ปรมาจารย์บานฉ่ำ 18+

.

.

"แล้วแม่นางแต่งตัวบางอย่างนั้นไม่หนาวหรือ? ฟูววว"

"หืม? ฮิ?"

และตอนนี้นางก็ให้แอบตลก

ที่ชายหนุ่มพูดแล้วก็พ่นไอน้ำออกจากปากมาเป็นละอองยามสะท้อนแสงแดดอ่อนๆ

เสื้อผ้าของเฉินอันในยามนี้นั้นไม่ได้เป็นแนวคุณชายเรียบร้อย

แต่ปกคลุมไปด้วยขนสัตว์ห่มหนา เพราะอากาศยามหัวค่ำของดินแดนเหมันต์

ช่างหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจโดยเฉพาะบริเวณท่าเรือนาวาที่มีโขดหินน้ำแข็งอยู่รอบๆ

พริ้ว...

ทว่าหม้อจื่อกลับสวมเพียงชุดขาวบางเบาผ้าลื่นเน้นทรวดทรงองค์เอวอันแสนจะงดงามจับนัยตา

ด้วยความหนาวไม่สามารถทำอะไรผู้มีพลังวัตรสายเย็นไหลเวียนทั่วกายามาตั้งแต่อ้อนแต่ออก

.

"หึหึ... ข้าน่ะฝึกวิชาไอเย็นตั้งแต่สามขวบ อย่าว่าแต่ลมหนาว

ให้ข้าลงไปว่ายน้ำในทะเลเสียตอนนี้ก็ยังได้"

ว่าเข้าไปนั่น เจ้าสำนักสาวขอขิงสักเล็กน้อย

ทำตัวเป็นสาวน้อยช่างจำนรรจา ที่นางไม่ค่อยได้ทำกับผู้ใดดูสักหน่อย

.

"ฮ่าฮ่า... ข้าก็อยากเห็นเจ้าลงไปว่ายน้ำในตอนนี้นะ

เรือนร่างขาวๆอวบอัดของเจ้า คงเป็นบุญตาของข้าและคนเรือเหล่านี้เป็นแน่"

"เอ๋... ฉ่าา! ทะลึ่งอ้าา! ใครว่าข้าจะลงไปว่ายน้ำเปลือยๆกันเล่า?"

สาวเจ้าไม่คิดเลยว่าชายหนุ่มจะแอบมีมุกทะเล้นทะลึ่งอยู่ไม่น้อย

"หืม? ไม่เปลือยเหรอ?"

"ไม่เปลือย! บู่ๆ!" "ฮ่าฮ่า!"

หม้อจื่อหน้าแดงและเดินกระทืบเท้าทำปากจู่นำชายหนุ่มขึ้นเรือไป

โดยไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าเขาต้องเป็นคนนำทางให้นางต้องไปไหนไม่คิดคอย

.

ปึก! โอ๊ะ? ขะ...ขอโทษค่ะ?

ฉับพลันนางก็ชนเข้ากับชายหนุ่มผู้หนึ่ง ตรงสะพานเรือ

เขารูปร่างสูงโปร่ง ชนแล้วแทบไม่สะเทือน

แสดงให้เห็นว่าเป็นหนึ่งในผู้ฝึกวิชามีกำลังแก่กล้าอยู่ภายใน

"โอ๊? ไม่เป็นไรๆ ฮึ-ฮื่อ! โบราณว่าเอาไว้

การได้ชนกับนางฟ้านั้นถือว่าเป็นบุญวาสนา!"

เห?

แถมท่าทางของเขายังเป็นชายหนุ่มเจ้าเสน่ห์ที่มีวิธีการพูดจาอันสนุกสนาน

ตรงข้ามกับเฉินอันที่เรียบเฉยและแอบจะมีน้ำเสียงที่เย็นชาทั้งท่าทาง

อืมม?

ใบหน้าของเขาก็หล่อเหลาเอาการ ดวงตาเป็นรูปโค้งเวลายิ้มแสนน่ารัก

และแต่งกายด้วยชุดสีเหลืองคุมโทนสีสว่างโดดเด่นจากผู้คนแบบจัดๆ

.

"อ้าว? มาพอดีเลย พี่หยิน!"

"เห? พี่หยิน?"

หม้อจื่อนางไม่นึกว่าทั้งสองคนจะรู้จักกันก่อนจนกระทั่งเฉินอันนั้นเอ่ยทัก

"ใช่แล้วแม่นาง?"

