บทที่ 17 เื่สำคัญที่ต้องถาม
“พี่ต้องขอโทษน้องด้วยน่ะ ที่อุตส่าห์ได้เที่ยวย่านการค้าสบายๆทั้งทีดันเกิดแต่เื่จนหมดสนุกเลย”
คงทำได้เพียงขอโทษน้องสาวของผมตรงหน้าประตูบ้านกลับเื่ที่เกิดขึ้นในซอยหน้าร้านขายฮอทดอก ด้วยความที่ควบคุมอารมณ์โกรธอันเหลือล้นไม่อยู่จนไปลงกลับเ้าของร้านร่างท้วมคนนั้น พอใจเย็นลงเลยรู้สึกผิดที่ทำลงไปเพราะหลังจากนั้นต้องรีบออกมาจากย่านการค้านั้นทันที
เพราะเสียงกระซิบมากมายที่กำลังพูดถึงผมที่ไประบายความโกรธเ้าของร้านนั้นจนร้านเจ๊งไปเลย ถึงจะไม่ได้เจ๊งตอนนี้ก็เถอะแต่นั้นและตัวผมเองไม่ได้ใส่ใจเท่าไรยังไงก็เป็ขุนนางตัวร้ายตกกระป๋องอยู่แล้วแต่สิ่งที่ผมทำลงไปอาจจะไปกระทบกับน้องสาวผมได้เลยต้องพาออกมาเลยไม่ได้เที่ยวต่อตรงกลับมาบ้าน
“ไม่ต้องขอโทษหรอกพี่เื่แค่นี้ อย่างน้อยๆหนูได้เที่ยวด้วยกันกับท่านพี่หนูแค่ดีใจแล้ว”
“ทีน่า~”
ผมได้แต่ยืนซึ้งดีใจที่มีน้องสาวที่ใจดีที่ถือโทษพี่ชายทำเื่วุ่นวายเช่นนี้
เื่ที่เ้าของร้านร่างท้วมพูดไปจนฟิวส์ขาดผมไม่ได้บอกใครไป เสียงที่ได้ยินลอยตามสายลมมันเบามากคงไม่มีใครได้ยินแถมถึงบอกไปก็ได้อะไรมีแต่ปัญหาเปล่าไม่อยากให้น้องต้องไปยุ่งเื่พวกนั้น บ่านี้ทั้งสามคนคงมองผมเป็ไอ้หัวร้อนชอบหาเื่ไปทั่วแล้วมั้ง?
“แต่นึกไม่ถึงเลยนะว่าเจอคลูเรียน่าที่นั่น”
“นั้นสิคะ หนูเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันปกติหนูเห็นพี่คลูเรียน่าชอบอยู่ในห้องสมุดเป็ส่วนใหญ่”
“งั้นเหรอ ไม่รู้มาก่อนเลยนะเนี่ย”
ม่ายอะ ที่จริงรู้อยู่แล้ว
ในอนิเมะคลูเรียน่ามักจะอยู่ในห้องสมุดของโรงเรียนไม่ก็หอสมุดเมืองประจำ เธอเป็คนที่ชอบอ่านหนังสือมากหรือจะเรียกว่าหนอนหนังสือดีเพราะถ้าให้อยู่ในห้องสมุดทั้งอาทิตย์ไม่ออกไปไหนก็ได้แต่ต้องมีคนไปส่งข้าวส่งน้ำด้วยอะนะ
ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกว่าริวจิหรือพระเอกของเื่ได้พบเจอกับคลูเรียน่าครั้งแรกนี้ก็ในห้องสมุดด้วย รู้สึกตอนนั้นพระเอกต้องสอบวิชาอะไรสักอย่างแล้วเพื่อนๆแนะนำให้ไปห้องสมุดเลยได้พบเจอกันริวจิเลยขอให้สอนให้หน่อย ถึงตอนแรกจะไม่ยอมแต่สุดท้ายก็ยอมเพราะสถานการณ์บางอย่างเกิดขึ้นจนต้องร่วมมือกัน
แล้วคลูเรียน่าก็กลายเป็หนึ่งในฮาเร็มของริวจิ ถึงเนื้อเื่การพบเจอจะดูพื้นๆจำเจไปหน่อยแต่สนุกดี…
“จะว่าไปเพราะเอมเบรสหรือเปล่าหว่า?”
