ตอนที่ 6
หืม ทุกคนคะ ช่วยฉันด้วย ก็อิตาพี่ทอร์นาโดนี่น่ะสิมันเห็นฉันทะเลาะกับรถพี่มันตั้งนานแล้ว แต่มันไม่ยอมออกมา มันแอบดูฉัน แอบฟังฉัน แล้วไงล่ะฉันก็ะเิอารมณ์ใส่รถพี่มันไปสะเต็มที่ หวังจะให้พี่มันเจ็บใจ แต่!!!
กรรมมันดั้นมาตกอยู่ที่ฉันนี่สิ นั่งหวานอมขมกลืนยังต้องขับรถให้มันขึ้นเนี่ยแล้วนี่อะไร นั่งมาตั้งนาน มันยังไม่ยอมพูดอะไรเลย แถมยังบอกให้ฉันขับรถไปเรื่อยๆ ฮือให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวชัดๆ
"นี่ จะให้ไปสะ..”
เอือก!!
ทำไมต้องมองแรงขนาดนั้นด้วยวะ
"คุณจะให้ฉันไปส่งที่ไหนคะ"ถามออกไปแล้ว ฉันถามพี่มันออกไปแล้ว แล้วไมต้องมองหน้าเหมือนไม่พอใจด้วยวะนี่ก็ถามดีๆป่ะ ห้วย เดี๋ยวแม่ก็เบิดกะโหลกให้ซะหรอก
"ไปคอนโดเธอ"
“ฮะ”
"ไปคอนโดเธอ"
"นะ นี่ จะบ้าหรือป่าว บ้านคุณก็มี ทำไมไม่ให้ฉันไปส่งบ้านคุณล่ะคุ..”
"อย่าพูดมากมีหน้าที่ขับและทำตามคำสั่งก็ขับไป ขืนเถียงต่อปากต่อคำอยู่แบบนี้ รูปและวิดีโอในเครื่องคงจะต้องถูกส่งให้ครูวินัยเป็แน่"
ฮึ่ย โมโหค่ะ โมโห ทำอะไรไม่ได้ โกรธตัวเองโมโหไอ้คนหน้าตายที่นั่งข้างๆอย่างสบายใจ ถ้าไม่ติดว่ามีความผิดน่ะ ฝันไปเถอะ แล้วพี่มันไปคอนโดมันคิดอะไรไม่ดีกับฉันเปล่าวะ ยิ่งไม่น่าไว้ใจอยู่ด้วย ไอ้พี่บ้านี่เป็ไบโพล่าดีๆนี่เอง จากที่โมโหมัน ฉันกลับมาระแวงมันมากขึ้น ขับรถไปก็แอบมองมันไป ใครมันจะไปไว้ใจ
ใจเย็นๆน้ำมนตร์ สติ สติ แต่แกกำลังจะพาผู้ชายไปห้องนะเว้ยน้ำมนตร์ยิ่งไม่น่าไว้ใจอยู่ด้วย ถ้าเกิดพี่มันหน้ามืดแล้ว... สติ น้ำมนตร์ แกต้องตั้งสติ พุทธโท
"ถึงแล้วก็ลงรถและนำไปดิ" ขณะที่ฉันกำลังทะเลาะกับความคิดตัวเอง ฉันก็ต้องใเพราะเสียงของพี่มัน เอาไงดีวะ
"เดิน นำ ไป" ฉันค่อยๆเดินอย่างระแวงนำพี่มันมาที่ห้องระแวงก็ระแวงนะ แต่พอมองหน้าพี่มันทีไรกลับไม่สบอารมณ์เพราะอะไรน่ะหรอ เหอะ ถึงพี่มันจะหน้าตายทำหน้านิ่ง แต่อากัปกริยาอ่ะ สตอสุดๆ มีความสุขซะเหลือเกิน
"ถึงแล้วก็เปิดสิ"
"นี่คุณ ฉันว่าคุณ"
"เปิด ประ ตู"
"อืม ห้องหน้าอยู่ดี โทนขาวดำมีการตกแต่งอย่างลงตัว แบบที่ฉันชอบเด๊ะ" อะไรวะ มาชอบๆ
"อ้าว แล้วนี่ไม่นั่ง นั่งสิ เชิญ"
"เผื่อคุณลืมนี่ห้องฉัน"
"อ่อถ้างั้นเ้าของห้องก็ไปเอาน้ำมารับแขกหน่อย ปล่อยให้แขกนั่งคอแห้งได้อย่างไง ไม่มีมารยาทเอาซะเลย"จิ๊ อย่างที่เห็น ได้แต่จิ๊ปากด้วยความไม่พอใจ สุดท้ายก็ต้องทำให้พี่มันอยู่ดี
22.00
เวลาผ่านไปอย่างช้ามากให้ตายเถอะ นี่มันสี่ทุ่มแล้วนะเขามาอยู่ห้องฉันนานมาก และฉันก็ง่วงมากแล้วด้วย แล้วดูสิ ดูคนที่ทำให้ฉันง่วงสิ นั่งเล่นเกมอย่างสบายใจมันใช่เื่เปล่าวะ
"คุณ เมื่อไหร่จะกลับ"
"...”
