รุ่งเช้า เสี่ยวหลงเป่ากำลังยืนอยู่หน้าลานบ้านหลังน้อยของตัวเอง ชายหนุ่มเหม่อมองอย่างโง่งมไปยังบรรดาสิ่งของเครื่องใช้หลากหลายชิ้น พวกมันกระจัดกระจายดูระเกะระกะอยู่บนพื้นที่รอบๆ หลงเป่าเริ่มสงสัยว่าสิ่งของพวกนี้คือเครื่องมือเครื่องใช้ที่ถูกมอบให้เป็รางวัลโดยตำหนักนิรันดร์อะไรนั่น...ใช่หรือไม่
"เพ้ย! เ้ากระดานเส็งเคร็ง! อย่างน้อยๆก็ควรจะวางมันอย่างเป็ระเบียบสักหน่อยสิ!! นั่นมัน...จานชามไม่ใช่เหรอ? เวนเอ๊ย เลอะดินเลอะหญ้าไปหมดแล้ว..."
หลงเป่าวิ่งถลาตรงเข้าไปสำรวจเครื่องใช้ทุกชิ้นอย่างระมัดระวัง
"โอ้ว..กะทะเหล็กโบราณใบนี้ใช้ยังไงนะ? โน่นก็คือตะหลิวหรอกเหรอ... อ้าว? นั่นมันชุดหม้อดินเผานี่นา ทั้งเนื้องานและวัสดุช่างดูแตกต่างกับโลกเดิมของข้าไม่น้อยเลย เอาเถอะๆ ใครจะไปสนใจรายละเอียดเล็กๆน้อยๆในสถานการณ์บ้าบอแบบนี้กันเล่า ถึงจะดูเลอะเทอะสกปรกอยู่บ้าง ข้าแค่เอาไปล้างทำความสะอาดนิดหน่อยก็พอใช้ได้แล้ว"
เสี่ยวหลงเป่าถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางสำรวจข้าวของทุกชิ้นไปด้วย แผ่นกระดานสีดำช่างใจจืดใจดำนักที่มอบของพรรค์นี้ให้แก่เขา ชายหนุ่มจากยุคสมัย 5 จี เริ่มเช็คตรวจสภาพสิ่งของไล่ดูไปเรื่อยๆ พวกมันทุกๆชิ้นอเหมือนกับของเก่ามือสอง แต่โชคดีที่ทุกอย่างมิได้ชำรุดเสียหาย ยังคงพอจะใช้งานได้เป็อย่างดี
รูปร่างหน้าตาเครื่องใช้โบราณมากกว่าครึ่งอยู่ในสภาพไม่สมบูรณ์เท่าใด มันช่างบิดๆเบี้ยวๆ ราวโดนฆ้อนทุบ เครื่องครัวเช่นพวกหม้อต้ม กะทะเหล็ก ตะหลิว กาต้มน้ำถ้วยชา ช้อนหรือตะเกียบก็ตาม มันมีร่องรอยผ่านการใช้งานมาก่อน
หลงเป่าคาดคะเนเอาว่าของทุกๆชิ้นคงเป็ของเก่าที่ถูกเก็บไว้นานเกินกว่า 40-50ปีแล้วเป็อย่างน้อย เขาเลิกสนใจพวกมัน เอาแต่สาละวนอยู่ภายในลานบ้าน จัดการคัดแยกของใช้แต่ละประเภทออกมาให้เป็หมวดหมู่
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรตกหล่นแล้ว หลงเป่าจึงรู้ว่ามันมีจำนวนราวๆ 20-30 ชิ้นด้วยกัน
"ผ้าห่ม? อะไรจะบางเฉียบขนาดนี้! ยาวคลุมตัวข้ายังไม่มิดเลย!" เสี่ยวหลงเป่าหยิบเศษผ้าผืนใหญ่ผืนหนึ่งออกมาพินิจดู สภาพมันเหมือนถูกมัดกับเพลาท้ายรถและลากไปกับพื้นขรุขระด้วยความเร็วเกิน 100 ก.ม./ชม. นานทั้งวัน
ชายหนุ่มแทบกุมขมับ เนื่องจากมันมีขนาดใหญ่และกว้างพอสมควร หลงเป่าจึงพับมันทบไปทบมาอย่างทุลักทุเล แต่เื่ยังไม่จบแค่นั้น