"เอ้อ... ข้า...ใหหญี่?"

"โอ้! เอาจริงดี! ใหหญี่!? ฮ่าฮ่าฮ่า! ใหหญี่! ชื่อดีๆ!"

ว้ายย!? ฉ่าา?

ดูเหมือนว่าพี่หยินคนนี้ จะเป็นอีกคนที่รู้ว่าชื่อของนางผวนได้ว่าเช่นไร

ในดินแดนตอนใต้ของผู้แต่งกวี?

.

"ยินดีที่ได้พบแม่นางใหหญี่ ผู้ช่าง...อึ๊! ใหญ่?"

งื๊ออ? ฮ่าฮ่า!

เขาแสร้งพูดล้อสาวงามอย่างจงใจ ยื่นใบหน้าหล่อใส

เข้ามาหัวเราะหยอกนางอย่างไม่มีสงวนในท่าทีเพื่อแอ๊บใส?

เฉินอันเรียกเขาว่าพี่หยิน แต่ดูแล้วอายุเขาไม่น่าจะเยอะกว่าเฉินอันสักเท่าไหร่

ยังดูเป็นจอมยุทธหนุ่มวัยรุ่น ที่มีลักยิ้มแสนเสน่ห์และแววตาอันเล่ห์ร้ายให้หัวใจต้องว้าวุ่น

"ส่วนข้านี้คือแหยนเท่าไข่!"

"แหยนเท่าไข่?!"

"ฮ่าฮ่า! อยากลองมั้ย? ใหญ่เท่าแขนเลยน้า?"

"บะ...บ้า! เมื่อกี้ยังว่าชื่อหยินไม่ใช่รึไง!"

"ฮ่าฮ่า!"

ชายหนุ่มยังคงหัวเราะอ้าปากกว้าง มันเป็นสเน่ห์ของเขา

ที่ไม่จำเป็นต้องรักษาภาพลักษณ์เคร่งขรึม ยามมีความสุขสนุกก็หัวเราะ

ฮิฮิ...

และหม้อจื่อเองก็เผลอหัวเราะตามไปกลับชายหนุ่มผู้แสนสว่างไสว

แค่เดี๋ยวเดียวเขาก็ทำให้นางรู้สึกเริ่มเคยคุ้น

.

"ฮ่าฮ่า... เดี๋ยวจะไม่ได้รู้จักกันพอดี ข้าแนะนำให้ท่านเอง

คนนี้คือพี่หยินต้าให่ ฉายามือวิเศษแห่งฉิมพลี"

"มือวิเศษ?"

"ใช่แล้ว! มือข้าน่ะวิเศษมากนะ แม่นางคนสวยอยากรู้มั้ยล่ะ?"

ฟึ่บๆๆๆๆๆๆ!

ว้ายย!?

ฮ่าฮ่า!

หม้อจื่อออกเสียงร้อง เพราะมือของชายหนุ่มที่ยกขึ้นมา

นั้นทำท่าเหมือนสอดนิ้วล้วงควักรูหีและเขี่ยขยี้ใส่เม็ดติ่งใต?

แค่เห็นลีลาการขยับนิ้วเร็วระรัวของเขา นางก็รู้สึกเสียววูบวาบลงเบื้องล่างไปกันใหญ่

เพราะว่านิ้วเรียวยาวของเขามันขยับได้อย่างพันลึก

แม้ดวงตามองแทบไม่ทัน แต่ก็มีจังหวะอย่างโคตรพิลึกพิลั่นสั่นหงึกๆ?

แค่เพียงเห็นก็ให้จินตนาการลามกไปไกล

ว่าหากโดนชอนโดนไชโดนล้วงเข้าไปมันจะรู้สึกเช่นไรให้ระทึก?

.

"ฮ่าฮ่า! เอาอีกแล้วนะ ท่านเนี่ยชอบแหย่แขกผู้หญิงของข้าอยู่เรื่อย"

"แหม... ข้าก็แหย่เฉพาะแขกผู้หญิงสวยๆ

แต่เจ้านั่นแหละ พามาแต่แขกสวยๆตลอด!"

"อุ๊? แหม... พี่หยิน ท่านก็พูดไปเรื่อย...?"

อุ? วาวว?