จะว่าไปรู้สึกตัวเหตุการณ์ที่ว่าจะไม่พ้นเอมเบรสอีกนั้นและถึงจะไม่มั่นใจเถอะรู้สึกจำในเนื้อเื่ของSeasons 1-2 ได้รางๆ
“ค่ะ?”
“เปล่าๆ ไม่มีอะไร”
เกือบไปเผลอไม่ระวังหลุดปากความในใจไปจนทีน่าทำหน้าสงสัย ต้องระวังให้มากขึ้นเดียวทีน่าจะรู้ว่าผมไม่ใช่เอมเบรสพี่ชายคนเดิมที่เคยรู้จัก ถ้ารู้ขึ้นมาไม่รู้จะบอกยังไงดี ถ้าเกิดเธอสงสัยผมขึ้นมาละก็ เธอต้องสืบสานจนความแตกแน่ๆว่าผมไม่ใช่เอมเบรสตัวจริง
ทีน่าเป็น้องสาวของเอมเบรสที่อยู่ด้วยกันมาั้แ่เล็กแล้วมีโอกาสสูงที่เธอจะรู้แถมเธอยังฉลาดมากถึงจะไม่เท่าคลูเรียน่าแต่คงเรียกว่าฉลาดลองมาในกลุ่มผู้กล้าก็ไม่ผิดนักในเว็บเพจหลายๆคนก็ชอบพูดกัน…?……!?………!!!?
“ทีน่า!!!”
“ค่ะท่านพี่!?”
“พี่มีเื่จะถามน้อง!!!”
ทีน่าใมากที่อยู่ๆผมกระโจนจับไหลทั้งสองข้างด้วยใบหน้าที่แตกตื่นสุดๆ ตาที่เลิกขึ้นจนเห็นตาขาวดูผิดธรรมชาติมาจากความใที่ได้รับกะทันหันเพราะผมเองพึ่งนึกเื่สำคัญออก!
“ได้ค่ะท่านพี่ จะถามอะไรเหรอ!?”
เธอสงสัยมากว่าผมจะถามอะไรพอเห็นท่าทางของผมเข้าไปเธอก็อดกังวลไม่ได้มันแสดงออกมาทางสีหน้าเลยจนทำเอาผมไม่มั่นใจว่าจะถามดีไหม จากท่าทางที่แปลกไปของตัวผมมันดูแปลกไปสำหรับเอมเบรสที่ทีน่ารู้จักแน่นอนจนอาจจะเธออาจสงสัย แต่นั่นไม่สำคัญแล้วมีเื่อื่นที่สำคัญกว่า! สำคัญกว่าเื่ความลับตัวเองอีกเยอะที่ผมต้องรู้ให้ได้!!! และผู้ที่จะตอบผมได้มีเพียงทีน่าเท่านั้น
“ทีน่า น้องน่ะ…”
“ค่ะ…
“เคยเจอกับผู้กล้าริวจิแล้วหรือยัง!!”
“……ค่า?”
เครื่องหมายคำถาม(?)ปรากฏตัวโตๆบนหัวทีน่า เธอไม่เข้าใจคำถาม…ไม่ใช่ไม่เข้าใจคำถามถ้าจะพูดให้ถูกคือ ‘ทำไมถึงถามคำถามนั้นออกมาตอนนี้’ มากกว่า
ไปหน้าเหว๋อรับประทานที่หาได้ยากของทีน่าเห็นแล้วทำเอาผมอดขำไม่ได้แต่ก็พยายามนิ่งกลั้นขำไว้สุดชีวิต แต่พอบวกกับปากที่พยายามแสดงรอยยิ้มเหมือนทุกทีกลับกระตุกที่มุมปากไม่หยุดยังกะแผ่นสะดุดแล้วมันอดกลั้นขำไม่ไว้จริงๆจนะเิหัวเราะออกมา
“อ่าฮ่ะฮ่ะฮ่ะ—”
“ท่านพี่ค่ะ!!”
