สาวชาวไร่ปฏิวัติวงการอาหาร พลิกชีวิตสู่ความมั่งคั่ง

บทที่ 34 บะหมี่เห็ดหอมใส่ไข่

ซ่งเส้าเส้าเดินออกจากคฤหาสน์ตระกูลลู่กับเหยียนหลีลั่ว ตามท้องถนนผู้คนพลุกพล่าน เต็มไปด้วยชีวิตชีวา

"คุณชายเหยียน พรุ่งนี้ที่บ้านของท่านจะมีงานมงคล ท่านไม่ต้องไปส่งข้าหรอกเจ้าค่ะ"

เหยียนหลีลั่วได้ฟังก็สงสัย ที่บ้านเขาแค่บิดาจะแต่งอนุภรรยาไม่เห็นต้องเตรียมอะไรมากมาย แถมอนุภรรยาคนนี้ยังเข้าทางประตูหน้าของคฤหาสน์ตระกูลเหยียนไม่ได้ด้วยซ้ำ เหตุใดซ่งเส้าเส้าถึงได้พูดเหมือนกับเป็นเรื่องใหญ่โต?

แต่พอคิดตามดีๆก็ไม่แปลก นั่นคือพี่สาวของนาง ต่อให้เป็นแค่อนุภรรยา นางย่อมให้ความสำคัญอยู่ดี

"ไม่เป็นไร เรื่องที่บ้านไม่ต้องให้ข้าไปดูแลหรอก เรื่องของ 'ห้องเจ็ด' พวกเขาจัดการกันเองได้"

เหยียนหลีลั่วพยายามพูดอย่างสุภาพ เขาไม่อยากให้ซ่งเส้าเส้ารู้สึกไม่ดีเพราะเรื่องของพี่สาวกับบิดาของเขา

ซ่งเส้าเส้าก็ไม่ได้เอะใจอะไร ตระกูลเหยียนมีในฐานะสูงส่ง จะมีบุตรชายเจ็ดคนก็ไม่แปลก "เช่นนั้นก็ดีแล้วเจ้าค่ะ ตระกูลเหยียนมีงานมงคลที่บ้านคงจะยุ่งน่าดู"

เหยียนหลีลั่วพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร

ก็เขาไม่รู้จริงๆนี่ว่าควรพูดอะไรกับซ่งเส้าเส้าดี

"จริงสิ เรื่องไปเปิดโรงอาหารที่กรมทหารองครักษ์เหนือ เจ้าคิดให้ดีนะ"

เหยียนหลีลั่วอยากให้ซ่งเส้าเส้ามาจริงๆ เพราะว่าอาหารที่นางทำอร่อยมาก ที่เอ่ยปากชวนนี่ไม่ใช่แค่เพื่อนาง แต่เพื่อความต้องการส่วนตัวของเขาด้วย

แต่ประเด็นสำคัญที่สุดก็ยังไม่พ้นความกังวลเรื่องที่สตรีตั้งแผงลอยเพียงลำพังบนท้องถนนในยุคสมัยนี้มันอันตราย ถ้าเจอคนแบบเถ้าแก่โจวอีก ไม่แน่ว่าเขากับลู่เฉินโม่อาจผ่านมาช่วยไม่ทัน

"คุณชายเหยียน เรื่องนี้ข้าจะคิดให้รอบคอบเจ้าค่ะ"

ซ่งเส้าเส้าให้เหยียนหลีลั่วไปส่งนางแค่หน้าหมู่บ้านก็พอ เพราะนี่ก็ดึกแล้ว เหยียนหลีลั่วเป็นบุรุษ ชาวบ้านในหมู่บ้านนี้เป็นคนหัวโบราณ หากมีคนเห็นเข้าพ่อซ่งและแม่ซ่งจะอยู่ในหมู่บ้านลำบาก

กลับมาถึงบ้าน พ่อซ่งแม่ซ่ง และพี่ชายซ่งก็ยังรอนางอยู่ที่ลานบ้าน

"ท่านพ่อท่านแม่ พี่ใหญ่ ดึกแล้วเหตุใดยังไม่นอนกันอีกเจ้าคะ"

"สาวน้อย เจ้ากลับมาดึกดื่นขนาดนี้พวกเราจะนอนหลับได้อย่างไร!"

"เส้าเส้า เจ้าไปไหนมา เหตุใดจึงกลับมาเอาป่านนี้"

"ท่านพ่อท่านแม่ ข้าบังเอิญเจอเรื่องวุ่นวายที่ในเมืองเจ้าค่ะ"

"เรื่องวุ่นวายหรือ!"