"เอ๊ะ นี่คุณ อย่ามาเงียบนะ ฉันถามว่าเมื่อไหร่จะกลับ"เขาไม่ตอบค่ะทุกคน แถมยังเหลือบตามามองฉันด้วยความไม่พอใจอีกด้วย อะไรวะ
"นี่คุณ..”
"หยุดพูดสักที รำคาญ"
หนอย มันว่าฉันอ่ะ รำคาญงั้นหรอ รำคาญแล้วมานั่งห้องฉันทำไมวะไอ้ทอร์นาโดเอ๊ย
"กลับไปได้แล้ว"ฉันตัดสินใจพูดกับเขาอีกครั้ง และพยายามระงับสติอารมณ์ตัวเองสุดๆ
"นี่คุณ ฉะ..”
"ไล่ๆๆๆ ไล่ดีจัง ทำไม นัดผู้ชายเอาไว้หรือไง"ว่าไงนะ นัดผู้ชายหรอ
"ปากหมา"
"ก็หรือไม่จริงล่ะฉันเห็นเธอไล่ฉันนานล่ะ ถามจริง กลัวคนของเธอมาเห็นรึไง"
"เออ ฉันจะนัดใครมันก็เื่ของฉันป่ะ แล้วคุณมาเกี่ยวอะไรด้วยคิดว่าตัวเองเป็ใคร คนสำคัญหรอ เหอะ ตื่นค่ะ" ฉันพูดใส่เขาอย่างโมโห นะจุดนี้ไม่สนอะไรแล้วค่ะชอบดูถูกฉันดีนัก เห็นนิ่งๆใช่ว่าฉันจะยอมเสมอไปซะหน่อย บ้าไปแล้ว เขามันบ้า
"แรด!!!"
สตั๊น ช็อค เจอคำนี้ถึงกับช๊อค ฉันมองเขานิ่งๆมันจุก
"หึ คิดว่าใสๆ ที่แท้เธอมันก็ร่านไม่ต่างจากผู้หญิงขายตัว"
เพี้ยะ!!!
"มันจะมากไปแล้วนะ คิดว่าตัวเองเป็ใครใหญ่มาจากไหนฮะ!!ถึงจะพูดจาดูถูกฉันได้อ่ะ คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งเื่ส่วนตัวของฉัน จำเอาไว้"
"น้ำมนตร์"
"โอ๊ย" เขากระชากตัวฉันแล้วบีบที่แขนสองข้างของฉันอย่างแรง เจ็บนะเจ็บมากด้วย แต่ฉันไม่ยอมให้เขาทำฉันฝ่ายเดียวหรอกฉันจะไม่อ่อนแอต่อหน้าเขา ก่อนที่ฉันกับเขาจะเล่นาวาจาไปมากกว่านี้ เสียงโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้นมาซะก่อนฉันรีบสะบัดตัวและรับสายทันทีที่รู้ว่าเป็ใคร
กริ๊ง....กริ๊ง.....
