะอย่าทำอะไรฉันเลยนะ”

        เสียงขอร้องและอ้อนวอนแทบเป็๞แทบตายของฉันที่กำลังพูดวิงวอนต่อหน้าเหล่าฆาตกร..ฉันรู้ดีว่ามันคงไม่เป็๞ผล..

        วืบ

        กลิ่นคาวเ๧ื๪๨..ความรู้สึกหวาดกลัวที่สุดในชีวิต..และสายตาหื่นกระหายของพวกผู้ชายชุดดำที่ยืนมองฉันอยู่..มันเป็๞ความรู้สึกสุดท้ายก่อนที่ดวงตาของฉันจะปิดลงพร้อมกับสติที่เริ่มเลือนหายลับไป

        มันก็ใช่..ครั้งสุดท้ายของทุกอย่าง..

        มักไม่มีสัญญาณเตือนจริงๆด้วย