หนานกงหวงมองไปยังฉู่ควงเหรินด้วยสายตาที่มิอยากจะเชื่อ
กระบี่เดียว
ฉู่ควงเหรินใช้กระบี่เพียงครั้งเดียวก็บีบให้เขาต้องถอยร่น!
เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าสถานการณ์เช่นนี้จะบังเกิดขึ้นได้ขณะที่สูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาของเขาก็เ็าลงจับจ้องไปยังคู่ต่อสู้
“ฝีมือของเ้านั้นเหนือกว่าที่ข้าคาดการณ์ไว้มากนักทว่าหากเ้าคิดว่าเพียงเท่านี้ก็คู่ควรกับตำแหน่งศิษย์เอกของสำนัก์ทมิฬแล้วละก็เ้าคิดผิดแล้ว!
“รับมือ!
“แสงทองะา!”หนานกงหวงโคจรปราณิญญาในกายพลันปรากฏลวดลายแห่งมรรคาดั่งทองคำขึ้นบนิัของเขา
ดวงตาของฉู่ควงเหรินเป็ประกาย
“วิชาแสงทองะา!”
ในสำนัก์ทมิฬมีสามวิชาระดับเซียน
นั่นคือเพลงกระบี่ไม้ประดับ์วิชาเก้าสุริยันเทวะ และวิชาแสงทองะา
ในบรรดาสามวิชานี้วิชาแสงทองะาสามารถทำให้ผู้ฝึกฝนบรรลุถึงอิทธิฤทธิ์ที่เรียกว่าแสงทองะาซึ่งใช้ได้ทั้งรุกและรับ ทั้งยังลึกลับสุดหยั่งถึง
ทั่วร่างของหนานกงหวงอาบไล้ไปด้วยแสงสีทองมือถือกระบี่ศักดิ์สิทธิ์รุ้งสระลึก แผ่กลิ่นอายของผู้ไร้เทียมทานออกมาด้วยแรงผลักดันมหาศาล เขาฟาดฟันกระบี่ออกไปในทันใด แสงสีทองบนร่างของเขาก็ปะทุขึ้น
แสงสีทองห่อหุ้มปราณกระบี่พุ่งเข้าใส่ฉู่ควงเหริน
“ตราประทับขุนเขามนุษย์!”
ฉู่ควงเหรินหัวเราะ
สำเนียงแห่งมรรคาอันลึกลับพลันดังออกมาจากร่างของเขาบรรยากาศโดยรอบส่งเสียงสั่นะเืตอบรับ
เมื่อผนึกรวมในมือปราณิญญาภายในกายเขาก็รวมตัวกันเป็ขุนเขาโบราณศักดิ์สิทธิ์บดขยี้ปราณกระบี่สีทองจนแหลกลาญ
พลังทั้งสองสายปะทะกันเสียงดังสนั่น
คลื่นพลังที่หลงเหลือจากการปะทะได้ทิ้งร่องรอยหลุมและคมกระบี่ไว้บนพื้น
ฉู่ควงเหรินและหนานกงหวงต่างถอยห่างออกจากกัน
“นั่นเป็วิชาอันใดกัน?”
หนานกงหวงตกตะลึงเขาเพิ่งเคยเห็นตราประทับขุนเขามนุษย์เป็ครั้งแรก
ทว่าในชั่วพริบตาต่อมาฉู่ควงเหรินก็มาปรากฏอยู่ข้างกายเขาแล้วฝ่ามือของเขาปกคลุมไปด้วยพลังขณะใช้ออกด้วยตราประทับขุนเขามนุษย์อีกครั้ง
แรงปะทะอันน่าสะพรึงกลัวทำให้แสงสีทองบนร่างของหนานกงหวงเริ่มปริแตกตามมาด้วยเสียงกระดูกที่แตกร้าว
พรวด!
หนานกงหวงกระอักโลหิตออกมาและถูกกระแทกจนลอยออกไป
ฉู่ควงเหรินยืนอยู่เบื้องหน้าหนานกงหวงโดยประสานมือไว้ด้านหลังอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์และท่วงท่าอันสง่างามดุจเซียนของเขายังคงมิแปดเปื้อนแม้แต่น้อย
“โอ้... แข็งแกร่งยิ่งนัก!”
“แสงทองะาของหนานกงหวงถูกทำลายแล้ว!”
“เป็เวลาหลายปีมาแล้วนอกจากเหล่าผู้ฝึกตนระดับสูงแล้วแม้แต่นักพรตก็ยังมิอาจทำลายแสงสีทองของศิษย์พี่หนานกงได้!”
“ฉู่ควงเหรินแข็งแกร่งอย่างแท้จริง”
“ความสง่างามของเขานั้นช่างน่าหลงใหลยิ่งนัก”
ฉู่ควงเหรินยืนอยู่ไม่ไกลจากหนานกงหวงและยิ้มบางเบา“ศิษย์น้องหนานกง เ้าช่างแตกต่างจากที่ข้าคาดไว้อยู่บ้าง...”