"หา? อย่าบอกว่ามันคือหมอนหนุน? วัตถุก้อนสี่เหลี่ยมที่แข็งราวกับท่อนไม้นี่นะ? หากข้าหลับลงได้เพราะเ้าหมอนประหลาดนี่ก็บ้าแล้ว!" เสี่ยวหลงเป่าอดสงสัยไม่ได้ เขาพลิกสิ่งที่เรียกว่า'หมอน'กลับไปกลับมา ไม่รู้ด้านในยัดสิ่งใดเอาไว้
ต่อมา หลงเป่าก็พิจารณาเครื่องนุ่งห่มที่มีไม่มากนัก แค่มองเขาก็มีใบหน้าเหยเก ทุกๆชิ้นเป็เสื้อผ้าและชุดชั้นในชาวบ้านแนวย้อนยุคในทีวีก็ไม่ปาน แถมชุดลำลองเหล่านี้ดันเข้ากับขนาดตัวของหลงเป่าพอดิบพอดีอย่างน่าประหลาด
แน่นอนว่าทุกๆชิ้นมันทั้งเก่าและสีซีดออกเหลือง ดูไม่ต่างกับของประเภทอื่นก่อนหน้า จนเสี่ยวหลงเป่าถึงกับหมดคำพูดไปพักใหญ่
พอได้สติ ชายหนุ่มก็รีบกระวีกระวาดทดลองสวมใส่พวกมันทันที ทั้งถูกบ้าง ผิดบ้าง มึนงงจนเกือบเห็นดาวไปเป็ครึ่งค่อนวัน
"เ้าบ้า! เ้าแผ่นกระดานเฮงซวย!!"
เสี่ยวหลงเป่าสบถปนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ทั้งกระดานสีดำ ทั้งตำหนักอะไรนั่น มันจะขี้งกเกินไปหน่อยไหม ช่างล้อเล่นกับความคาดหวังของเขาเหลือเกิน
"เย็นไว้ๆ ข้าต้องทนๆๆ ของแค่นี้ ทำอะไรข้าไม่ได้!"
หลงเป่าหอบทั้งเสื้อผ้า หมอนแข็งๆ กับผืนผ้าห่มขาดๆ รีบวิ่งฉิวกลับไปที่ห้องพัก เขาโยนพวกมันทั้งหมดลงบนพื้นไม้เก่าๆในห้องจนฝุ่นลอยคลุ้ง ด้วยที่อารมณ์ยังค้างอยู่เลยถลึงดวงตาสองข้างใส่เ้าแผ่นกระดานสีดำบนผนัง หลงเป่าเริ่มโวยวายจนน้ำลายแตกฟองไม่หยุด
เสี่ยวหลงเป่าทั้งดึงทั้งพยายามแงะเอากระดานเส็งเคร็งออกมา ยิ่งทำไปหลงเป่าก็ยิ่งเหน็ดเหนื่อยอยู่คนเดียว เหมือนชกกำปั้นลงบนปุยนุ่ม เ้าแผ่นกระดานยังไร้ความรู้สึกตอบโต้กลับมา
ชายหนุ่มนั่งลงพักหายใจ เขารู้สึกว่าหากเป็เช่นนี้ต่อไป ตนเองอาจจะกลายเป็บ้าเพราะความเหงาหงอยเปล่าเปลี่ยวเข้าสักวัน
แผ่นกระดานอันนี้ดูเหมือนจะเชื่อมโยงอยู่กับบ้านน้อยและตัวเกาะ เกาะเล็กๆใบนี้ก็น่าประหลาดไม่แพ้กัน หลายวันมานี้ เสี่ยวหลงเป่ามีความรู้สึกว่าตัวเกาะที่เขาอาศัยอยู่มิได้อยู่นิ่งๆ แต่เคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยความเร็วคงที่
มันคล้ายกับเรือรูปร่างเป็เกาะแก่งตามธรรมชาติลำหนึ่ง เพราะใช้ความเร็วเคลื่อนที่ไม่มากมายอะไร หากหลงเป่าไม่ได้มีความรู้สึกไว อีกทั้งในผืนทะเลที่มองไปทางไหนก็เห็นแค่เพียงเส้นขอบฟ้าสุดลูกหูลูกตา เขาย่อมต้องไม่มีทางรับรู้ได้อย่างรวดเร็ว
'น่าเหลือเชื่อชะมัด!!'
