ข้อความคอมเมนต์ที่ขึ้นแบบไม่หยุดมาตอนนี้พวกมันกลับหายไปไม่มีใครตอบรับเสียงของวาน่าถามเลยแม้แต่คนเดียวราวกับทุกคนหายไปอย่างไร้ร่องรอยเหมือนทุกอย่างหยุดนิ่งกับที่ไม่ไปไหนทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ทุกอย่างดูปกติแท้ๆมาตอนนี้กลับหายไปไร้ซึ่งร่องรอยทั้งทีจำนวนคนที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอก็ยังอยู่ไม่มีใครหายหรือหลุดออกไปแม้แต่คนเดียวจนทำให้ร่างบางที่ถามเหล่าผู้เข้าชมถึงกับแปลกใจ
“เกิดอะไรขึ้นเหรอเปล่าทำไมทุกคนเงียบไป”
“…”
“ยังอยู่กันไหมหรือว่าไปกันหมดแล้ว”
ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก
คนดูหายมันเกิดอะไรขึ้นหรือว่าสัญญาณทางฝั่งเราไม่ดี
บาบิออล: ยังอยู่
ซาล่า: มันคืออะไร? มันอร่อยมากกกก
ชายผู้ยิ่งใหญ่: สุดยอด!! ทำไมมันอร่อยกว่าที่ผมซื้อในห้างอีกรสชาติดีกว่าหลายเท่าเลย
ดาวจักรพรรดิ์: ยังอยู่ดี อร่อยมากเลย
วาน่าที่พอเห็นข้อความก็ชื่นใจขึ้นเยอะเลยเพราะกลัวว่าคนที่นี่จะไม่ถูกปากกับอาหารไทยแต่เมื่อเห็นท่าทางของคนดูเธอก็ทำเอาเ้าตัวจึงยิ้มไม่หุบแต่ละคนพูดกันไปมาราวกับไม่เคยได้ัักับอาหารแบบนี้มาก่อนใน่ชีวิตส่วนเธอก็ใช้ช้อนตักอาหารที่ตนทำเข้าปากเพื่อชิมรสชาติของอาหารแม้ว่ามันจะเป็อาหารธรรมดาทั่วไปที่ไม่มีอะไรให้น่าสนใจก็ตามแต่สำหรับที่นี่อาหารพวกนี้มันใหม่มากๆเลย
“ก็จบกันไปแล้วนะคะสำหรับเมนูข้าวผัดหมูหวังว่าทุกคนจะชอบเมนูนี้ตอนแรกคิดว่าจะพูดว่าไม่อร่อยแล้วซะอีกยังไงก็ยินดีที่ได้รู้จักกันนะ”
ชายผู้ยิ่งใหญ่มอบดอกไม้ช่อใหญ่ให้คุณ x10
บาบิออลมอบหีบสมบัติให้คุณ x10
ซาล่า: นักเปย์ที่แท้จริงมันเป็อย่างนี้ชายผู้ยิ่งใหญ่อย่าไปยอม อย่าไปยอม
ดาวจักรพรรดิ์: เมนูข้าวผัดอันนี้ถ้าไม่มีหมูใส่อย่างอื่นแทนได้ไหม
“ถ้าเกิดว่าไม่มีหมูใส่อย่างอื่นไปแทนก็ได้นะเช่นกุ้ง ไก่ ปูแล้วแต่คนว่าอยากใส่อะไรลงไปเลย ถ้าใส่ปูก็จะเรียกว่าข้าวผัดปู”
“เอาไว้วันหลังจะมาทำเมนูข้าวผัดอีกนะอย่างข้าวผัดต้มยำทะเลข้าวผัดน้ำพริกเผาไข่ลาวา ข้าวผักสับปะรด ข้าวผัดกุนเชียงแล้วแต่ว่าคนทำอยากจะใส่อะไรลงไปเลยงั้น” ร่างบางที่พึ่งเห็นข้อความตัวใหญ่พร้อมรางวัลที่ผู้ชมส่งมาให้ที่หน้าจอก็ดีใจขึ้นมาทันที
“โอ๊ะ! ขอบคุณที่ให้ของขวัญหนูน้า”
ซาล่า: จะสตรีมอีกเมื่อไรอีกไร
“น่าจะเป็่เย็นเพราะเป็เวลาที่ต้องทำอาหารเพราะอย่างนั้นอย่าลืมติดตามและรอกันได้เลยว่าตอนเย็นเราจะมีเมนูอะไรมาทำให้ดูกัน วาน่าคนนี้จะทำอาหารอะไรถ้าใครที่อยากทำตามก็อย่าลืมถ่ายรูปมาอวดวาน่าด้วยนะยังไงวันนี้ต้องลากันไปก่อนอย่าลืมนะ!! อย่าลืมมาดูวาน่าสตรีมด้วยนะ บ๊ายบาย” (^v^)
เมื่อจบประโยคร่างเล็กก็ทำการบอกลาและปิดสตรีมลงเพียงเท่านั้นก่อนที่จะหันหน้ามาที่จานอาหารที่ตนทำด้วยรอยยิ้มราวกับโลกทั้งใบมีเพียงแค่เธอกับอาหารที่พึ่งทำสดใหม่สำคัญที่สุดสำหรับการอาหารที่ก่อนทานทุกคนจะต้องรับรู้ว่าจะทำทำสิ่งใดก่อนเป็อันดับแรก
ใช่ ถ่ายรูปไงล่ะ!