“เ้าหมายความว่ากระไร?”
“เ้า...อ่อนแอกว่าที่คิดไว้มาก”
“เ้า...”
ใบหน้าของหนานกงหวงพลันมืดทะมึนด้วยความโกรธ
พลังิญญาในร่างโคจรอย่างบ้าคลั่งรอบตัวเขาขณะที่มันเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ แสงสีขาวสายหนึ่งก็สาดส่องออกมาจากดวงตาของเขาและสำเนียงแห่งมรรคาอันลึกลับก็เริ่มดังขึ้น
“ฉู่ควงเหริน รับมือ!
“แสงเทวะหยินหยาง!”
แสงเทวะหยินหยางเป็ส่วนหนึ่งของอิทธิฤทธิ์แห่งเนตรเทวะหยินหยางแสงเทวะจากเนตรนี้ลึกลับอย่างยิ่ง หากใช้โจมตีศัตรูแม้แต่ผู้ฝึกตนที่อยู่ระดับสูงกว่าหนานกงหวงหนึ่งขอบเขตก็ยังยากที่จะต้านทานได้
ฉู่ควงเหรินเห็นเพียงแสงเทวะสีขาวดำไหลออกมาจากดวงตาของหนานกงหวงก่อตัวเป็กระแสวนที่ซึ่งเจตจำนงแห่งหยินหยางเข้าครอบคลุมตัวเขาทันที
“กระบี่แห่ง์!”ฉู่ควงเหรินไม่ขยับเขยื้อนเจตจำนงกระบี่อันสูงส่งสายหนึ่งปะทุขึ้นพร้อมกับประกายสีม่วงพุ่งสู่ท้องฟ้าก่อเกิดเป็กระบี่แห่ง์เก้าทวารเหนือศีรษะของเขา
นิมิตแห่งวรธาตุปรากฏขึ้นพลังต่อสู้ของฉู่ควงเหรินก็เพิ่มพูนขึ้นอีกครั้ง
เขากวัดแกว่งกระบี่ศักดิ์สิทธิ์สืบญาณฟาดฟันไปยังแสงเทวะสีขาวดำ
มนุษย์และกระบี่หลอมรวมเป็หนึ่ง!
ลำแสงกระบี่สีม่วงอันเกรี้ยวกราวกระทบเข้ากับแสงเทวะหยินหยางอย่างรุนแรงทุกสิ่งรอบกายสั่นะเืจากแรงปะทะ
ดูราวกับว่าตำหนักแห่งนี้กำลังจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ!
ทว่าไม่นาน แสงเทวะหยินหยางก็ค่อย ๆถูกแสงกระบี่กัดกร่อน!
เนตรเทวะหยินหยางนั้นนับว่าเป็หนึ่งในวรธาตุระดับสูงในบรรดาวรธาตุสามพันแต่ก็มิอาจเทียบได้กับวรธาตุมรรคาสูงสุดอย่างดวงใจกระบี่เก้าทวารอันวิจิตร
กระบี่แห่ง์ทะลวงผ่านแสงเทวะหยินหยาง!
หนานกงหวงถูกแสงกระบี่ซัดกระเด็นไปไกลหลายร้อยจ้างอีกครั้งแสงสีทองบนร่างของเขาฉีกขาดเมื่อัักับปราณกระบี่ซึ่งบุกทะลวงผ่านร่างของเขาราวกับเข็มนับไม่ถ้วนที่ปั่นป่วนเนื้อและโลหิตของเขา!
“นี่คือวรธาตุมรรคาสูงสุด!”
ม่านตาของหนานกงหวงหดเล็กลงใบหน้าของเขาสั่นสะท้านด้วยความใ
“คุกกระบี่เก้านภา!”
ฉู่ควงเหรินะโ
ปราณกระบี่อันท่วมท้นสายหนึ่งไหลออกจากร่างของเขาครอบคลุมพื้นที่นับหมื่นจั้งด้วยเจตจำนงกระบี่อันไร้ขอบเขต!
มันเป็ดั่งคุก!
นี่คือนิมิตขั้นที่สองของดวงใจกระบี่เก้าทวารอันวิจิตรคุกกระบี่เก้านภา!
หนานกงหวงััได้ถึงปราณกระบี่รอบตัวและใบหน้าซีดเผือดเขาได้รับาเ็ซ้ำแล้วซ้ำเล่าและหมดพลังที่จะเผชิญหน้ากับการโจมตีครั้งต่อไป
ทว่านี่ยังไม่จบสิ้น
“เพลงกระบี่บัวคราม!”