วันต่อมา ห้องครัวกับสุขาแบบโบราณก็ถูกหลงเป่าทดลองใช้ เขาให้คะแนนห้องครัวมากกว่าห้องถ่ายทุกข์ที่ค่อนข้างยุ่งยาก คอกไก่ฟ้าเองก็ถูกสำรวจไปทั่วทุกมุม มีไก่ฟ้าธรรมดาเกือบ 20 ตัวอยู่ภายในคอกนั้น ไข่ไก่จำนวนหลายสิบฟองถูกหลงเป่าเก็บตุนเอาไว้เพื่อใช้ประทังชีวิต เขาแบ่งมันออกมาราว 1 ใน 3 เพื่อทดลองฟักด้วยอุปกรณ์ที่ได้รับมา
เครื่องมือฟักไข่ทำให้หลงเป่าคิดว่าตัวเองหลุดเข้ามาในโลกเวทมนตร์เื่ใดเื่หนึ่ง ในขณะที่ไก่ฟ้าสองตัวที่ดูแตกต่างจากไก่ฟ้าตัวอื่นๆกำลังกวาดสายตาจ้องมองมาทางเขาจากระยะไกลอยู่บ่อยๆ
ไก่ฟ้าทั้งสองนี้คือไก่เพศผู้และเพศเมีย เป็สัตว์วิเศษที่หลงเป่าสุ่มเลือกได้มา
เสี่ยวหลงเป่าเอาคางเกยขอบหน้าต่างไม้อยู่ในห้อง ตอนนี้ชายหนุ่มกำลังอยู่ในสภาพใกล้เคียงดั่งคนเป็โรคซึมเศร้าแบบเฉียบพลัน สีหน้าเริ่มหม่นหมองหดหู่ดูไร้ชีวิตชีวา เขาวางทุกสิ่งที่ทำมาใน่เช้าลงกลางคัน เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง
ไก่ฟ้าวิเศษทั้งสองตัวกำลังเดินเหยียบย่ำไปทั่วเกาะ สภาพอากาศใน่บ่ายทำให้อุณหภูมิกลางแจ้งร้อนอบอ้าวจนลามไปถึงพื้นที่ภายในห้อง เสี่ยวหลงเป่าเสมองมาทางผนังห้องที่มีแผ่นกระดานสีดำติดอยู่บนนั้น
"สมใจแกรึยังเล่า..."
