ตอนที่ 5
ข้อเสนอของลูกสาวตัวดีไม่ได้รับการตอบสนองจากใครสักคนทั้งพ่อทั้งแม่ต่างถอนหายใจและส่ายหน้าพร้อมเพรียงกัน เมื่อมองเลยไปที่พี่ชายคนรองกลับยักคิ้วยักไหล่แบบยียวน ทำให้หล่อนฮึดฮัดขึ้นมาอีกครั้งคว้ากระเป๋าแบรนด์ดังขึ้นคล้องแขน ปั้นหน้าหงิกงอพลางบ่นทิ้งท้าย “ถ้าไม่ได้แบบที่้าปูจ๋าก็ไม่เอาบอดีการ์ดคนใหม่หรอกนะคะ”
“นั่นแกจะออกไปตะลอนที่ไหนข้าวเช้ายังจัดอยู่เต็มโต๊ะ”
หล่อนส่งเสียงจึ้กจั้กในลำคอ “ปูจ๋าไม่อยากอยู่บ้านว่าจะออกไปดูแลความเรียบร้อยที่ออฟฟิศ เมื่อคืนฝากงานที่เหลือไว้กับคนอื่นเพราะปูจ๋าต้องไปโรงพักไม่รู้ว่าพวกนั้นเก็บข้าวเก็บของเรียบร้อยดีหรือเปล่าสิคะแม่”
ถ้ากำลังอารมณ์ดีป่านนี้ลูกสาวสุดที่รักของพ่อกับแม่จะต้องแจ้นเข้าไปนั่งเคล้าเคลียอ้อนนู่นอ้อนนี่ราวกับลูกแมวน้อยแต่ยามนี้อารมณ์หล่อนกำลังขึ้นๆลงๆ จึงไม่อยากประจบประแจงเหมือนทุกวันไม่รู้จะไปลงที่ใคร จึงค้อนตากลับใส่พี่ชายคนรอง ซึ่งยิ้มเนือยๆ ทำไม่รู้ไม่ชี้
หญิงสาวหมุนตัวขวับตรงรี่ไปถึงประตูรีรอให้สาวใช้ซึ่งยืนปั้นจิ้มปั้นเจ๋อเปิดประตูให้ เมื่อบานไม้หนาหนักเปิดกว้างออกหล่อนได้แต่ยืนตะลึง ขาแข็งราวกับถูกหล่อด้วยปูนซีเมนต์ ภาพตรงหน้าซ้อนเป็ชั้นๆคล้ายกับแสงตะวันสาดเข้าใส่ดวงตากลมใสจนพร่ามัวไปชั่วขณะ
หล่อนไม่มั่นใจนักยกมือข้างหนึ่งขยี้ตาเบาๆ จ้องเขม็งกับบุคคลผู้ยืนจังก้าตรงหน้านี่หล่อนประสาทหลอน เพราะหมกมุ่นครุ่นคิดเื่ของอีตาบ้านั่นมากเกินไปหรือเปล่าถึงได้ตาฝาดเห็นเขากำลังยิ้มยียวนอยู่หน้าประตูบ้านของตัวเอง
ชายหนุ่มตรงหน้าถอดแว่นกันแดดสีดำสนิทออกด้วยมาดขี้เก๊กเหมือนถอดแบบมาจากหนังบอกดีการ์ดเป๊ะ พลางยักคิ้วให้หนึ่งทีก่อนจะเอ่ยทักทาย
“คุณหนูจะออกไปไหนครับผมเตรียมรถไว้พร้อมแล้ว”
ไม่พูดเปล่า เขายังชูพวงกุญแจรถผิวปากหวือ แต่ยังคงเต๊ะจุ๊ยเหมือนเดิม...ทำให้หล่อนเริ่มแน่ใจว่าผู้ชายที่เห็นตรงหน้านั้นคือไอ้บ้ากามตัวเป็ๆ ไม่ใช่ผีสางมาหลอกกลางวันแสกๆ
“แกมาทำอะไรที่บ้านของฉัน”
เขายิ้มเปิดเผยกว้างเสียจนหล่อนคิดว่ากำลังถูกเยาะเย้ย เมื่อผู้ถูกถามไม่ตอบ กลับยักไหล่อย่างกวนประสาทหล่อนจึงก้าวพรวดไปถึงตัว ผลักอกเขาเต็มแรงแต่ฝ่ายนั้นกลับยืนตัวแข็งเป็หุ่นปูนปั้น ไม่สะทกะเืจากแรงผลักสักนิด
ยิ่งทำให้หล่อนหัวเสีย!
