ลี่อินเดินออกจากห้องนอนของเธอในเช้าวันใหม่ แสงแดดอ่อนส่องเข้ามาทางระเบียงไม้ พร้อมกลิ่นชาหอมกรุ่นจากครัวหลังบ้าน
ใบหน้าของเธอยังอมยิ้มจาง ๆ จากฝันร้อนเมื่อคืน ร่างกายเบาเหมือนลอย เธอกลั้นขำกับตัวเองไม่ได้ พลางพึมพำเบา ๆ “…นี่ยังฟินอยู่เลยเหรอเนี่ย”
แต่ยังไม่ทันจะเดินพ้นระเบียง เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้น
ซินเฟย — พี่สาวคนโตของบ้าน เดินสวนทางมาพอดี ใบหน้าเธอก็แต้มรอยยิ้มบางเฉียบแบบ “ไม่ปกติ” เหมือนกัน ต่างคนต่างชะงักเล็กน้อย แล้วก็หยุดยืนสบตากัน
“…เ้าดูสดใสดีนะวันนี้” ซินเฟยพูดขึ้นก่อน มุมปากยกนิด ๆ ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย เหมือนกำลังสแกน
ลี่อินรีบเก็บหน้ายิ้มเปื้อนฝัน แล้วพยักหน้า “ฝันดีน่ะค่ะ เมื่อคืนนอนหลับสนิทเลย”
ซินเฟยมองนิ่ง ๆ “ฝัน…แค่ฝันเหรอ?”
ลี่อินหัวเราะแห้ง ๆ “ค่ะ ฝันแค่...เื่ทั่วๆ ไป ไม่สำคัญเลย” มือยกเกาหัวแกล้งทำเป็งง ๆ “หรือพี่มีอะไรเหรอ?”
“ไม่มีอะไรหรอก” ซินเฟยยิ้มแบบที่ทั้งอบอุ่นและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน “แค่รู้สึกว่า...บางทีเ้ากับข้า อาจฝันในเวลาคล้าย ๆ กัน”
บรรยากาศเริ่มนิ่งอย่างแปลก ๆ
“ฮะๆๆๆ ข้าฝันถึงอาหารนะ!” ลี่อินรีบพูดกลบ “อาหารจีนยุคใหม่…แบบใส่หมูกรอบ ชานมไข่มุกอะไรพวกนั้น ฮ่าๆๆ”
ซินเฟยเลิกคิ้วข้างหนึ่ง “หมู...กรอบ?”
ก่อนที่ความสงสัยจะหนักไปกว่านี้ เสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็แทรกเข้ามา
“อ้าว สองสาวคุยอะไรกันแต่เช้า?” ซินหยางเดินเข้ามาพร้อมซินอี๋ที่ตามหลังมาติด ๆ “ยืนยิ้มกันเหมือนมีความลับเลยนะ”
ลี่อินรีบเปลี่ยนท่าที “แค่คุยเล่นนิดหน่อยค่ะ ไม่มีอะไรเลย ไม่มีจริง ๆ ค่ะ!”
ซินอี๋หรี่ตามองเล็กน้อย “เ้าดูร่าเริงกว่าทุกวันนะลี่อิน…”
ซินหยางยิ้มเ้าเล่ห์ “หรือเ้าจะตกหลุมรักใครในบ้านเราแล้ว?”
ลี่อินหน้าแดง “ไม่มี๊!!”
แต่ทุกคนในลานนั้น ต่างยิ้มมุมปากกันคนละนิด — โดยไม่มีใครพูดถึง ‘สิ่งที่ไม่มีใครควรรู้’ แต่…ดูเหมือนบางคนจะรู้มากกว่าที่พูด
49K