หม้อจื่อแอบเก็บข้อมูลท่าทางเขินอายอันแสนน่ารักของเฉินอัน

มันไม่แปลกหรอกหากหนุ่มหล่อมาดเข้มลึกลับอย่างเขาจะมีสาวๆมากมายมาติดพัน

แต่สีหน้าที่นางยังไม่เคยเห็น

ก็คือยามที่เขาถูกล้อให้เขินจนหลบตาไปอีกทางได้เช่นนั้น

ดูเหมือนว่าหยินต้าให่ผู้นี้จะมีความสนิทไม่น้อยเลยกับเฉินอัน

.

"แล้วตกลงมือวิเศษของท่านเนี่ย ใช้ทำอะไรกันแน่?"

หม้อจื่อตัดสินใจเข้าร่วมการสนทนา

"ฮะฮะ...อยากรู้เหรอ?"

ฟึ่บ..

"อึ๊? อยากรู้ซี่..."

เขายังคงโชว์มือขาวๆเรียวๆมาใกล้ใบหน้าของนาง

ด้วยท่าทางช่างเป็นคนชอบโออวดอะไรแบบนั้น

"งั้นดูนี่สิ....นี่มันของใครเอ่ย?"

ฟึ่บบ! กริ๊งง!

"เอ๋? วะ...ว้าย!?"

แล้วพลันเมื่อชายหนุ่มพลิกฝ่ามือ ก็ปรากฏถุงเงินถุงหนึ่ง

ซึ่งหม้อจื่อจำได้ว่าเป็นถุงเงินของนางเองนั่น

"ฮ่าฮ่า... แม่นางนี่นับว่ามีฐานะดี เกินกว่าจะเป็นแค่ชาวยุทธนะ

หรือว่าจริงๆแล้วท่านเป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่?

เงินในถุงเนี่ยข้าว่ามากกว่าพันชั่งซะอีกล่ะมั้ง?"

"อะ...เอาคืนข้ามานะ!" ฉ่าา...

หม้อจื่อไม่ได้แค่อายที่ถูกแซว แต่ยังอายตัวเอง

ที่ถูกฉกถุงเงินไปจากอกเสื้อโดยที่นางไม่รู้ตัวเลย ทั้งที่วรยุทธของนางนั้นสูงส่งหนักหนา

.

"หึหึ... ข้าบอกแล้วไงว่าฉายาของเขาคือมือวิเศษ"

"ชะ...เชอะ...ที่แท้ก็พวกฉกชิงวิ่งราว..."

เจ้าสำนักสาวพูดอย่างแก้เก้อ เมื่อเฉินอันพูดถึงสหายของเขาอย่างภูมิใจ

ทั้งที่หมอนั่นทำให้นางอับอายจนหน้าชา

"น่าๆ... อย่าโกรธไปเลยแม่นาง เพราะว่าเงินเนี่ยข้าไม่เอาหรอก

สิ่งที่ข้าอยากขโมยน่ะเป็นหัวใจของเจ้าเสียมากกว่า..."

กริ๊ก... ชะ...เชอะ?

หญิงสาวรับถุงเงินของนางคืนอย่างหัวใจไม่ค่อยจะสงบ

ที่นางถูกเขาขโมยเงินไปได้ตอนเดินชนกัน

ก็เพราะวิชาการขโมยนั้นแตกต่างจากวิชายุทธ

มันไม่มีจิตสังหาร แต่ถึงกระนั้นนางที่ควรจะรู้ตัวจากการจู่โจมกลับพลาดพลั้ง

ต้องยอมรับเลยว่าวิชาฝ่ามือของเขาก็ชั้นครูอยู่เอาการ

การล้วงอกเสื้อของนางไปขโมยถุงเงินโดยที่นางไม่รู้สึกตัว

แค่จะฝึกให้สำเร็จยังเป็นวิชาที่ได้แค่คิดฝัน?

.

"งั้นเจ้าสินะ? ที่เป็นสายข่าวเรื่องบุปผาหยกพันปี?"

"หึหึ... ใช่แล้ว... สายข่าวของข้านั้นมีทั้งนอกใน

ไม่ว่าวังอัคคี หรือวังบุปผาน้ำแข็ง หรือที่ไหนก็ย่อมมีอยู่เช่นกันนนน!"

"เฮอะ....น้อยๆหน่อย ศิษวังบุปผาน้ำแข็งล้วนจงรักภักดี"

หม้อจื่อพูดออกมาอย่างเริ่มไม่ค่อยชอบหน้าหยินต้าให่ผู้นี้

"ฮึ...ฮื่อ! จริงอยู่ว่าศิษวังบุปผาน้ำแข็งนั้นล้วนจงรักและภักดี

แต่พอโดนลีลามือวิเศษของข้าเข้าไป..."