หลงเป่ารู้สึกเมื่อยล้าทั้งกายและใจอย่างเสียมิได้ ความอดทนมานะและกำลังใจเต็มร้อยั้แ่ทะลุมิติมาเริ่มร่อยหรอลดลงเรื่อยๆ ชายหนุ่มยุคใหม่อย่างเขาเพิ่งจะมาทราบว่าตัวเองก็เหมือนมนุษย์ที่ถูกปั่นหัวให้วิ่งทำงานอย่างเดิมๆซ้ำไปซ้ำมาอยู่คนเดียว
หลงเป่าลุกขึ้นยืนด้วยสภาวะเหมือนซอมบี้ พอก้าวเท้าไม่กี่ก้าวก็มายืนอยู่ตรงหน้าแผ่นกระดานดำลึกลับ เสี่ยวหลงเป่าบังเอิญเจอะเจอบางสิ่งที่ดูใกล้เคียงกับระบบฟังก์ชั่นอะไรสักอย่างเหมือนกับพวกไอแพคบนแผ่นกระดานสีดำ่เช้ามืดของวันนี้
จากนั้นเอง ชายหนุ่มก็ััมันเพื่อเลื่อนดูรายละเอียดที่แล้วมาหรือปัจจุบันได้ มิหนำซ้ำ หากเป็เื่ของภารกิจทุกอย่าง มิคาดเลยว่าจะสามารถขอคำแนะนำบางอย่างจากเ้าแผ่นกระดานดำได้โดยตรง
ใช่ เพียงถาม คำตอบที่ได้ก็จะแสดงออกมาอยู่บนนั้น
"ข้าก็ช่างโง่ เส้นผมบังูเาแท้ๆ หึหึหึหึ" เสียงหัวเราะดูแคลนในลำคอของชายหนุ่มเปล่งออกมา
เทคโนโลยีในโลกเดิมของตัวเองกับสิ่งวิเศษคล้ายคลึงกันที่อยู่ต่อหน้าดูเหมือนจะซ้อนทับกันอยู่เล็กน้อย วิธีการบางอย่างดูแล้วแทบไม่ต่างกับเครื่องมือสมัยใหม่เช่นระบบััหรือสั่งการด้วยเสียงเลย
สุดท้าย เสี่ยวหลงเป่าก็หาทางสื่อสารกับเ้าแผ่นกระดานสีดำอันนี้จนได้ เป็เหตุให้เขาวิ่งเข้าออกห้องไปมาั้แ่เช้าเพื่อทดสอบภารกิจอันที่แล้วซึ่งก็คือการตกปลาลงสระ
ผลปรากฎว่าจำนวนปลาที่ตั้งไว้ไม่ถูกกำหนดอีกต่อไป มีแค่การจำกัดปริมาณในแต่ละวัน
การค้นพบทำให้หลงเป่าคึกคะนองปานม้าศึกอยู่ชั่วคราว แต่ก็แค่นั้น ไม่นานก็เริ่มแ่ลงมาช้าๆ ท้ายที่สุดเขาก็มานั่งจับเจ่าและทำตัวเอ้อระเหยลอยชายอยู่ที่นี่
'ต้องทำยังไงข้าจึงจะกลายเป็ผู้ฝึกตนได้เล่า?' หลงเป่าโคตรจะสงสัย ขาของเขาแพลงและรู้สึกปวดเมื่อยกล้ามเนื้อจากการโหมวิ่งไปมาจึงอดไม่ได้ที่ต้องนวดเฟ้นมัน
ในฐานะที่เสี่ยวหลงเป่ามาจากโลกยุคใหม่ที่พัฒนาขับเคลื่อนด้วยความทันสมัย เ้าแผ่นกระดานสีดำยังคงห่างไกล มันเองไม่มีระบบนำร่องระยะไกลผ่านดาวเทียม หรือพวกเครื่อยข่ายไร้สายอย่างเช่นคลื่นไวไฟหรือบลูทูธ
คนอย่างเขาเสี่ยวหลงเป่ากำลังจะตรอมใจตายเพราะความอ้างว้าง!
