ด้วยกระนี้อย่างน้อยตอนกลางวันเธอก็ว่างอยู่
ในตอนเย็นซูเฉินฮ่าวและฉู่เยว่ออกจากโรงแรมเพื่อไปงานเลี้ยงเมื่อลั่วชิงหยุนกลับมาถึงห้องทำงานของเธอก็ได้ยินเสียงคนกระซิบกระซาบ
“ เธอรู้ไหม? เื้ัของบุคคลสำคัญคนนั้นน่ะเป็คนที่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆนะเขาเป็คนที่อยู่เื้ัห้างหุ้นส่วนที่ใหญ่ที่สุดในประเทศของเราและเ้าของบริษัทรอยัลกรุ๊ปก็คือเขา”
“ จริงเหรอ? ไม่น่าแปลกใจเลยว่าผู้จัดการแทนจะดูกังวลขนาดนี้นี่ขนาดเขาเคยเจอคนใหญ่คนโตของเมืองเรามาแล้วนะ แต่ก็ไม่เคยเห็นเขาเป็แบบนี้
“พูดจาเหลวไหลน่า? คนที่มาพักโรงแรมของเราจะมีชื่อเสียงขนาดนั้นได้ยังไงบ้าจริงเลิกฝันกลางวันได้แล้วอย่างไรก็ดีฉันล่ะอิจฉาผู้จัดการคนนี้จริง ๆคุณซูให้เธอเป็แม่บ้านส่วนตัว แล้วเธอก็สวยขนาดนั้น บางทีเธออาจจะโชคดีถูกใจคุณซูทำให้เขาพากลับไปเป็คุณนายน้อยก็ได้นะ”
“ ฮ่า ๆ ๆอย่าพูดจาเหลวไหลถ้าผู้จัดการคนนั้นได้ยินเขาจะโทษที่เธอแย่งตำแหน่งไปก็ได้ ”
ขณะที่พวกเธอทั้งสองต่างกระซิบกระซาบกันนั้นพวกเธอไม่ทันสังเกตเห็นว่ามีคนกำลังเดินเข้ามาใกล้
“ ตอนนี้พวกคุณสองคนว่างมากใช่ไหมงานทั้งหมดของพวกคุณเสร็จเรียบร้อยแล้วเหรอ ถึงได้มีเวลามาคุยเื่ไร้สาระอ้อฉันคิดว่าพวกคุณคงไม่ได้อยากทำงานต่อ” ผู้จัดการแผนกทำความสะอาด ลู่หรง ว่ากล่าวตักเตือนและมองทั้งสองคนด้วยสายตาดุๆอารมณ์ของเธอกำลังครุกกรุ่น
ทั้งสองคนรีบก้มหัวขอโทษและรีบเดินจากไปอารมณ์ของ ลู่หรง ยังไม่ดีขึ้นหลังจากด่ากราดไปเมื่อสักครู่เมื่อเธอสักเกตเห็น ลั่วชิงหยุนที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยใบหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก เธอเดินเข้าไปหาลั่วชิงหยุนและพูดด้วยน้ำเสียงแปลกๆ “ลั่วชิงหยุนลั่วชิงหยุน ฉันเคยได้ยินมาว่าวิธีการจัดการของผู้จัดการนั้นไม่ธรรมดา แต่วันนี้ฉันได้เห็นด้วยตัวเองแล้วเอาเถอะฉันจะเตือนผู้จัดการไว้สักอย่างนะว่าเทพนิยายมันก็เป็แค่นิยายนกกระจอกกลายเป็นกฟินิกซ์เหมือนในเทพนิยายแบบนั้นไม่สามารถเกิดขึ้นได้ในชีวิตจริงเธอควรจะอยู่ในความเป็จริงและรับผิดชอบในส่วนของตัวเองซะ” ลั่วชิงหยุนเข้าใจในคำพูดเสียดสีของลู่หรงแต่ก็ไม่ได้โกรธเพียงแค่ยิ้มบางๆ “ คุณใจดีเหลือเกินผู้จัดการลู่ฉันจะรับฟังคำแนะนำของคุณและนำไปใช้ค่ะ”
ลู่หรงเห็นเธอไม่ได้โกรธเธอจึงคิดว่ามันไร้ความหมายเธอถลึงตากระทืบเท้าและเดินออกไปอย่างโกรธแค้น
ลั่วชิงหยุนมองเธอจากไปพลางถอนหายใจ
คนอื่น ๆ ต่างก็คิดว่าเธอเป็คนที่โชคดีที่มีโอกาสได้รับใช้คนที่มีอำนาจแต่ว่าใครจะไปรู้ว่าเธอไม่อยากเป็แม่บ้าน?
ห้องเพรสซิเดนเชียลมักจะมีห้องเล็ก ๆที่ใช้เป็ห้องรับรองสำหรับคนดูแลของโรงแรมที่ให้บริการตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จลั่วชิงหยุนก็กลับไปที่ห้องของเธอและรอ“ บุคคลสำคัญ”
เวลาประมาณสี่ทุ่มเธอก็รู้สึกว่าตัวเองง่วงนอนขณะที่เธอกำลังจะนอนลงบนเตียงแล้วงีบแต่โทรศัพท์ที่วางอยู่บนหัวเตียงก็ดังขัดจังหวะนอนของเธอซะก่อนขึ้น
เมื่อเอื้อมมือออกไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก็เห็นสายที่โทรเข้ามาเห็นว่าเป็สายจากผู้ช่วยของซูเฉินฮ่าว
ก่อนที่เธอจะออกมาพวกเขาแลกเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ไว้เพื่อสื่อสารกัน
“ผู้จัดการฉู่โทรมา?”
เธอรับโทรศัพท์ด้วยความสงสัย“ ฮัลโหลเลขาฉู่ .... ”
"ผู้จัดการครับช่วยมาที่ห้อง 999 ตอนนี้ด้วยครับผม้าให้วางแผนการไปที่ AquaHeaven Society” น้ำเสียงของฉู่เยว่ดูร้อนใจและเหมือนเป็คำสั่งกลายๆว่าห้ามเธอปฏิเสธเป็อันขาด
เขาไม่ใช่เ้านายที่อ่อนโยนจริงๆเธอคิด
ลั่วชิงหยุนหัวเราะออกมาอย่างเงียบ ๆในใจ เธออดไม่ได้ที่จะถาม“ ขอโทษนะคะคุณ้าอะไรเหรอ”
“ ฉันให้เวลาคุณสิบห้านาทีมันเกี่ยวกับคุณซูคุณรีบมา!” หลังจากที่ฉู่เยว่พูดจบก็ไม่รอให้ลั่วชิงหยุนตอบกลับไปและวางสายตาใส่เธอทันที
1K
