บทที่ 10 ตามหาหัวหน้าหมู่บ้าน
เถียนเหมียวเหมียวเข้าไปกระซิบกับจ้าวชุ่ยฮวาเบา ๆ ว่า "ฉันนึกว่าป้ากับครอบครัวของป้าจะเกลียดเธอจนตายเสียอีก เธอเพิ่งแต่งงานเข้าบ้านมาไม่นาน เสาหลักของบ้านป้าก็ล้มลง"
เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของจ้าวชุ่ยฮวาก็ไม่ได้ดีขึ้นเลย
เธอถ่มน้ำลายพลางคิดในใจว่า ลู่เยี่ยนโจวไอ้ลูกเวรนั่นน่ะเหรอจะนับเป็เสาหลักของตระกูลลู่? ลูกชายแท้ ๆ เธอล่ะ ไม่คู่ควรหรือไง?
แน่นอน เธอจะไม่พูดคำเหล่านี้ออกมา
"แล้วมีอะไรให้ฉันช่วยเหรอ?"
จ้าวชุ่ยฮวาชำเลืองมองเถียนเหมียวเหมียวแวบหนึ่ง เมื่อได้กลิ่นคาวปลาจากตัวอีกฝ่าย เธอถึงกับถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
"อย่าเข้ามาใกล้ฉันขนาดนี้"
เถียนเหมียวเหมียวเห็นท่าทางรังเกียจของจ้าวชุ่ยฮวาอย่างชัดเจน สีหน้าของเธอแข็งค้างไปชั่วขณะ พลางคิดในใจว่า ‘ฉันยังไม่ได้รังเกียจแกเลย นังแม่มดแก่!’
ถ้าไม่ใช่เพื่อจัดการโจวหลีอัน ใครจะอยากคุยกับยายแก่น่าเกลียดปากจัดคนนี้ล่ะ? แต่เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ของตัวเอง เถียนเหมียวเหมียวก็ปรับสีหน้าของตัวเองเล็กน้อย ทำท่าทางเหมือนกำลังคิดเพื่อคนอื่น
"ตามความเห็นของฉัน พวกคุณไม่จำเป็ต้องให้เงินนี้เลยนะ!"
จ้าวชุ่ยฮวาได้ยินประโยคนี้ก็เริ่มสนใจขึ้นมา
เถียนเหมียวเหมียวพูดต่อ "การไล่โจวหลีอันออกไป ไม่ใช่เพราะป้าโกรธเธอหรอกเหรอ?" เถียนเหมียวเหมียวยิ้มร่าเริง
"ส่วนเหตุผลที่ไล่ลู่เยี่ยนโจวออกไปด้วยนั้น ก็เพราะคุณอยากกลั่นแกล้งโจวหลีอัน เนื่องจากทำให้ลูกชายที่ดี ๆ กลายเป็แบบนี้ คุณคิดว่าเธอเป็คนทำให้ครอบครัวของคุณเป็แบบนี้"
จ้าวชุ่ยฮวา "......"
ความจริงแล้วเธอรู้สึกว่าตอนที่ลู่เยี่ยนโจวกลายเป็เ้าชายนิทรา ครอบครัวของเธอกลับดีขึ้นอย่างชัดเจนถึงอย่างไรก็ตาม หากไม่มีเื่ที่ลู่เยี่ยนโจวกลายเป็คนที่อยู่ในภาวะผัก ลูกชายคนรองของเธอจะได้งานดี ๆ แบบนั้นมาจากไหนกัน?