"ฮัลโหล ว่าไงกุ๊ก" คนตัวเล็กสะบัดออกจากอ้อมกอดของผมด้วยความแรงและรีบรับโทรศัพท์ทันที ผมไม่รู้ว่ามันเป็ใคร แต่น้ำมนตร์เรียกมันว่ากุ๊ก ดูเหมือนว่าเธอจะลืมว่าผมอยู่ตรงนี้มั้งเหอะ
ปัง!!!!
ผมรีบเดินออกมาจากห้องของเธอ ก่อนที่เราจะฆ่ากันเองจริงๆผมไม้ได้อะไรมากหรอก ผมก็แค่เบื่อ!และนอยด์ ที่เธอเอาแต่คอยไล่ผมแทบจะทุกครึ่งชั่วโมงเลยก็ว่าได้ก็เลยพูดหมาๆใส่เธอ ถ้าเธอไม่เถียงมันก็จบไปแล้ว แต่นี่เธอเถียง ผมก็ยิ่งโมโหสิ แล้วไอ้ปากผมก็ไวเหลือเกินยังไงซะ ช่างแม่ง ใช่ ผมจะไม่ง้อเธอหรอก แม่ง อารมณ์เสีย
"มันเป็อะไรของมันวะ"ไอ้เหนือ
"กูก็ไม่รู้ว่ะมันไม่พูดอะไรเลย ใครเข้าหน้าก็ไม่ติด" ไอ้วิน
"มาถึงก็ดื่มเอาๆอาการเหมือนกับ ทะเลาะกับเมีย"
กึก
ทันทีที่ไอ้ดินพูดจบ ผมก็วางแก้วเหล้าทันที
"พวกมึงจะพล่ามอะไรกันนักกันหนาวะกู รำ คาญ" ผมมองพวกมันด้วยความไม่สบอารมณ์
"เหอะ อาการแบบนี้ ชัวร์"ไอ้วิน
"ชัวร์อะไรของพวกมึง"
"ทะเลาะกับน้ำมนตร์ไงครับคุณคิงมหาลัย"ไอ้เหนือพูด ผมก็ยิ่งโมโห นี่ก็ตีสองล่ะ ผมออกจากห้องเธอมาสี่ทุ่มนิดๆแล้วผมก็มาขลุกอยู่ที่ผับ เหอะ ป่านนี้ไม่ใช่นอนคุยกับไอ้ตัวผู้นั้นสบายอารมณ์ถึงพริกถึงขิงไปแล้วมั้ง
"พวกมึงหยุดพูดชื่อนี้ได้ไหมวะถ้าไม่อยากเจ็บตัว"
"น้ำมนตร์!!!"
"ไอ้เหนือ!!"
"เฮ้ย มึงก็ใจเย็นดิวะ นี่เพื่อนมึงนะไอ้เหนือมันก็แกล้งมึงไปอย่างนั้นล่ะมึงก็รู้ว่าไอ้เชี่ยนี่ปากหมา มึงก็อีกคนไอ้เหนือ รู้ว่ามันอารมณ์ไม่ดีก็ไปแกล้งมัน"ไอ้ดินพูด ผมถึงยอมนั่งลงโซฟาอีกครั้ง
"กูขอโทษกูแค่ไม่อยากให้มึงเครียด" ผมพยักหน้าให้มันก่อนจะจิบเหล้าต่อ
"สวัสดีค่ะขอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ" หลังจากที่ผมสงบสติจากไอ้เหนือ ก็มีใครไม่รู้ เข้ามาทักทายผมมาขอนั่งด้วย ผมยังไม่ทันตอบอะไร ผู้หญิงคนนั้นก็ถือวิสาสะนั่งลงข้างผม แล้วเอามือมารูปแผงอกของผมเล่น
"อารมณ์ไม่ดีหรอคะ" ผมไม่ตอบ เธอก็ยังคงเอามือลูบร่างกายผมเรื่อยๆ
"ชื่อพรรณนะคะให้พรรณช่วยทำให้หายเครียดไหมคะ" เด็กผู้หญิงมันพูด เหอะ ก็ดีนะ เธอหน้าตาสวยมีนมมีตูด คงทำให้ผมคลายความโมโหจากใครบางคนได้บ้าง