หลงเป่าปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันที เขาล้วงเอาสมาร์ทโฟนใต้หมอนบนเตียงไม้ออกมา ั้แ่ตัวเองต้องมาติดเกาะ เสี่ยวหลงเป่าก็ไม่ได้ใช้งานมือถือราคาแพงอีกเลยเพราะมันไม่มีสัญญาณใดๆ เข้าอินเตอร์เน็ตก็ไม่ได้
ชายหนุ่มรีบเปิดเครื่องทันที วันเดือนปีในตัวเครื่องยังระบุเอาไว้เป็เวลาดั้งเดิมของโลกเก่าที่เขาเพิ่งจากมา แบตเตอรี่ในเครื่องยังคงเหลือมากกว่า 60 เปอร์เซ็นต์ อยู่ในโหมดที่ประหยัดพลังงานมากที่สุด
หลงเป่าลูบคลำมันอย่างหวงแหน คิดอะไรคนเดียวอยู่ชั่วครู่แล้วจึงค่อยๆยื่นมือถือออกไปโชว์หรา แกว่งไกวเครื่องไปมาอยู่ตรงหน้าแผ่นกระดานดำบนผนังห้อง
"เฮ้ย เ้ากระดาน ข้าเหนื่อยที่ต้องคอยวิ่งไปวิ่งมาโดยไม่รู้ว่าความสำเร็จถึงขั้นไหนแล้ว มองดูสิ เ้าเคยเห็นไหม? นี่คือสิ่งประดิษฐ์อัจฉริยะจากศตวรรษที่20ในโลกของข้าเลยเชียวนะ มันถูกเรียกว่าสมาร์ทโฟน มือถือ มือถือยังไงล่ะ"
"ฮะแฮ่มๆ เข้าเื่เลยละกัน เ้าสิ่งนี้มันสามารถสื่อสารโต้ตอบในระยะไกลได้ เ้าไม่คิดว่ามันดูวิเศษไปเลยเหรอ เมื่อเทียบกับแผ่นกระดานโง่ๆที่แค่ติดอยู่กับผนังห้องตลอดเวลา เ้าทำได้แค่ประกาศภารกิจ สรุปผลและแจกแจงเื่รางวัลเท่านั้น เวลาจะทำธุรกรรมอะไร ไม่ว่าอยู่ตรงส่วนไหนของเกาะ ข้าก็ต้องเสียเวลาวิ่งกลับมา ช่างไม่มีความสะดวกเอาเสียเลย"
"นี่ยังไม่รวมแอฟถ่ายรูป ดูหนัง ฟังเพลงอีกนะ เ้าถ่ายรูปก็ไม่ได้ ส่งไลน์ก็ไม่ได้ ไอแพดตกรุ่นยังโอเคกว่าเลย ข้าไม่ได้ดูถูก แต่นี่คือเื่จริง เทียบกันแล้ว เ้ายังห่างชั้นถึงหนึ่งแสนแปดหมื่นโยชน์ เ้าสื่อสารระยะไกลกับข้าก็ไม่ได้ ต้องให้เ้าของเกาะเช่นข้าเป็คนวิ่งไปมาเหมือนถูกผีเข้า เ้าเองเป็แค่ของวิเศษ AI ระบบอนาล็อคเก่าๆที่หน้าต่างใช้งานแบบดิจิตอลเท่านั้นแหละ ขนาดมือถือเครื่องเล็กในมือนี่ยังอเนกประสงค์กว่าเลย ฮ่าฮ่าฮ่า"
เสี่ยวหลงเป่าแดกดันราวคนไร้สมอง เขาโคตรคันปากจนต้องหาอะไรก็ได้มาคุยเพื่อระบายความตึงเครียดที่อัดแน่นอยู่ในจิตใจออกมา หลงเป่าไม่สนใจว่ามันเองเข้าใจสิ่งที่เขา้าสื่อออกไปหรือไม่ หากมันจะทำการลงโทษเขาในภายหลัง เขาเองก็ไม่แคร์
ชายหนุ่มพล่ามอยู่เนิ่นนาน เสี่ยวหลงเป่ามีท่าทีที่ฮึกเหิม เขายืนจังก้าท้าพายุอยู่ในห้องเท่ารู้หนูของตน หลงเป่ายังคงแกว่งมือถือไปมาต่อหน้าเ้าแผ่นกระดานบนผนัง
นานเท่าใดไม่รู้ เมื่อหมดอารมณ์สนุกยุแหย่ ชายหนุ่มก็เงยหน้าหัวเราะเยาะเป็คนบ้า หันหลังคิดจะเดินจากไป
วู๊มๆๆ
หลงเป่านั้นไม่ทันสังเกตหน้าจอของแผ่นกระดานสีดำที่กำลังเปลี่ยนแปลง พื้นผิวสีดำสนิท บัดนี้กลายมาเป็สิ่งที่คล้ายหลุมดำ ดูลึกล้ำราวกับไม่มีก้นหลุม จู่ๆหลุมดำก็พลันออกแรงส่งแรงดูดตรงไปยังหลงเป่า เป้าหมายคือสมาร์ทโฟนในมือของชายหนุ่ม
เสี่ยวหลงเป่าเกิดสะดุ้งเฮือกขึ้นมาแต่ก็สายเกินไป เขาไม่มีเวลาให้ขัดขืน เมื่อรู้ตัวก็ได้แต่มองไปอย่างโง่งม ยืนซึมกระทือเป็ปลาตายค้างอยู่ในท่าคว้าเอาอากาศว่างเปล่า
แค่หนึ่งอึดใจ ข้อความใหม่ก็ปรากฎออกมาจากแผ่นกระดานดำที่แปรสภาพเป็พื้นผิวเรียบที่ยาวมากกว่ากว้างเล็กน้อยดังเดิม
'คำร้องขอจากเ้าของเกาะได้รับการยินยอมจากตำหนัก เครื่องมือแปลกปลอมชิ้นนี้จะถูกยึดเอาไว้เพื่อใช้อ้างอิงเป็หลัก'
"ม่ายยยยยยยยยยยยยยย!!!?"