วาน่าที่ไม่ลืมที่จะทำการบันทึกภาพความทรงจำอันมีค่าต่อท้องและกระเพาะน้อยๆของเธอเอาไว้เพื่ออวดให้คนอื่นอิจฉาเล่นและที่สำคัญเลยก็คือตอนนี้เธอได้ทำการสมัครแอพบ้าบอคอแตกทั้งหลายที่เป็เหมือนสื่อโซเชียลระดับจักรวาลเอาไว้เรียบร้อยแล้วสิ่งสำคัญมากที่สุดเลยหลังจากที่ใช้สายตาสำรวจและสอดส่องมาอย่างยาวนานและทำการประเมินด้วยสมองอันน้อยนิดของตนเองจนได้ขอสรุปมาว่าคนที่นี่ไม่ค่อยมีการลงรูปอาหารเท่าไรนักส่วนใหญ่ถ้าไม่ลงรูปที่ไปเที่ยวหรือกิจกรรมและสิ่งที่ต้องทำประจำวันก็จะไม่มีอย่างอื่นเลย
ไม่มีการโพสต์รูปอาหารหรือมีคนโพสต์ว่ามื้อนี้จะทานอะไรดีหรือแม้แต่การลงรูปอาหารปรุงสุกพูดง่ายๆคือความนิยมเกี่ยวกับอาหารปรุงสุกของที่นี่ติดลบถึงลบที่สุดเลยก็ว่าได้ด้วยราคาที่สูงและรสชาติที่เข้าขั้นน่าสงสารแม้แต่เธอก็ยังอยากจะร้องไห้ออกมาเป็เส้นสปาเก็ตตี้แล้วทำการกลืนพวกมันลงท้องไปแทนข้าวเพราะอาหารปรุงสุกของที่นี่ห่วยแตกมากถึงจะมีเชฟก็เหอะ
ไม่แปลกที่อาหารจะไม่ค่อยมีรสชาติที่ถูกปากเพราะวัตถุดิบอย่างเครื่องปรุงและเครื่องเทศที่ไม่ได้เป็ที่รู้จักมากนักถึงแม้ว่าทั้งกาแล็กซีจะมีของและวัตถุดิบที่น่าสนใจก็ตามที
ส่วนโซเชียลของที่นี่หน้าตาและรูปร่างของมันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับของบ้านเรานักพูดให้เข้าใจง่ายๆ เลยก็มีเหมือนกันแตกต่างไปก็คือภาษาที่รองรับได้หลายล้านภาษาตามแต่ละดวงดาวแต่ที่เธอชอบมากที่สุดคือโซเชียลของที่นี่เข้าถึงกันทั่งทุกคนเป็สื่อโซเชียลที่ถึงได้ทุกดวงดาว ไม่เหมือน facebook บ้านเราที่เราจะเห็นแค่สิ่งที่เราอยากจะเห็นหรือชอบ
เช่นเรามีเพื่อนในเฟส2 พันคนและกิจกรรมที่เราชอบ AI ในเฟสก็จะให้เราเห็นแต่สิ่งที่เราชอบอย่างถ้าเราอยู่ประเทศไทยเป็ไปไม่ได้เลยที่จะเข้าถึงFacebook ของต่างชาติเพราะแบบนี่แหละเธอถึงชอบอีกทั้งทุกคนยังพูดภาษากลางที่ใช้สื่อสารกันทั้งกาแล็กซีได้อีกด้วยเพราะงั้นเื่ภาษาตัดทิ้งไปได้เลย
ไม่เหมือนเราที่เกิดเป็คนไทยต้องเรียนภาษาไทยเข้าโรงเรียนก็ต้องเรียนภาษาอังกฤษ พอเข้าประถมก็เรียนจีนอีก
เฮ้อ...ชีวิต
ช่างมันเถอะพูดไปก็รกสมองเปล่าๆไหนขอดูหน่อยสิว่าในนี้มีอะไรบ้าง
นี้ไงสมัครเสร็จแล้วว่าแต่ชื่อช่องจะให้เป็ชื่ออะไรดี
เครียด ( ^_^ )?