แต่ว่า…
จ้าวชุ่ยฮวากรอกดวงตาที่ดูขุ่นมัวเล็กน้อยของเธอไปมา รู้สึกว่าคำอธิบายที่เถียนเหมียวเหมียวให้มานั้นฟังดูสมเหตุสมผลทีเดียว เมื่อคิดได้ดังนี้ หากถึงเวลาที่คนจากกองพันทหารมา เธอก็สามารถใช้เหตุผลนี้หลอกผ่านไปได้
"ฮึ ฮึ"
จ้าวชุ่ยฮวาหัวเราะเยาะเบา ๆ ตอนนี้เธอก็ไม่ต้องรีบร้อนที่จะหาเงินหรือคูปองแล้ว
เธอยังคิดไว้ด้วยว่า เงินก่อนหน้านี้เธอก็จะไปเรียกคืนมาให้หมด แต่ยังไงจ้าวชุ่ยฮวาก็ไม่ได้วางแผนที่จะไปหาโจวหลีอันในตอนนี้ เธอวางแผนที่จะไปในวันพรุ่งนี้
อย่างไรก็ตาม ในเวลานั้นโจวหลีอันอาจจะคิดว่าเธอมาเพื่อส่งเงิน แต่ความจริงแล้วไม่ใช่ เธอมาเพื่อเอาเงินคืนต่างหาก เมื่อถึงเวลานั้นสีหน้าของคนในตระกูลโจวจะต้องใกันมากแน่ เวลานี้ปล่อยให้พวกเขาหยิ่งผยองไปก่อน
เมื่อเห็นว่าจ้าวชุ่ยฮวาเดินกลับไปอย่างมีความสุข อารมณ์ที่หม่นหมองของเถียนเหมียวเหมียวก็ดีขึ้นในที่สุด
หลังจากนี้เธอก็แค่รอดูละครสนุก ๆ จากโจวหลีอันได้เลย
ซึ่งเ้าตัวนั้นยังไม่รู้ตัวว่าถูกวางแผน เธอยังคงตกปลาอย่างสบายใจอยู่
ดูเหมือนว่าั้แ่จับปลาตัวใหญ่ได้ตัวแรก โชคดีของเธอก็เริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอจับปลาตัวใหญ่ได้อีกสองตัวติดต่อกัน
เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงเวลาเลิกงาน โจวหลีอันจึงถือปลาใหญ่สองตัวกลับไปทั้งหมด ในถังไม้มีปลาตัวใหญ่ทั้งหมดสามตัว
ส่วนปลาตัวที่เล็กกว่านั้นถูกเธอเก็บเข้าไปในมิติพิเศษเรียบร้อยแล้ว เตรียมไว้เอาออกมากินทีหลัง ส่วนปลาตัวเล็กอื่น ๆ ก็ถูกเธอนำไปเลี้ยงในบ่อปลาในมิติพิเศษทั้งหมด
โจวหลีอันยังไม่ได้กลับถึงบ้านเสียงนกหวีดเลิกงานก็ดังขึ้นแล้ว เมื่อเธอกลับถึงบ้าน แม่โจวและจางเฉี่ยวหลี่ก็กลับพอดี
จางเฉี่ยวลี่เห็นโจวหลีอันถือถังใบใหญ่มา จึงเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น แล้วก็ตาโตร้องอุทานว่า "โอ้ว ปลาตัวใหญ่สองตัวเลย!"
แม่ของโจวได้ยินเสียงจึงออกมาจากในบ้าน มองดูปลาที่โจวหลีอันนำกลับมาแล้วถามว่า "ได้มาจากไหน?"
"หนูเป็คนตกปลาเองค่ะ"
โจวหลีอันพูดพลางตบหน้าอกตัวเองเบา ๆ ด้วยท่าทางภูมิใจเล็กน้อย
แม่โจวหัวเราะขำ และพูดให้กำลังใจเธอว่า "อันอันของเราเก่งจังเลย"
เมื่อได้ยินคำชมตรง ๆ แบบนั้นโจวหลีอันกลับรู้สึกเขินอายขึ้นมา เธอรู้สึกว่าแม่โจวกำลังปลอบเธอเหมือนเด็กน้อย แต่ความรู้สึกที่ได้รับการเอาใจใส่ ก็รู้สึกดีเหมือนกันนะ
แม่โจวมองดูปลาสองตัวนั้น คิดในใจสักครู่แล้วพูดกับโจวหลีอันว่า "งั้นแม่จะหาเชือกมาให้ แล้วลูกเอาปลาหนึ่งตัวไปส่งให้ผู้ใหญ่บ้านนะ"
ความจริงแล้วโจวหลีอันก็คิดแบบนี้เหมือนกัน แต่ไม่ทันที่เธอจะได้พูด จางเฉี่ยวลี่ก็เอ่ยขึ้นก่อน เสียงของเธอดังขึ้นและมีความไม่พอใจแฝงอยู่
"ทำไมต้องเอาไปให้ผู้ใหญ่บ้านด้วยล่ะ?"