ปราณกระบี่เบื้องบนไหลมารวมกันอยู่ใต้ฝ่าเท้าของฉู่ควงเหรินก่อนจะสอดประสานและแปรเปลี่ยนเป็ดอกบัวสีเขียวขนาดมหึมาบัวดอกนั้นมีกลีบสามสิบหกกลีบแต่ละกลีบมีลวดลายลึกลับราวกับกำลังจำลองเจตจำนงแห่งกระบี่
เสียงหวีดหวิวของคมกระบี่ที่แหวกผ่านอากาศดังก้องกังวานกระตุ้นศาสตราวุธกระบี่นับพันในสำนัก์ทมิฬแม้แตู่เากระบี่ที่อยู่ห่างไกลก็ยังส่งเสียงร้องคำรามสะท้านฟ้า
กระบี่แห่ง์เหนือศีรษะของฉู่ควงเหรินเหยียบอยู่บนปราณกระบี่บัวคราม แล้วจึงคลายคุกกระบี่เก้านภาออกมานิมิตแห่งวรธาตุอันยิ่งใหญ่ทั้งสามปรากฏขึ้นพร้อมกัน!
เขาย่างเท้าเข้าหาหนานกงหวงทีละก้าวดุจดั่งเทพกระบี่ไร้เทียมทาน!
ศิษย์นับไม่ถ้วนที่ได้เห็นภาพนี้ต่างตกตะลึงจนสิ้นสติและหนานกงหวงซึ่งถูกกดดันโดยนิมิตทั้งสามก็ตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง!
“เป็ไปไม่ได้!
“เหตุใดเขาถึงได้ทรงพลังถึงเพียงนี้!”
ในดวงตาทั้งซ้ายและขวาของหนานกงหวงแสงเทวะสีขาวดำสั่นไหวขณะที่เขาพยายามจะขับเคลื่อนเนตรเทวะหยินหยางเพื่อต่อต้านนิมิตแห่งวรธาตุทั้งสาม
ถึงกระนั้น มันก็ไร้ประโยชน์!
ดวงตาของเขาเ็ปจนมิอาจใช้อิทธิฤทธิ์แสงเทวะออกมาได้
ในบรรดาวรธาตุสามพันในโลกหล้าดวงใจกระบี่เก้าทวารอันวิจิตรถูกจัดอยู่ในสิบอันดับแรกของวรธาตุมรรคาสูงสุดเนตรเทวะหยินหยางย่อมมิอาจเทียบเทียมได้
บัดนั้นเองหนานกงหวงจึงได้ตระหนักว่าความแตกต่างระหว่างพวกเขานั้นใหญ่หลวงเพียงใด
“อึก...”
มู่หรงเสวียนซึ่งอยู่ใกล้เคียงกลืนน้ำลาย
เมื่อไม่นานมานี้ ณ ูเากระบี่ฉู่ควงเหรินใช้เพียงกระบี่แห่ง์เพื่อรับมือเขาแต่กลับสามารถดึงเจตจำนงกระบี่ของูเากระบี่มาใช้เป็ของตนได้ บัดนี้นิมิตแห่งวรธาตุทั้งสามของฉู่ควงเหรินได้ปรากฏขึ้นพร้อมกันหากที่นี่คือูเากระบี่ มันจะน่าสะพรึงกลัวเพียงใดกัน?
มู่หรงเสวียนมิกล้าจินตนาการถึงภาพนั้น
ถึงกระนั้นเขาก็ยิ่งยำเกรงในตัวฉู่ควงเหรินมากขึ้นเรื่อย ๆ
เหล่านักพรตคนอื่น ๆ ก็เช่นเดียวกัน
เหล่าศิษย์ที่เฝ้ามองอยู่โดยรอบต่างมองฉู่ควงเหรินราวกับว่าเขาเป็เทพกระบี่ไร้เทียมทานและในใจของพวกเขาต่างยอมรับเขาในฐานะศิษย์พี่ใหญ่อย่างแท้จริง
“มิน่าเล่าเ้าสำนักจึงแต่งตั้งให้ฉู่ควงเหรินเป็ศิษย์เอกเขามีพร์โดยแท้!”
“ข้านับถือจากใจจริง”
“ผู้ใดจะอาจหาญเทียบเคียงพร์อันไร้ที่เปรียบนี้ได้?”
“ข้าเกรงว่าในบรรดาคนรุ่นเยาว์ของแดนัครามทั้งหมดคงไม่มีผู้ใดที่สามารถแข่งขันกับศิษย์พี่ใหญ่ได้”
“มิใช่แค่แดนัครามแม้แต่ทั่วทั้งดาวนภาพร์ของศิษย์พี่ใหญ่ก็ย่อมเป็หนึ่งในใต้หล้าอย่างแน่นอน”
เหล่าศิษย์ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความยำเกรงในตัวฉู่ควงเหริน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหล่าศิษย์หญิงสาวเมื่อได้เห็นรูปลักษณ์และท่วงท่าของฉู่ควงเหริน ดวงตาของพวกนางก็เปล่งประกาย
“ผู้อื่นจะว่าอย่างไรข้าไม่สนแต่เขาคือศิษย์พี่ใหญ่ของข้า”
“์เหตุใดเขาจึงหล่อเหลาได้ถึงเพียงนี้”
“ทั้งรูปงามทั้งทรงพลังช่างน่าหลงใหลยิ่งนัก”
186