"เรื่องวุ่นวายหรือ!"

"เรื่องวุ่นวายหรือ!"

ทั้งสามคนมีปฏิกิริยาเหมือนกัน ทุกคนต่างก็เบิกตากว้าง

"น้องหญิง เกิดอะไรขึ้น มีใครรังแกเจ้า"

ซ่งเส้าเส้าให้ทั้งสามคนนั่งลง แล้วบอกว่าใจเย็นๆ

"ท่านพ่อท่านแม่ พี่ใหญ่ ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ โชคดีที่เจอคุณชายลู่กับคุณชายเหยียนจึงปลอดภัยเจ้าค่ะ"

พอได้ยินชื่อของลู่เฉินโม่กับเหยียนหลีลั่ว ทั้งสามคนก็โล่งใจ พวกเขาเคยเจอกับทั้งสองคนแล้ว ถึงแม้ว่าจะเป็นคุณชายตระกูลใหญ่ แต่ก็ไม่ใช่พวกเสเพล เป็นคนที่ไว้ใจได้

"ว่าแต่ดึกแล้ว ท่านพ่อท่านแม่ พี่ใหญ่ ทานอาหารเย็นกันหรือยังเจ้าคะ"

แม่ซ่งส่ายหน้า

"เจ้าไม่กลับมา พวกเราก็กินไม่ลง เส้าเส้า แล้วเจ้าเล่ากินข้าวเย็นหรือยัง"

พอได้ยินคำพูดของแม่ซ่ง ซ่งเส้าเส้าก็รู้สึกเสียใจ นางกลับมาสายทำให้พ่อแม่และพี่ชายเป็นห่วง

"ท่านแม่ ข้ากินมาแล้วเจ้าค่ะ กินที่บ้านคุณชายลู่ ในเมื่อพวกท่านยังไม่ได้กินข้าว เช่นนั้นข้าทำบะหมี่ให้กินนะเจ้าคะ"

แม่ซ่งเห็นว่าซ่งเส้าเส้าทำงานมาทั้งวันจึงไม่อยากให้นางเหนื่อยอีก แต่ซ่งเส้าเส้ายืนกรานจึงได้แต่ตกลง

ซ่งเส้าเส้าหยิบตันปิ่งผักป่าและตันปิ่งต้นหอมที่เหลือจากตอนเช้าออกมาจากตะกร้าให้ทั้งสามคนกินรองท้องก่อน

ซ่งเส้าเส้านำแป้งสาลีมานวดเป็นก้อน แล้วก็ทำเป็นเส้นบะหมี่ นำไปต้มในน้ำจนสุก จากนั้นแช่ในน้ำเย็น พักไว้ให้สะเด็ดน้ำ ระหว่างรอก็ล้างเห็ดหอมให้สะอาด ตัดส่วนที่เป็นรากทิ้ง หั่นส่วนที่เหลือเป็นแผ่นบางๆ เสร็จแล้วก็หันไปล้างต้นหอม หั่นเป็นฝอยๆ ใส่เกลือและเครื่องปรุงอื่นๆลงไปในชาม คนให้เข้ากันเป็นน้ำจิ้ม

"ถ้ามีน้ำพริกเผาสำเร็จรูปแบบในชีวิตก่อนล่ะก็คงอร่อยเด็ดเลย"

ซ่งเส้าเส้าตอกไข่ไก่สองฟอง ใส่ลงไปในเหล้าขาวที่พ่อซ่งเก็บไว้ ตีให้เข้ากัน ตั้งกระทะใส่น้ำมันหมู รอจนน้ำมันร้อนก็เทไข่ลงไป คนให้เข้ากัน แล้วตักไข่ใส่จาน ส่วนน้ำมันในกระทะยังเหลือพาประมาณ นางจึงใส่เห็ดหอมลงไปผัดต่อ สักครู่ก็ใส่เส้นบะหมี่ตามลงไป ผัดให้เข้ากัน แล้วใส่ไข่ตามลงไป ราดน้ำจิ้ม โรยต้นหอมซอย ผัดทุกอย่างให้เข้ากัน สุดท้ายก็ตักใส่ชามได้

"ท่านพ่อท่านแม่ พี่ใหญ่ พวกท่านจะกินบะหมี่น้ำหรือบะหมี่แห้งเจ้าคะ"

"สาวน้อย พ่อกับแม่จะกินบะหมี่น้ำ"

"น้องหญิงข้าจะกินบะหมี่แห้ง"