แม่โจวแต่เดิมไม่อยากสนใจอีกฝ่าย เธอคิดว่าจางเฉี่ยวลี่นั้นหมดหวังแล้ว
แต่เมื่อนึกถึงว่าลูกสาวยังอยู่ที่นี่ และลูกสาวกำลังจะออกไปอยู่คนเดียว เื่มารยาทสังคมก็ยังต้องสอน แม่โจวจึงพูดว่า "เมื่อต้องรบกวนคนอื่นช่วยเหลือ เธอต้องเตรียมของบางอย่างไปด้วยสิ"
จางเฉี่ยวลี่รู้ว่าแม่โจวกำลังพูดถึงเื่ที่โจวหลีอันจะไปขอให้ผู้ใหญ่บ้านจัดสรรที่ดินเพื่อสร้างบ้าน
"นี่มันเป็งานของผู้ใหญ่บ้านอยู่แล้วนี่! ฉันไม่เห็นด้วยที่จะส่งปลาไปให้"
แม่โจวคิดในใจ มันเป็เื่ที่เธอจะต้องเห็นด้วยเหรอ?
"ใช่ นี่เป็งานของผู้ใหญ่บ้าน แต่การส่งของบางอย่างไปให้ จะทำให้คนทำงานได้อย่างทุ่มเทมากขึ้น" ตอนนี้สังคมเราก็เป็แบบนี้แหละ
เมื่อพูดจบ แม่โจวก็ไม่สนใจจางเฉี่ยวลี่อีกต่อไป
เธอหาเชือกเส้นหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว ร้อยผ่านเหงือกปลา แล้วผูกปลาขึ้นมา ส่งให้โจวหลีอัน "อันอันไปเองได้ไหมลูก?"
หากเป็เมื่อก่อนแม่โจวก็คงจะไปเป็เพื่อนลูกสาวแล้ว
แต่เนื่องจากโจวหลีอัน้าออกไปอยู่คนเดียว ดังนั้นเธอจึงเริ่มฝึกฝนความสามารถในการใช้ชีวิตอย่างอิสระให้กับลูกสาวั้แ่ตอนนี้
"ได้ค่ะ"
โจวหลีอันรับปลาจากมือของแม่โจว แล้วเดินออกไปพร้อมกับถือปลาไปด้วย ส่วนแม่โจวก็นำปลาที่เหลือเข้าไปในครัว
จางเฉี่ยวลี่ที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมรู้สึกเ็ปใจอย่างมาก
ปลาตัวใหญ่ขนาดนั้นเชียวนะ! เธอตั้งใจจะเอาปลาไปให้ครอบครัวของเธอที่บ้านหนึ่งตัว เพราะว่าบ้านนี้กินแค่ตัวเดียวก็พอแล้ว
ถึงแม้ว่าปลานี้เมื่อทำออกมาจะมีกลิ่นคาวดิน ไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยก็เป็เนื้อให้ได้กินนะ
สัปดาห์นี้ไม่รู้ว่าโจวหลีอันดวงดีอะไร ถึงได้จับปลาตัวใหญ่มาได้ถึงสองตัว! ถ้าจับปลาในแม่น้ำง่ายขนาดนี้ ป่านนี้ในแม่น้ำคงไม่เหลือปลาแล้วมั้ง! เมื่อโจวหลีอันมาถึงบ้านของผู้ใหญ่บ้าน ประตูบ้านของผู้ใหญ่บ้านเปิดอ้าอยู่แล้ว