ฮือ...อาหารแปรรูปรสเบอร์เกอร์สเต็ก?คือ?
มันจะได้รสชาติของเบอร์เกอร์หรือไงกันเบอร์เกอร์มันต้องอันใหญ่ๆมีผักและมีเนื้อมีซอสและที่สำคัญเราต้องกัดแล้วเคี้ยวไม่ได้ดูดแล้วกลืน มันไม่ใช่!!วาน่าขอประท้วงเราจะเรียกสิทธิ์ของน้องเบอร์เกอร์กลับมาให้ได้มันเป็เื่ที่รับไม่ได้
วาน่ารับไม่ได้!!!
ของอร่อยอย่างนี้ทำให้เสียของหมดวาน่ารับไม่ได้...
ร่างบางที่กำลังอินอยู่กับการเห็นอาหารแปรรูปรสเบอร์เกอร์จนใบหน้ายับยู้ยี่ไปกับการจินตนาการถึงรสชาติของแป้งเนื้อและผักก่อนที่เ้าตัวที่กำลังชูมือเหมือนกำลังจะไปประท้วงที่สนามหลวงก็ได้หยุดลงเมื่อต้องเห็นรูปอาหารที่เธอเป็คนถ่ายเองอย่างสวยงามอารมณ์ที่แปรปรวนของเ้าตัวทำเอาร่างบางที่เป็เ้าของร่างยังตามไม่ทันกับนิสัยของตน
เราก็เป็คนอารมณ์แปรปรวนเหมือนกันนะเนี่ย(～o￣▽￣)～
ช่างเถอะโพสต์รูปดีกว่า
ติ้ง
เสียงแจ้งเตือนเรียกความสนใจจากร่างบางที่หลังจากโพสต์รูปลงไปให้หนหน้าจากหน้าจอละครที่กำลังดูมาสนใจเสียงแจ้งเตือนแทนเพราะมันดังไม่หยุดเหมือนเสียงเตือนการะเิเลยก็ว่าได้เมื่อเห็นว่ามันไม่มีทีท่าว่าจะเสียงจะหยุดลงหรือเงียบสงบให้เธอได้พักหูและสายตาบ้างเลยทำให้ร่างบางจำต้องสละเวลาอันมีค่าไปดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ละครของฉันโธ่...รอก่อนนะจ้ะเดี๋ยวพี่สาวจะมาดูใหม่ คิดได้ดังนั้นร่างบางกำลังนั่งอย่างสบายใจก็ทำการล้มตัวลงนอนที่โซฟาตัวยาวเหยียบขาตรงส่วนแขนอีกข้างก็เอื้อมไปหยิบมือถือขึ้นมาดูอย่างี้เีขึ้นมาเพื่อปิดเสียงให้มันไร้ซึ่งการรบกวนการดูละครและหนังที่มีไม่จบไม่สิ้นของที่นี่ต่อ
วัฒนธรรมที่ไม่มีทางแก้ไขได้ของเรา
“ง้ำๆๆรสชาติอร่อยเหมือนเคยวันหลังลองไปหาร้านอื่นกินดูดีกว่า”
วาน่าที่ปิดเสียงการแจ้งเตือนจึงไม่ได้รับรู้เื่ราวข้างนอกเลยว่าการสตรีมของเ้าตัวที่จบไปนั้นมีคนสนใจและเข้ามาดูไม่หยุดไม่หย่อนและข่าวการมาเยือนของเด็กสาวต่างกาแล็กซีที่อยู่ไกลออกไปหลายล้านปีแสงก็ได้เป็ข่าวดังจนคนอื่นสนใจขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่รับรู้ว่าเด็กสาวที่สำนักข่าวได้ออกไปนั้นคือคนๆเดียวกันกับคนที่อยู่ในสตรีมที่สอนทำอาหารไปเมื่อไม่นานมานี้
ซาล่า: อยากเอามาอวดเพราะพึ่งหลงเข้าไปดูสตรีมช่องที่พึ่งจะเปิดใหม่น้องน่ารักมาก...ตัวเล็กน่ารัก ผมสีดำน้ำตาลหน่อยๆ ผิวขาวหน้าตาคล้ายกับชาว W เลยแต่ไม่เหมือน น้องทำเกี่ยวกับอาหาร