หญิงสาวหันไปหาพวก รีบฟ้องมารดา “นี่ไงคะแม่ไอ้โรคจิตที่มันล่วงเกินหนูเมื่อวาน”
ผู้เป็พ่อออกหน้าพูดแทนภรรยา เกรงว่าความรักลูกและไม่พอใจในข่าวที่เกิดจะทำให้แผนการดัดนิสัยลูกสาวตัวดีจะพังเสียก่อน รีบขัดคอขึ้นว่า “พอได้แล้วลูกมีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจา พ่อว่าน่าจะมีการเข้าใจผิดกันมากกว่า”
“ทำไมทุกคนต้องเข้าข้างผู้ชายคนนี้ด้วยหนูเป็-ผู้-เสีย-หาย นะคะ” หล่อนเน้นคำชัดเจนมองสองฝั่งสลับไปมา “แล้วทำไมปล่อยให้มันเข้ามาในบ้านเราได้คะ”
“คืออย่างนี้นะลูกเดี๋ยวให้พ่อเขาอธิบาย” ผู้เป็แม่เอ่ยขึ้น
คิ้วลูกสาวพันกันจนยุ่งเหยิงส่งสายตาเป็เชิงถาม ปัจฉิมจึงตั้งสติให้มั่น ก้าวเข้ามาในระยะไม่ห่างนักพูดเสียงเรียบ “คืนฉายเขาจะมาเป็บอดีการ์ดคนใหม่ของลูก”
คืนฉาย...บอดีการ์ด...คนใหม่...ผู้ชายคนนี้นี่นะ
หล่อนพึมพำเสียงเบาจับต้นชนปลายไม่ถูก เหมือนโดนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ เหลือบตามองไปยังมารดาท่านก็พยักหน้าเห็นดีเห็นงามไม่ต่างจากคู่คิด จึงไม่ต้องเหลียวไปทางพี่ชายเพราะรู้แน่แก่ใจว่าเขาต้องถือหางทางบิดาแน่
ดวงตาหล่อนจึงแสดงความตัดพ้อ...ไม่เข้าใจทุกคนในที่นั้น
ผู้ชายคนนี้ล่วงเกินหล่อนแล้วทำไมทุกคนถึงวางใจ ปล่อยให้เขามาเป็คนคุ้มกัน ดูแลความปลอดภัยให้เมื่อไม่เข้าใจ หล่อนจึงฮึดฮัดไม่ยอมรับ
“หนูไม่้าบอดีการ์ดไอ้ตี๋หน้าปลาจวดคนนี้”
หล่อนหันขวับสะบัดหน้าพรืดแบบเด็กเอาแต่ใจ กระชากกุญแจรถยนต์ในมือชายหนุ่มอย่างแรงรีบสวมรองเท้าซึ่งแมวเตรียมไว้ เดินจ้ำอ้าวลงบันไดหน้าบ้าน อ้อมไปทางฝั่งคนขับทิ้งตัวไปนั่งบนรถยนต์อย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มตาตี่หันไปมองบิดาของหญิงสาวเห็นท่านพยักหน้าเป็เชิงอนุญาต เขาจึงจ้ำพรวดไม่กี่ก้าวไปถึงรถยนต์ดึงประตูด้านหน้าเปิดอย่างว่องไว ก่อนที่หล่อนจะทันกดล็อก ขึ้นไปนั่งกอดอกหลังพิงพนัก หันไปหลิ่วตาให้หนึ่งที ก่อนจะสวมแว่นกันแดด แล้ววางมาด