ถึงแม้จะเป็เช่นนั้นโจวหลีอันก็ยังเคาะประตู
"ใครมาเหรอคะ?" มีเสียงถามออกมา
เห็นเพียงหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านใน
โจวหลีอันยิ้มเล็กน้อย "ป้าชุ่ยอวิ๋น ฉันมาขอความช่วยเหลือจากลุงผู้ใหญ่บ้านค่ะ"
หลี่ชุ่ยอวิ๋นยิ้มทันทีที่เห็นโจวหลีอัน "อ้าว เป็อันอันนี่เอง ลุงผู้ใหญ่บ้านของเธออยู่ข้างในบ้านนะ เข้ามาเร็ว"
พูดจบ เธอยังเดินมาดึงโจวหลีอันให้เข้าไปในลานบ้าน
หลังจากเข้าไปแล้ว โจวหลีอันก็ยื่นปลาในมือให้ "นี่เป็ปลาที่เพิ่งตกได้วันนี้ แม่ให้ฉันเอามาให้ชิมดูค่ะ"
"มาหาป้าแล้วยังเอาอะไรมาอีกล่ะ?"
หลี่ชุ่ยอวิ๋นปฏิเสธ "เธอเอากลับไปกินเองที่บ้านเถอะ"
หลี่ชุ่ยอวิ๋นไม่อยากรับของจากโจวหลีอันเปล่า ๆ
เธอรู้สึกสงสารสาวคนนี้นิดหน่อยเพิ่งแต่งงานกัน ได้ยินมาว่ายังไม่ทันได้เข้าห้องหอลูกชายตระกูลลู่ก็ถูกเรียกตัวไป
หลังจากนั้นเมื่อกลับมา ก็กลายเป็ผักซะแล้ว
คนในตระกูลลู่นอกจากลู่เยี่ยนโจวแล้ว คนอื่น ๆ ล้วนแต่มีจิตใจที่ดำมืด คิดว่าตอนที่ลู่เยี่ยนโจวกลับมา คงเป็หญิงสาวคนนี้ที่คอยดูแลเขา น่าสงสารเหลือเกิน
โจวหลีอันยิ้มพลางพูดว่า "ที่บ้านยังมีอีกค่ะ ถ้าเอากลับไปแม่ต้องว่าฉันแน่ ๆ"
เมื่อเห็นโจวหลีอันพูดแบบนั้น หลี่ชุ่ยอวิ๋นจึงกล่าวว่า "งั้นป้าขอรับไว้แล้วกัน ถ้าว่าง ๆ ก็แวะมาเยี่ยมป้าบ่อย ๆ นะ"
"ได้ค่ะ"
ในตอนนี้ ผู้ใหญ่บ้านสวี่โหย่วเต๋อก็เดินออกมา หลี่ชุ่ยอวิ๋นรีบพูดว่า "นั่น มาโน้นแล้ว มีธุระอะไรกับลุงของเธอ เธอก็ไปคุยกับเขาเถอะ"
พูดจบ เธอก็รีบไปปล่อยปลาก่อน
"มีธุระอะไรกับลุงเหรอ?"
ผู้ใหญ่บ้านสวี่โหย่วเต๋อถามโจวหลีอันพร้อมรอยยิ้ม
"ลุงผู้ใหญ่บ้านคะ ฉันอยากสร้างบ้านสักหลัง มาขอให้ลุงช่วยจัดสรรที่ดินให้หน่อยค่ะ"
"ได้สิ ๆ "
ผู้ใหญ่บ้านสวี่โหย่วเต๋อตอบรับอย่างรวดเร็ว "ตอนนี้ในหมู่บ้านเรามีที่ดินสามแปลงที่เหมาะสำหรับสร้างบ้าน เดี๋ยวลุงจะพาไปดู"
149K