“พะ–พี่ขอโทษ แต่พอพี่นึกถึงหน้าน้องเมื่อกี้นี้แล้ว…อุบ อ่าฮ่ะฮ่ะฮ่ะ”
“หยุดเลยนะ!”
ทีน่าแก้มแดงป่องอย่างโกรธและเขินอายที่แสดงหน้าเมื่อกี้ให้ผมดูกำลังทุบอกผมใหญ่เลยด้วยมือเรียวเล็กนั้น ตอนแรกผมกำลังจริงจังแต่พอเห็นใบหน้าน่ารักของทีน่าเหว๋อเข้าไปผมอดไม่ขำไม่ได้จริง ปกติเธอจะเป็คนที่อยู่ในมาดคุณหนูผู้น่ารักและเรียบร้อยตลอดการเห็นได้ใบหน้าเหว๋อแบบนีแม้แต่ความทรงจำของเอมเบรสหรือการดูอนิเมะของผมก็ยังไม่เคยเห็นเรียกของแรร์หายาก!
“แล้วพี่อยากรู้ไปทำไมละคะ เื่ของคุณริวจิ”
เธอกลับเข้าเื่ที่ผมถามไปแม้จถยังงอนๆอยู่ก็ตามแม้แต่งอนน้องก็ยังน่ารัก ว่าแต่เรียกไอ้นั่น(ริวจิ)ว่าคุณแล้ว…น่าหมั่นไส้ชะมัด!
“เป็เื่สำคัญนะ ช่วยบอกพี่เถอะนะพี่ขอร้อง”
“ยังคะ ยังไม่เคยเจอคุณริวจิเลยในกลุ่มผู้กล้าหนูเคยเจอแต่พี่คลูเรียน่าเท่านั้น”
“งั้นเหรอ ได้ยินอย่างนั้นก็สบายใจหน่อย”
ผมถอนหายใจอย่างโล้งอกไปเอื๊อกใหญ่ขณะที่ทีน่ามอง ในเมื่อทีน่ายังไม่เคยกับริวจิผมตั้งสติหันกลับไปคุยต่อด้วยท่าทีจริงจังเพราะเื่ที่จะบอกน้องจากนี่เป็เื่ซีเรียส
“ทีน่าในฐานะพี่ชายของน้องแล้ว พี่ขอสั่งให้น้องห้ามไปเจอกับผู้กล้าริวจิและพรรคพวกเหล่าผู้กล้าเป็อันขาดนี้เป็คำสั่งเข้าใจไหม!”
สายตาผมจ้องไปที่ดวงตาทีน่าอย่างจริงจังเพื่อบอก น้องสาวที่เห็นอย่างนั้นเข้าก็เกิดคำถาม
“เพราะอะไรเหรอคะ ถึงไม่ให้เจอคุณริวจิและพักพวก?”
“เื่นั้นพี่ตอบไม่ได้พี่ขอโทษ แต่อย่างให้น้องทำตามที่พี่บอกเอาจริงๆแค่ริวจิคนเดียวเท่านั้น ส่วนคลูเรียน่าและพรรคพวกผู้กล้าคนอื่นๆน้องเจอได้พี่ไม่มีปัญหา แต่แค่ริวจิเท่านั้นที่พี่ไม่อยากน้องยุ่งด้วยถือซะว่าพี่ขอร้องน้องนะทีน่า”
มันมีเหตุอยู่ที่ผมไม่ให้ทีน่าเจอกับริวจิอยู่ผมพึ่งนึกได้เื่ราวของทีน่า คัดเดิล ซี วอร์ม
ในเนื้อเื่ของอนิเมะ‘เกิดใหม่ครั้งนี้ขอใช้ชีวิตให้มันเทพสุดๆไปเลย’ใน่Seasons 2 ่ครึ่งหลังของเนื้อเื่ทีน่าหรือน้องสาวของผมจะปรากฏตัวในเนื้อเื่ในฐานะน้องสาวตัวร้ายเอมเบรสผู้น่าสงสาร ด้วยผลพวงเื่ของเอมเบรสที่ทำเอาไว้ทำให้ทีน่าใช้ชีวิตลำบากกว่าเดิมและนั้นจะเป็อีเว้นที่ทำให้ทีน่าและริวจิได้พบกัน
ถึงจะจำเนื้อหาตรงนั้นไม่ค่อยน่าจะเกี่ยวงานแต่งงานอะไรเนี่ยและแต่เอาเป็ว่าได้ริวจิและพรรคพวกของผู้กล้าได้เข้าไปช่วยทีน่าไว้ซึ่งตรงนั้นต้องขอขอบคุณไอ้ริวจิจริงๆที่ช่วยน้องสาวผมไว้ ขอบคุณจริงๆ
…แต่หลังจากนั้นและปัญหาใหญ่!