สิ้นข้อความอธิบายบนกระดานสีดำ เสี่ยวหลงเป่าก็ได้สติขึ้นมาทันที ชายหนุ่มร้องโหยหวนปานจะขาดใจตาย 'ซ่านหมี่' คือแบรนด์มือถือ Hi-End ของเขา และยังเป็รุ่นลิมิตเต็ทอีดิทชั่นอีกด้วย มันราคาตั้งหลายพันหยวน
เสี่ยวหลงเป่าหระหน่ำทุบตีกระดานสีดำบนผนังอย่างบ้าคลั่ง อนิจจา ตัวเองกับเจ็บฝ่ามือไปโดยเปล่าประโยชน์ แผ่นกระดานสุดอำมหิตดูเหมือนไม่คิดคืนมือถือของเขามา
หลงเป่าทนอัดอั้นไม่ไหวอีกต่อไป เขาร่ำไห้ราวกับเด็กน้อย ะโขึ้นบนเตียงไม้จนมันสั่นไหวและโยกไปมา
"ฮึก ฮือๆ ซ่านหมี่ของข้า! นั่นเป็ของที่แฟนเก่าซื้อให้ข้าเชียวนะ แถมยังแพงมากด้วย รูปความทรงจำมากมายยังอยู่ในนั้น บ้าๆๆๆ รังแกกันเกินไปแล้ว! บัดซ๊บบบที่สุด!!!! " หลงเป่าซุกหน้าลง พึมพำสะอึกสะอื้นไปถึงครึ่งค่อนวัน
จนกระทั่งดวงอาทิตย์กำลังค่อยๆเริ่มคล้อยต่ำลง เสี่ยวหลงเป่าก็ค่อยๆเริ่มทำใจรับความเป็จริงได้ เขาพยายามเช็ดน้ำตาและขี้มูกด้วยปลายแขนเสื้อ สภาพของเขาในตอนนี้ทั้งสกปรกเต็มไปด้วยเหงื่อไคลที่สะสมมา
หลงเป่าคว้าเอาผ้ายับๆผืนหนึ่งแทนผ้าเช็ดตัวแล้วเดินออกไปยังข้างบ้าน เขาชำระล้างร่างกายด้วยน้ำสะอาดที่ไม่มีวันหมดในโอ่งดินเหนียว ความเย็นฉ่ำของน้ำที่ตักราดด้วยกระบวย่หน้าร้อนทำให้จิตใจค่อยๆสดชื่นกลับมาไม่น้อย
"ข้าต้องไม่ยอมแพ้เช่นนี้ ข้าต้องรอดให้จงได้!" น้ำถูกตักเทราดจากบนศีรษะลงสู่เบื้องล่าง แววตาของเสี่ยวหลงเป่าที่เหมือนกองฟืนที่มอดดับไป จู่ๆก็เหมือนติดไฟขึ้นมาอีกครา
นิสัยอันดื้อดึงกว่าใครั้แ่เกิด มันได้ฉุกกระชากจิติญญาต่อสู้ให้คืนชีพขึ้นมาใหม่
เสี่ยวหลงเป่าพยายามแต่งกายด้วยชุดลำลองใหม่อยู่นานจนเข้าที่ เสียงท้องร้องจนเขาต้องเดินกุลีกุจอไปทางด้านห้องครัว เมื่อต้องเดินผ่านห้องสุขา ตัวเองยังยืนยิ้มมองดูอยู่หน้าสุขาอย่างกับคนบื้อใบ้
ห้องครัวสร้างขึ้นด้วยไม้สีน้ำตาลไม่ทราบชนิดทั้งหลัง มันเป็ครัวสไตส์โบราณที่โผล่ออกมาบ่อยๆในจอทีวี มีเตาหินใหญ่ 2 เตา ตรงกันข้ามมีมุมที่สำหรับเอาไว้ใช้เก็บพวกเสบียงและฟืน