"หึ เอาสิ"
"งั้นไปต่อที่คอนโดพรรณดีกว่าค่ะ"
คอนโดพรรณ
"ซี๊ด อาส์ ดีค่ะ พี่พายุ"
"อาส์ อย่างนั้นแหละค่ะ อาส์"
กึด กึด กึด
ตอนนี้ผมขย่มร่างใต้ร่างอย่างเอาเป็เอาตายความโกรธที่มีต่อน้ำมนตร์ ผมเอามาลงที่พรรณหมด
"อ่ะ อ่ะ จะ เจ็บ"
"บะ เบาหน่อยค่ะ"
"ซี๊ด อาส์ เธอไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันมีหน้าที่ร้องครางอย่างเดียวก็พอ ถ้าเธอยังข้ามเขต ฉันจะหยุด"พูดจบผมก็เตรียมผละออกจากร่างบางทันที
"มะไม่นะคะ พี่พายุ ทำต่อนะคะ"พรรณรีบเอาขาเกี่ยวเอวผมทันทีและมันก็ทำให้น้องชายผมเข้าไปอยู่ในร่างของเธออีกครั้ง
"ดีมาก"
ผลับ ผลับ ผลับ
"ซี๊ด อ่าส์ ใกล้แล้วคะพี่พายุ"
"อ่าส์ แรงอีกค่ะ แรงอีก"
"ซี๊ด อาส์ เอามันดี"
"ไม่ไหวแล้ว กรี๊ดดดดด"
ตับ ตับ ตับ ตับ
"อาาส์"
หลังจากที่ผมได้ปลดปล่อย ความเครียดที่ผมมีก็ลดน้อยลงและมันคงดีกว่านี้ ถ้าคนที่ผมมีอะไรด้วย คือน้ำมนตร์ เมื่อคิดได้ดังนั้น ผมก็ลุกออกจากตัวของพรรณและถอดเครื่องป้องกันออกและไม่ลืมที่จะเข้าไปอาบน้ำ โดยพรรณหญิงสาวที่ผมหิ้วมาจากผับนอนหมดแรงอยู่บนเตียง อ้อผมรู้อีกอย่างคือเธอเรียนว้อยส์เอกดนตรี ที่มหาลัยที่ผมเรียนอยู่ เข้าใจง่ายๆก็คือ เธอเป็รุ่นน้องต่างคณะของผมนั่นเอง
"มีความสุขไหมคะพี่พายุพรรณมีความสุขม้ากมาก" ทันทีที่ผมออกจากห้องน้ำ เธอก็เข้ามากอดผมทันที
"ปล่อย และนี่ ค่าตัวเธอ"
"แต่ว่า..”
"ฉันให้ถือเป็ค่าตอบแทนที่ทำให้ฉันคลายเครียด"
"แหม พี่พายุล่ะก็ เหงาก็แวะมานะคะ"
ผมไม่ตอบอะไรเธอ กลับเดินออกจากห้องเธอมาด้วยอารมณ์ที่เริ่มปกติผมยอมรับว่าพรรณคือผู้หญิงร้อนแรงมากที่สุดที่ผมเคยมีอะไรด้วย แต่ผมก็ไม่ชอบกินของซ้ำเพราะมันจะจัดการยาก สำหรับเธอ ครั้งเดียวก็เกินพอ
มหาวิทยาลัย
"ไงวะ เด็ดหรอ อารมณ์ดี"ไอ้เหนือ
"อืม เด็ด" ผมตอบมันไปตามความจริง
"จะทำอะไรก็รีบทำก่อนที่จะมีห่วง ระวังจะไม่มีโอกาสมาลื่นไหลนะครับ" ไอ้เหนือก็คือไอ้เหนือ ผู้ที่ชอบกวนบาทาผมตลอดเวลา
"แล้วนี่น้องมนตร์มาล่ารายชื่อปัญญาอ่อนกับมึงยั้ง" ไอ้วิน
"ยัง"
"แล้วถ้าน้องไม่ทำตามที่มึงสั่งมึงจะทำไงวะ" ไอ้ดิน