ฟึ่บๆๆๆ! อุ๊? อื๊ออ! ฟึ่บบ! ฮ่าฮ่า!?

นางปัดมือของหยินต้าให่ที่ยกมากระดิกวนกวนใจนางไม่เลิกไปสักที

"ไม่ว่านางคนไหนก็อ้าปากบอกข้าหมดทุกอย่าง...ฮ้าา..."

ฮึ?

เจ้าสำนักสาวสวยฟังแล้วมองบน แม้จะยอมรับว่าที่ชายหนุ่มพูดมีความจริงอยู่บ้าง

ด้วยตอนนี้นางมีประสบกามมามากมายแล้ว

จึงรู้ว่าหากชายหนุ่มหล่อเหลาเช่นเขา

มาปลุกเล้ามอมเมาให้นางสุขสมถึงสวรรค์จนสรรพเสร็จ

นางเองก็คงเชื่ออกเชื่อใจเล่าความลับให้ฟังหลายอย่าง

เพียงแต่ว่าวังบุปผาน้ำแข็งของนางนั้นเข้มงวด

ลูกศิษระดับล่างไม่มีทางรู้ความลับระดับสูง

นั่นทำให้ถึงหยินต้าให่มีสายข่าวในสำนักจริงๆนางเองก็ยังไม่ห่วงนัก

.

"ว่าแต่คืนนี้ แม่นางคนสวยจะมาลองลีลามือวิเศษของข้า

หรือว่าจะลองวิชาอันหน้าเบื่อของชุมนุมเงาทมิฬที่ห้องนอนของน้องอันกันล่ะ?"

"หา? ที่ห้อง?"

"อ้า...โทษที... ข้าลืมบอกไป

เนื่องจากการจองตั๋วแบบฉุกละหุกมันทำได้ยาก

ทำให้เราได้ห้องมาแค่สองห้อง แต่ไม่ต้องห่วงนะแม่นาง

เจ้าเอาไปห้องหนึ่ง ส่วนข้าจะไปนอนกับพี่หยินเอง"

"เห้ยๆ! อะไรเล่า? มีสาวสวยมาด้วยทั้งที

จะมานอนกับผู้ชายด้วยกันให้ชีช้ำกะหล่ำปลีไปทำไม?

ทำยังกับว่าเจ้ายังไม่เคยนอนกับนางอย่างงั้นแหละ?"

.

ว้ายย!?

"เฮ้ยย? อย่าบอกนะว่ายังไม่เคย!"

หนุ่มน้อยขี้เล่นพูดแล้วเพ่งมองมายังนางที่กระตุกสีหน้าอย่างชัดเจนเลย

"โอ้... อย่างงี้นี่เอง งั้นเอาอย่างนี้ คืนนี้ข้ายกให้เจ้านะน้องเฉิน เชิญเล่นกันให้เพลินเลย"

"ทะ...ท่านพี่พูดบ้าอะไรเนี่ย?"

"เฮ่ย...ไม่เอาน่า... เจ้าก็นอนกับผู้ร่วมงานหญิงของเจ้าทุกคนอยู่แล้ว อย่ามาทำเป็นคนดีหน่อยเลย

อีกอย่างผู้ร่วมงานหญิงทุกคนก็หวังจะงาบเจ้ากันทั้งนั้นอยู่แล้ว..."

อุ๊? ฉ่าา...?

หม้อจื่อที่ไปไหนไม่ได้จากตรงนั้น ได้แต่เหลือกตามองบน

ที่หยินต้าให่พูดมาอย่างไม่มีกั๊กเลย แน่ล่ะว่านางก็แอบอยากได้อยากโดนเฉินอัน

มาตั้งแต่โดนผู้ชายเอาในโรงเตี๊ยมครวญครางให้เขาได้ยินได้แซวตั้งหลายครั้ง

แต่นางก็สงวนท่าที ไม่ได้แสดงมันออกมา ทว่าไอ้บ้าต้าให่นี่กลับพูดออกมาซะเสียงดัง

"มะ...แม่นาง ไม่ต้องห่วงนะครับ ข้าไม่เอาเปรียบผู้หญิง"

"อ้า...คะ...ค่ะ?"

ท่าทางของชายหนุ่มที่พูดมานั้นฟังดูเป็นใจจริง

แต่หัวใจของเจ้าสำนักหญิงนี่สิ อยากให้เขาเอาเปรียบอยู่หรือไม่กันนะ?