ปรีดิ์รติร้องกรี๊ดกระทืบเท้าไม่ถนัดนักเพราะอยู่ในท่านั่ง แต่ไม่วายออกฤทธิ์ออกเดชเหลียวไปคว้ากระเป๋าสะพายที่เบาะหลัง ขึ้นมาฟาดใส่ชายหนุ่มไม่ยั้งมือขณะปากก่นด่ายาวเป็หางว่าว
“ลงไปเดี๋ยวนี้นะแกขึ้นมาบนรถฉันทำไม ไอ้บ้า ไอ้ลามก…”
ชายหนุ่มยกแขนขึ้นปัดป้องคว้าหมับที่ข้อมือหล่อน จับเอาไว้แน่น ส่งสายตาคมกริบทะลุแว่นกันแดดเป็เชิงปราม “ถ้าผมเจ็บมากไปกว่านี้คุณหนูจะต้องชดใช้ผมแบบเมื่อคืนแน่”
“ไอ้บ้านี่แกขู่ฉันเหรอ”
เขาส่งเสียงหึหึในลำคอทำให้หล่อนจำต้องชะงัก “ผมพูดจริง แล้วก็ทำจริง”
“งั้นปล่อยมือฉันนะฉันเจ็บ นายเป็บอดีการ์ดภาษาอะไร รังแกเ้านาย”หล่อนบดกรามแน่น ไม่รู้จะหาทางออกอย่างไรยิ่งเหลือบไปเห็นท่าทีของพี่ชายที่ยืนล้วงกระเป๋า สบายใจเฉิบข้างพ่อกับแม่ไม่มีวี่แวววิตกทุกข์ร้อน ในใจก็ยิ่งเดือดปุดๆ
หล่อนจึงโน้มตัวตะเบ็งเสียงใส่จนแสบแก้วหู ฝ่ายนั้นจึงคลายมือที่จับลงเปลี่ยนเป็เอามือไปอุดหูแทน
จากนั้นจึงสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วออกตัวกระชากเสียจนหน้ารถแทบจะพุ่งชนกำแพง ชายหนุ่มไม่ทันตั้งตัวหล่อนก็เหยียบเบรกเกือบมิด จนชายหนุ่มหน้าทิ่มไปข้างหน้ารถส่วนตัวหล่อนกระชากเล็กน้อยเพราะคาดเข็มขัดนิรภัยเอาไว้
“ถ้าอยากเป็บอดีการ์ดฉันนักอย่ามาร้องโอดโอยทีหลังละกัน”
หล่อนขึงตาใส่ ประกาศคำขู่อย่างเปิดเผย...พลางถอยรถอย่างเร็วไม่กลัวว่าจะขับชนสิ่งกีดขวางใดบ้างพอลุงจืดซึ่งกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ในสวนหน้าบ้าน ได้ยินเสียงเอี๊ยดอ๊าดของล้อรถเห็นการเคลื่อนตัวแปลกประหลาดของรถยนต์คุณหนูจึงรีบเดินกึ่งวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหยิบรีโมทคอนโทรลเพื่อเลื่อนให้ประตูเปิดกว้าง
เท่านั้นล่ะ...รถยนต์ของปรีดิ์รติก็บึ่งออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็วไม่ต่างอะไรจากม้าแข่งกำลังพยศเ้าของ...ทีนี้ขึ้นอยู่กับว่า บอดีการ์ดจำเป็หลังขึ้นไปนั่งบนอานม้าแล้ว จะกุมบังเหียนได้ดีขนาดไหน
..............................................
1K