"ก็คงต้องเล่น" ผมตอบมันนิ่งๆ
"ช่างเถอะ วันนี้ มึงจะไปดูน้องซ้อมกีฬากันป่าว"ที่บอกว่าซ้อมกีฬา เพราะกีฬามันแข่งก่อนพวกรายการประกวดต่างๆ ซึ่งพวกผมรู้ว่าพวกน้องๆต้องมีซ้อมแต่พวกตัวแทนลงประกวด พวกผมไม่สามารถรู้ได้เลยว่าการซ้อมมีเมื่อไหร่ ซ้อมไปถึงไหน เพราะคำว่าความลับของยัยตัวแสบคนเดียว ที่ทำให้พวกผม ไม่สามารถรับรู้ได้
"ไป กูจะไปดูเด็ก" ผมพูดซึ่งพวกมันทุกคนก็พร้อมที่จะไปกับผม แหงสิ พวกมันก็อยากไปดูเด็กมันซ้อมเหมือนกัน
"งั้นตอนนี้กูว่าพวกเราไปเรียนกันก่อนเถอะ ก่อนที่จารย์แม่จะมา" ไอ้วินพูด และมันก็วิ่งไปก่อนคนแรกพวกผมก็เลยวิ่งตาม
ที่บอกว่าจารย์แม่ แกชื่ออาจารย์โสภา เื่ความโหดไม่เท่าไหร่แต่ที่ผมยกให้เป็จารย์แม่ก็เพราะ ใครสาย ใครขาด ใครที่มีความประพฤติไม่ดี นั่นแสดงว่าคาบนั้นแกจะสอนเนื้อหาเพียงแค่สิบถึงยี่สิบนาทีนอกนั้นแกจะนั่งเทศถึงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม ตบท้ายด้วยการขู่หักคะแนนความประพฤติ นี่แหละที่พวกผมยกให้เป็อาจารย์แม่อ้อ ลืมบอก แกมีความเป็ระเบียบมาก เนี๊ยบ เป๊ะ ทุกตารางนิ้วจริงๆ
"เฮ้ย ว่าแต่ ตอนบ่ายเราจะลงว้ากน้องมั้ยวะ"
"แหมไอ้เหนือ มึงก็ กะจะลงว้ากให้น้องเกลียดเลยไง"
"นั่นนะสิไอ้เหนือจริงของไอ้วินมันมึงจะลงว้ากให้น้องเกลียดเลยไง มึงลืมแล้วหรอว่าวันนั้นน่ะ คุณชายพายุเค้าว้ากอะไรบ้าง"ไอ้ดินพูดแล้วก็เหล่ตามองผม อะไรว่ะ ผมผิดหรอ ก็ไม่นิ ผมทำตามหน้าที่ต่างหาก
"อะไรของมึงกูทำตามหน้าที่"
"หน้าที่หน้าที่แกล้งน้องมนตร์น่ะสิ" ไอ้เหนือมันพูดและผมก็ไม่คิดที่จะเถียงมัน ก็มันเป็เื่จริงนิผมแกล้งเธอจริงๆ แต่ก็ใช่ว่าผมจะลืมเื่เมื่อคืนหรอกนะ ผมต้องสั่งสอนเธอ ทีหลังเธอจะได้ไม่กล้าเมินกล้าหือ กับผมอีก พอคิดถึงเื่นี้ทีไร ผมก็อดที่จะโกรธเธอไม่ได้ คนที่มันโทรมาคือใครคนชื่อกุ๊กคือใคร ทำไมต้องทำทีเหมือนสนิทสนมกันมานาน แล้วทำไมต้องทำทีเหมือนแคร์คนปลายสายจนต้องรีบไปรับสายขนาดนั้นหรือจะเป็ คนสำคัญ!!! ไม่มีทาง ผมต่างหากที่เป็คนสำคัญของเธอไม่มีใครหน้าไหนสำคัญมากกว่าผม ผมคือคนสำคัญที่สุด
220