หลงเป่านำกิ่งไม้ไผ่มาตัดด้วยมัดเพื่อทำเป็ฟืน เขายังนำใบจากมาเป็เชื้อไฟ โชคดีที่เขามีกองไฟประหลาดที่ไม่มีวันดับอยู่ด้านนอก ชายหนุ่มเริ่มต้นวางหม้อดินเผาลงไป นำน้ำสะอาดจากโอ่งดินเหนียวเทลงไป ระหว่างรอน้ำเดือด เขาก็อ้อมออกไปเพื่อจะจับปลาในสระน้ำมาทำอาหารกินอย่างเคย
ั้แ่ที่พวกปลาทะเลเหล่านี้ได้ลงแหวกว่ายอยู่ในสระ พวกมันทุกตัวดูเชื่องมาก มากเสียจนสามารถจับด้วยมือเปล่าได้ง่ายๆ
"อ้าว? 1 2 3 4....." เสี่ยวหลงเป่าชักแปลกใจตอนเห็นพวกมัน
จำนวนหมู่ปลาในบ่อมีจำนวนมากขึ้น เสี่ยวหลงเป่าแน่ใจว่าไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ ทุกครั้งที่มีการจับปลาขึ้นมาจากทะเล หรือแม้แต่นำพวกมันในสระมาเป็อาหาร ทุกอย่างจะถูกบันทึกเอาไว้ตลอดบนกระดานสีดำ
ก่อนหน้า ปลาทะเลในบ่อต้องมีเพียง 25 ตัวเท่านั้น แต่ปลาที่อยู่ในสระน้ำของเขาดูจะมากกว่าเดิม คาดว่ามีปลาทั้งหมดราวๆ 30 กว่าตัวแหวกว่ายอยู่ในนั้น
หลงเป่าค่อนข้างงุงงง ทำไมปลาทะเลในบ่อถึงเพิ่มจำนวนได้เอง ตนเองจึงได้เพียงแบกหน้ากับไปดูรายละเอียดบนแผ่นกระดานสีดำลึกลับอีกรอบ
' 33 ตัว? เป็ไปได้ยังไง?'
เสี่ยวหลงเป่าทิ้งความสงสัยเอาไว้ก่อน เดินกลับไปจับปลาขึ้นมาใส่เข่งชีวิต 2 ตัวแล้วจึงกลับไปที่ห้องครัว เมื่อปลาต้มธรรมดาไร้เครื่องปรุงแต่งรสชาติเสร็จสิ้นดวงอาทิตย์ก็กำลังจะลับขอบฟ้า
นี่คือมื้อเที่ยงควบมื้อเย็นประจำวันนี้ของหลงเป่า ปลาทะเลที่ต้มด้วยน้ำเปล่าเพียงอย่างเดียว กับมีรสชาติหวานหอมผิดคาด ชายหนุ่มจึงกินมันได้อย่างเอร็ดอร่อย
ใน่ที่ชายหนุ่มกำลังเริ่มอิ่ม อยู่ๆกับมีความรู้สึกอันน่าประหลาดเกิดขึ้นภายในร่างกายของเขา เหมือนมีบางสิ่งบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นและควบเเน่น่ท้องน้อยใต้สะดือลงมา 3 ชุน
พลังงานบางชนิดกำลังก่อตัวขึ้นมาอย่างช้าๆ เสี่ยวหลงเป่ากับััมันได้ชัดแจ้ง เขาคลำบริเวณท้องน้อยอย่างลืมตัว ร่างกายของเขานั้นเหมือนมีกิ่งก้านสาขาจากหน่ออ่อนที่แตกกระจายออกมาจากจุดๆนั้นไปตามเส้นชีพจรส่วนต่างๆ
"หรือว่า......ข้ากำลังสร้างสิ่งที่เรียกว่า [จุดตันเถียน] ขึ้นมา?!"