ลงทุนทำอาหารต่อหน้าต่อตาให้ดูเลยจ้า...บอกเลยว่าหอมมากอร่อยมากไม่เหมือนที่เคยไปกินในร้านเลยดีต่อใจและต่อกระเพาะของซาล่าคนนี้เป็อย่างยิ่ง
...ช่องไหนเดี๋ยวไปตามน่ากินมากกินได้จริงเหรอ
...อาหารปรุงสุกรสชาติไม่อร่อยนะกินไปได้ไงเคยไปกินที่ร้านไม่อร่อยเลย
ซาล่า: อร่อยนะน้องคนนี้ทำอร่อยมากชื่อนางชื่อวาน่าที่ทางกำลังเป็ข่าวอยู่แต่ไม่ค่อยมีคนสนใจน้องน่ารักมากเลย(^v^)
...น่ากินมากแค่ดูรูปก็หิวแล้วช่องไหนครับหวังว่าสัญญาณเครื่องผมจะดีพอที่จะดูสตรีมของน้องได้นะ(T^T)
…ไปตามดูมาเมื่อกี้นี้เลยกำลังจะออกไปหาซื้อวัตถุดิบมาลองทำดู
...น้องน่ารักจริงกำลังดูอยู่เลยเสียดายไม่ทันตอนนางสตรีม
อีกด้านภายในห้องรับแขกขนาดใหญ่ที่มีข้าวของเครื่องใช้ที่แค่เห็นก็บอกได้ถึงฐานะของครอบครัวว่าเป็พวกมีเงินมากแค่ไหนโดยชายวัย40 กว่ากำลังนั่งมองอาหารเสมือนที่ตนพึ่งจะได้มาด้วยแววตาสดใสแม้ว่าจะลองชิมไปแล้วสามารถรับรู้ได้เหมือนของจริงเพราะโมเลกุลของตัวต้นฉบับก็ตามแต่ก็ไม่สามารถทำให้อิ่มท้องได้เพราะมันเป็เพียงแค่ของเสมือนเท่านั้น
อยากกินของจริงจังขนาดของเสมือนยังอร่อยขนาดนี้ถ้าเป็อาหารจริงๆ จะขนาดไหนนะ
“นายท่าน ยานมาแล้วครับนายท่าน้าไปที่ไหน”
คนดูแลที่เดินเข้ามาถามเ้านายของตนเองที่จ้องมองอาหารปรุงสุกที่ไม่รู้ไปได้มาจากที่ไหนตาเป็มันพอดูจบแล้วเ้านายของเขาก็เกิดนึกคึกอย่างเข้าครัวที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากเครื่องแปรรูปอาหารทำให้เ้านายของเขาที่ไม่มีท๊าง...ไม่มีทางที่จะลงไปเดินซื้ออะไรเองกลับมีอะไรไม่รู้มาดลใจให้เ้านายของเขาอยากจะไปห้างเพื่อไปซื้ออุปกรณ์ทำครัวเข้ามาในบ้าน
“พ่อจะไปไหนนะ มันเป็เวลาพักร้อนของพ่อนะ” ลูกชายอายุวัย20 กลางๆ เดินเข้ามาจากด้านนอกหลังจากที่เขาไปดูแลงานของบริษัทเสร็จก็รีบกลับมาพอมาถึงก็เห็นว่ามียานเตรียมพร้อมที่จะไปไหนสักทีจึงเข้าไปถามไม่คิดว่าพ่อของเขาที่ชอบอยู่บ้านเป็ชีวิตจิตใจจะอยากออกไปข้างนอกเพื่อไปซื้อของเอง
“พ่อก็พักอยู่นี้ไง พ่อจะไปซื้อของเองมันแปลกมากเลยหรือไง”
“แปลก แล้วนั่นอะไร”
“…”
“อาหารปรุงสุกเหรอปกติพ่อไม่ชอบนิ”
“ตอนนี้พ่อชอบแล้วพ่อกะว่าจะไปซื้ออุปกรณ์ทำครัวมาไว้ที่บ้านนะแล้วทำอาหารดู” ทันทีที่คนเป็พ่อพูดจบก็ตักอาหารเสมือนที่ได้มาเข้าปากเป็คำสุดท้ายทำเอาคนเป็ลูกชายที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นมุมนี้ของพ่อตัวเองถึงกับขมวดคิ้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น
หรือพ่อของราจะว่างเกินไปเลยอยากหาอะไรทำ?