ซ่งเส้าเส้าตักบะหมี่แห้งให้พี่ชายซ่งก่อน จากนั้นก็เติมน้ำลงไปในหม้อ เคี่ยวสักครู่บะหมี่น้ำเห็ดหอมใส่ไข่ก็เป็นอันเสร็จสิ้น

"ท่านพ่อท่านแม่ พี่ใหญ่ บะหมี่ได้แล้วเจ้าค่ะ มากินเร็วเจ้าค่ะ"

ทั้งสามคนได้ยินดังนั้นก็พากันเดินออกมาจากห้อง เพิ่งจะเดินออกมากลิ่นหอมก็โชยแตะจมูก

"สาวน้อย นี่มันบะหมี่อะไรหอมจัง"

"ใช่น้องหญิง ไม่เหมือนของที่ท่านแม่ทำ อีกทั้งรสชาติยังต่างกันลิบลับเลย"

พี่ชายซ่งปากเสียก็จริง แต่จะตำหนิเขาที่พูดอย่างนั้นก็ไม่ได้ซะทีเดียว เพราะหลายปีมานี้ แม่ซ่งทำแค่ผักดอง หมั่นโถวทอดหรือไม่ก็หมั่นโถวนึ่ง ไม่เคยทำอาหารอะไรที่แปลกใหม่ๆเลย

"ใช่ แม่ของพวกเจ้าหลายปีมานี้ไม่เคยทำอาหารอร่อยๆเช่นนี้เลย"

"เช่นนั้นนับจากนี้ พวกเจ้าพ่อลูกก็อย่าหวังว่าข้าจะทำอาหารให้กินอีกเลย"

แม่ซ่งได้ยินพ่อซ่งกับพี่ชายซ่งพูดก็บ่นออกมา

"เอาล่ะๆท่านแม่ เรื่องนั้นไว้ค่อยว่ากัน กินบะหมี่ก่อนเถอะเจ้าค่ะ"

ซ่งเส้าเส้าจูงมือแม่ซ่งให้นั่งลง

"ในเห็ดหอมมีกากใยอาหารมากมายเจ้าค่ะ ช่วยกระตุ้นการทำงานของลำไส้ ช่วยขับของเสียออกจากร่างกาย ป้องกันอาการท้องผูก ทั้งยังลดไขมันตรงหน้าท้อง นอกจากนี้ยังช่วยยับยั้งการดูดซึมไขมัน ช่วยลดน้ำหนักได้เป็นอย่างดี อีกทั้งเห็ดหอมยังให้พลังงาน(แคลอรี่)ต่ำ ไม่ว่าจะนำไปปรุงแบบไหนก็เป็นอาหารลดน้ำหนักชั้นยอด และการกินเห็ดหอมในฤดูหนาวยังช่วยเสริมสร้างภูมิคุ้มกันป้องกันไข้หวัดได้อีกด้วยเจ้าค่ะ"

ซ่งเส้าเส้าพูดเป็นชุดจนทั้งสามคนงงไปหมด

"เส้าเส้าเจ้าพูดอะไร พวกข้าฟังไม่รู้เรื่อง"

ซ่งเส้าเส้า "..."

ให้ตายเถอะสิ่งที่นางพูดเป็นความรู้จากศตวรรษที่ 21 คนโบราณไม่รู้จักหรอก เอาเป็นว่านางแค่อยากให้ทั้งสามคนกินเห็ดหอมเยอะๆ แต่ดันพูดมากเกินไป

"เอ่อ ... อืม ... ข้าหมายถึง ... ที่จริงแล้วก็คือ ... ให้พวกท่านกินเห็ดหอมเยอะๆเจ้าค่ะ เห็ดหอมเป็นของดี ... ดีมากเจ้าค่ะ ช่วยป้องกันไม่ให้พวกเราป่วยไข้"

ซ่งเส้าเส้าอธิบายอย่างตะกุกตะกัก  ทั้งสามคนก็ไม่ได้ซักไซร้มากนัก

หลังจากทานข้าวเสร็จ ซ่งเส้าเส้าก็ช่วยพี่ชายซ่งเก็บจาน

"พี่ใหญ่ พรุ่งนี้อย่าลืมนะเจ้าคะ"

"พรุ่งนี้? เจ้าหมายถึงเรื่องเขาหลังหมู่บ้านใช่ไหม?"

ซ่งเส้าเส้าพยักหน้า " ใช่เจ้าค่ะ พรุ่งนี้เป็นโอกาสเหมาะที่สุดที่จะไปที่นั่น"