เสี่ยวหลงเป่าตกตะลึงแทบใจหายใจคว่ำ ต้องบอกว่าสิ่งที่เรียกว่าตันเถียน คือแหล่งศูนย์รวมพลังของผู้มีพลังชี่ (พลังภายใน) ส่วนใหญ่แล้วหมายถึงเหล่าผู้คนที่มีพลังกายเกินกว่ามนุษย์ธรรมดาทั่วไป
ผู้ที่สร้างจุดตันเถียนขึ้นมาได้ จะถูกเรียกว่า 'ผู้ฝึกยุทธ'
ส่วนผู้ฝึกยุทธ์ที่พัฒนาตันเถียนของตนเองต่อไปจนถึงระดับหนึ่งจะกลายเป็ 'ผู้ฝึกตน' ที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์
หลงเป่าทั้งสับสนทั้งสงสัยใคร่รู้อย่างมาก หลายวันมานี้ตนเองไม่ได้ทำอะไรที่เกี่ยวข้องกับการฝึกฝนพลังภายในเลย ทุกๆวันเขามีแต่ตกปลา ตกปลา แล้วก็ตกปลา จะพูดว่าการตกปลากลายเป็งานหลักของเขาไปแล้ว
'หรือว่าตกปลาก็ยกระดับเป็ผู้ฝึกยุทธ์ได้แล้ว? ไม่สิ ไม่ใช่แน่ ไม่ใช่แค่การตกปลาธรรมดาแบบนั้นแน่ๆ'
เสี่ยวหลงเป่าเดินวนไปวนมารอบห้องครัว และในที่สุดก็เอะใจเื่หนึ่งขึ้นมา ชายหนุ่มหยิบชิ้นปลาที่เหลืออยู่ จากนั้นก็ส่งมันเข้าปากทันที เมื่อหลงเป่ากลืนมันลงไป ตัวเขาเริ่มรู้สึกได้ทันทีว่าร่างกายของเขากำลังดูดซับเนื้อปลาและเปลี่ยนให้กลายเป็กระแสของพลังงานบางอย่างแล้วจึงถูกตันเถียนกักเก็บเอาไว้
"เนื้อปลานี่เอง!! ข้าเริ่มจำบ้างได้แล้ว มันต้องเป็เพราะในเนื้อปลาเหล่านี้มีพลังงานที่เรียกว่าคลื่นิญญา พลังิญญาเหมาะสมมากที่สุดสำหรับมนุษย์ทั่วไป หรือผู้ที่กำลังฝึกฝนเพื่อก้าวขึ้นมาเป็ผู้ฝึกยุทธ์และผู้ฝึกตนในอนาคต"
นึกถึงรายละเอียดบนแผ่นกระดานดำ หลงเป่ายังมีข้อสงสัยอีกอย่าง
"พลังิญญาจะต้องมีอยู่ในสิ่งมีชีวิตจำพวกสัตว์วิเศษขึ้นไปนี่นา เช่นเนื้อของไก่ฟ้า แต่ว่าปลาทะเลพวกนี้เป็ข้าที่ตกขึ้นมาได้ มันน่าจะเป็เพียงแค่ปลาทะเลทั่วไปเท่านั้น ไม่สมควรจะมีพลังิญญา แล้วเพราะอะไรพวกปลาทั้งหมดในสระอยู่ๆถึงได้เปลี่ยนไปกลายเป็ปลาทะเลที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยพลังิญญาได้?"
2K
![พานพบนกน้อยเพียงครั้ง ร้อยเหนี่ยวรั้งวาสนา [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1722400763_20854389.webp)