ด้านวาน่า
ทางด้านวาน่าที่ตอนนี้ไม่มีเรียนแล้วเพราะก่อนหน้านี้ตนเองเรียนสายอาชีพพอมาที่นี่ก็ไม่ได้เรียนอีกเลยทำให้ไม่มีอะไรทำปกติแล้วเธอถ้าไม่ทำอาหารก็ปลูกผักกับถัดโครเชต์ที่ได้วิชานี้จากมี่อยากจะถ่ายทอดมาสู่ลูกสาวพอได้ฝึกก็เกิดชอบขึ้นมาเพราะมันทำมีสมาธิมากขึ้นและเวลาอยากทำอะไรก็ถักมันขึ้นมาเอง
ถ้าอยากได้ตุ๊กตาก็ถักมันขึ้นมาเท่านั้นเองไหนๆเราก็ไม่มีอะไรทำแล้วถักตุ๊กตาแจกคนดูดีกว่าจะได้มีอย่างอื่นแก้เบื่อด้วย โอ๊ะ!ตั้งกล้องตอนถักด้วยดีกว่าถือว่าเป็วิดีโอบำบัดไปในตัวด้วยเห็นคนอื่นเคยทำอย่างปลูกผักให้ดูแบบไม่พูดอะไรเลยหรือร้องเพลงหรือแคะหูในเครื่องอะไรไม่รู้ถ้าเราถักโครเชต์ให้ดูแบบไม่มีเสียเลยมันก็จะเข้าค่ายว่าเป็วิดีโอที่ดูเพลินและบำบัดเพิ่มสมาธิด้วย
ดีนะที่เราซื้อด้ายมาด้วยส่วนเข็มก็มีเอาตัวอะไรดีนะกระต่าย
ไม่ๆๆ หวานไปไดโนเสาร์ ยากไปอีก หมีใช่ต้องเป็หมีเอาหมีอ้าวนแล้วก็ถักเสื้อให้มันด้วยดีกว่า
“กล้องจ้ากล้องอยู่นี้เองแล้วก็ฉากเอาเป็ที่โซฟาดีกว่า”
ร่างเล็กมองมาที่โซฟาตัวที่อยู่ห้องรับแขกที่มีจอโทรทัศน์ให้ดูด้วยเพราะมันเป็ที่เดียวท่าจะสบายสุดๆแล้วก่อนที่จะเดินไปหยิบกล้องที่จะใช้อัดมาตั้งและหามุมที่น่าจะดูดีที่สุดด้วยความที่มันเป็กล้องที่ไฮเทคทำให้มันมีหุ่นยนต์ในตัวแต่พูดไม่ได้มันจะทำการซูมเข้า-ออกเองได้ตามที่เรา้าโดยที่ไม่ต้องยื่นมือไปปรับหรืออะไรเลย
วาน่าเดินกลับมารอบที่สองพร้ะกร้าขนาดไม่ใหญ่มากนักกับด้ายที่จะใช้ถักหลายสีที่เป็สีพื้นเช่นสีชมพูสีเทา สีดำ สีไข่ และสีเขียวหม่น
เฮ้อ...สุดท้ายเราก็หาอะไรทำจนได้เรานี้มันเหมือนคนแก่เลยอะพอทำจะเอาไปแจกหรือเอาไปขายก็ได้หาเงินไปได้ในตัววาน่าเธอนี้มันฉลาดจริงๆ
เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วเ้าตัวก็นั่งลงที่โซฟาพร้อมกับกดเปิดการอัดขึ้นก่อนที่จะทำงานที่ตัวเองชอบที่ไม่น่าจะมีวัยรุ่นอายุเท่าเธอชอบทำเสียเท่าไรนักก็คงจะมีแต่เธอเท่านั้นที่ทำได้และคนที่นี่ก็ไม่น่าจะมีการถักอะไรแบบนี้ด้วยทำให้วาน่าน่าจะเป็คนเดียวในกาแล็กซีที่ทำได้(น่าจะนะ)
ถ้ามีการถักคงจะเป็งานที่หุ่นยนต์เป็คนมากกว่าคิดไปเ้าของร่างก็ถักไปแบบเงียบๆสายตาจ้องไปที่เส้นด้ายที่นิ้วอีกข้างม้วนด้านส่วนอีกข้างใช้ควบคุมเข็มอย่างพอใจจนไม่รู้เมื่อไรที่โลกของคนร่างเล็กกลับมีแต่ความเงียบและความสงบไปในที่สุดร่างบางที่ตกอยู่ในโลกของตัวเองทำให้ภาพที่เห็นเป็เหมือนภาพที่น่ามองที่มีผู้หญิงกำลังนั่งโดยที่ในมือกำลังถักอะไรบ้างอย่างที่จากด้ายเปล่าๆก็เริ่มเป็รูปเป็ร่างขึ้นมาทีละน้อย ทีละน้อย
380