หลังจากที่ทีน่าหรือน้องสาวผมได้เข้าไปกลุ่มผู้กล้าของริวจิหรือก็คือเป็ 1 ในฮาเร็มของริวจินั้นเองและนั้นและในฐานะพี่ชายคนนี้แล้วเป็เื่ที่ยอมรับไม่ได้เป็อันขาด!!!
‘เกิดใหม่ครั้งนี้ขอใช้ชีวิตให้มันเทพสุดๆไปเลย’ มันเป็อนิเมะแนวพระเอกเกิดใหม่เลิฟคอมเมดี้อาเร็มโชว์เทพและนั้นแน่นอนเป็ของคู่กันของอนิเมะแนวพวกเนี้ยก็คือ ฉากเซอร์วิส
เรียกได้ว่าเป็ฉากหากินของอนิเมะอย่างหนึ่งในการเรียกคะแนนตัวความนิยมของตัวนั้นโดยเฉพาะเหล่าฮาเร็มของพระเอกที่เรียกได้ว่าจัดกันมาไม่ให้ขาดสายหลายแบบหลายสถานการณ์ไม่ว่าจะแบบตัวละครจะตั้งใจหรือฟ้าฝนอากาศแรงโน้มถ่วงเป็ใจหรือพื้นลื่นก็ตาม ก็ขนาดไม่มีอะไรให้สะดุดมันยังสะดุดกันได้เลยเนี้ย!
จะมีตอนไหนตอนหนึ่งไม่มีฉากเซอร์วิสนั่นเป็ไปไม่ได้เพราะมันเป็จุดขายหลักของอนิเมะเื่นี้ยังไงละ ไม่จำเป็ต้องเื่นี้ก็ได้หลายเื่ในตลาดก็ประมาณนี้กันหมด!
และถ้าทีน่าได้เจอกับริวจิแล้วกลายเป็พรรคพวกหรือฮาเร็มไปละก็คงไม่พ้นฉากพวกนี้ และในฐานะพี่ชายคนปัจจุบันแล้ว…
รับไม่ได้โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย———!
ใครจะไปรับได้ที่รู้น้องสาวตัวเองต้องเซอร์วิสอะไรแบบเนี้ย โดยเฉพาะไอ้ผู้กล้าหื่นบ้ากรามที่เอาหื่นใส่ผู้หญิงไปวันๆอย่างมันแล้วรับไม่ได้! แค่คิดมันทำอะไรพวกนั้นกับทีน่าน้องสาวสุดที่รักแล้วละก็……พ่อจะจับมันไปเผาทั้งเป็เลยคอยดู!
แต่เื่พวกนี้คงบอกทีน่าไม่ได้เดียวเธอจะรู้ว่าผมไม่ใช่เอมเบรสพี่ชายคนเดิมที่รู้จัก
ถึงผมไม่ได้บอกเหตุผลเพราะอะไรถึงห้ามไม่ให้ทีน่าเจอกับริวจิแต่น้องสาวผมเหมือนจะไม่ได้ถามอะไรต่อและยอมทำตามโดยดี
“เข้าใจแล้วค่ะท่านพี่ ถึงจะไม่ได้ตลอดแต่หนูจะพยายามเลี่ยงไม่เจอกับคุณริวจิตามที่พี่ขอละกันคะ หนูสัญญา”
“ขอบใจน้องมากนะที่ทำตามความเอาแต่ใจของพี่”
“คุณหนูรถม้ามาแล้วค่ะ”
““!?””
แฮนนาที่ไปเรียกรถมาเตรียมจะกลับบ้านใหญ่หรือคฤหาสน์ตระกูล อีกไม่นานก็จะเย็นแล้วถ้ากลับไปตอนนี้คงถึงคฤหาสน์ตอนค่ำกว่าจากที่ดูทีน่าเหมือนจะออกมาหาเอมเบรสโดยไม่ขออนุญาตก่อนหวังว่ากลับไปคงไม่โดนอะไรมากนะ
ผมกับฮันนาเดินมาส่งทีน่าและแฮนนาตรงประตูรั้วบ้านเตรียมจะกลับ
“ถ้าอย่างนั้นหนูขอกลับคฤหาสน์ก่อนนะคะ”
“…ทีน่า”
แม้อยากจะไม่ให้ทีน่ากลับไปก็ทำไม่ได้ถ้าทำอย่างนั้นสถานการณ์ในบ้านจะแย่ลงและคนที่โดนผลกระทบสุดก็คือตัวทีน่าเองและตัวเธอก็ย้อมรู้ดีถึงได้จะกลับไปแม้ไม่อยากก็ตาม
“ไม่เป็หรอก หนูบอกแล้วว่าหนูไหวอยู่เพราะอย่างนั้นสบายใจได้ค่ะ”
เธอยิ้มออกมาเพื่อให้ผมสบายใจ ในฐานะพี่ชายคงไม่มีทางเลือกทำได้แค่อวยพรของให้น้องโชคดี
“น้องรักษาตัวด้วยนะ”
“ท่านพี่ก็เช่นกันรักษาตัวด้วยนะคะ”
ทีน่าโผเข้ามากอดผมก็กอดกลับแล้วลูบหัวอย่างอ่อนโยนและอบอุ่น
ผมไม่อยากปล่อยไปเลย พอนึกถึงตอนที่เธอโผล่เข้ากอดตอนดื่มชาแล้วคงเจออะไรมาเยอะถึงได้มาที่นี่หาเอมเบรสเช่นนี้
แต่ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ปล่อยไปเท่านั้น
“เอาละ ไปได้แล้วเดียวจะถึงคฤหาสน์ดึกหรอก”
“ค่ะท่านพี่”
ทีน่าและแฮนนาลาผมกำลังขึ้นรถม้า ระหว่างที่ทีน่ากำลับก้าวขึ้นอยู่นั่นผมก็เรียกเธอขึ้นมา
“ทีน่า!”
“ค่ะท่านพี่?”
ทีน่าทีเท้าก้าวขึ้นไปข้างเดียวหันมามองผม ก็ตอนแรกก็ว่าจะไม่เรียกแล้วแต่ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว…
“พี่ชาย…”
“ค่ะ?”
“ช่วยเรียกพี่ว่า‘พี่ชาย’หน่อยสิ”
ก็แค่คำขออีกหนึ่งอย่างที่เอาแต่ใจของผม ก็ไม่รู้ทำไมถึงอยากให้เรียกแต่หลังจากก่อนกันเมื่อกี้นี้มันรู้สึกอยากให้พูดอย่างนั้นไป คงแปลกสินะ?
ทีน่าได้ยินอย่างนั้นเข้าไปก็ยิ้มออกมาก่อนจะก้าวขึ้นรถไปแล้วเปิดกระจกรถม้าขึ้นยื่นหน้าออกมาโบกมือยิ้มให้ระหว่างที่รถม้าออกตัว
“แล้วเจอกันนะคะ พี่ชาย~”
“แล้วเจอกันใหม่ ทีน่า”
พวกเราต่างโบกมือลาให้กันจนรถม้าขับเคลื่อนตัวจนไกลออกไป
1K
