ลูกสาวเจ้าพ่อตระกูลซ้ง

        ​หลินชานสามารถสืบจนรู้ว่าปิ่นเพชรทำงานเป็นหมอที่โรงพยาบาลที่เธอเคยฝึกงานมาก่อน และได้พาลูกชายเข้าเรียนโรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่ง

        วันถัดมาช่วงเที่ยง หลินชานได้ข่าวว่าปิ่นเพชรจะมาเล่นกีตาร์ร้องเพลงให้ผู้ป่วยและญาติผู้ป่วยฟังเพื่อผ่อนคลาย ซึ่งปิ่นเพชรได้ชวนลูกสาวมาเฟียที่ชื่อว่า ชิงชิง มาเล่นดนตรีด้วยกัน ซึ่งชิงชิงเล่นเปียโนได้เข้ากับที่ปิ่นเพชรดีดกีตาร์ ฟังเพลินดี และเพลงที่เล่นก็เข้าหู ทำให้ผู้มาชมร้องตามได้

        หลินชานไม่เคยเห็นปิ่นเพชรในมุมนี้ เขาได้เห็นรอยยิ้มของเธอชัดๆ ก็วันนี้นี่เอง หลินชานได้แอบฟังปิ่นเพชรร้องเพลงตั้งแต่ต้นจนจบ เมื่อนักดนตรีพากันแยกย้าย เขาก็ต้องรีบหลบไม่ให้ปิ่นเพชรเห็น เพราะตอนนี้เขายังคิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะทำยังไงให้เธอยอมคืนดีกับเขา

        แต่แล้วหลินชานดันเดินชนกับเจ้าของบ่อนที่มีชื่อว่า นายแพ็คทริก

        “นี่นาย ยังไม่เลิกยุ่งกับเมียฉันอีกงั้นหรอ” หลินชานโมโห

        โดยความจริงแล้วนายแพ็คทริกต้องการมาดูชิงชิงเล่นเปียโน แต่หลินชานเข้าใจผิด แพ็คทริกไม่กล้าบอกใคร เลยว่า “ใช่ แล้วมีปัญหาอะไรไม่ทราบ ในเมื่อนายก็ทิ้งเธอไป เป็นเวลาห้าปีเต็มๆ ฉันเห็นหมอปิ่นเพชรเลี้ยงลูกมาโดยตัวคนเดียวตลอด ดังนั้นฉันก็ถือว่าปิ่นเพชรโสด”

        “ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ ปิ่นเพชรเป็นเมียฉัน ห้ามนายยุ่งกับเธออีกเด็ดขาด อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” หลินชานขู่

        แต่ทว่าทั้งปิ่นเพชรกับชิงชิงกำลังเดินมายังจุดที่ชายทั้งสองทะเลาะกัน ทั้งสองหนุ่มยังไม่อยากพบทั้งสองสาวในตอนนี้ พวกเขาเลยรีบหลบซ่อนอย่างไม่ได้นัดหมาย ซึ่งชายทั้งสองคน ต่างคนก็งงว่าทำไมอีกฝ่ายต้องหลบหญิงสาวด้วย แต่จุดที่ทั้งสองหลบซ่อนอยู่นั้นไม่อาจได้ยินบทสนทนาระหว่างสองสาวได้

        “ชิงชิงคะ คุณคิดดีแล้วหรอคะ ว่าคุณจะกลับประเทศจีน” ปิ่นเพชรถาม

        “ฉันเหนื่อยแล้วค่ะ ฉันเฝ้าตามแพ็คทริกมาเป็นเวลาห้าปีเต็มๆ แต่เขาคอยที่จะหลบฉันตลอดเวลา แม้ว่าฉันจะพยายามใช้อำนาจของลูกสาวมาเฟียบังคับเขาแล้วก็ตาม เขาก็ไม่ยินยอมคบกับฉัน ฉันเลยยอมปล่อยวางจากเขาแล้วค่ะ เรื่องนี้ฉันต้องขอบคุณคุณนะคะ หมอปิ่นเพชร เพราะคุณฉันถึงได้มาทำอะไรดีๆ แบบนี้ ฉันสามารถใช้ความสามารถพิเศษของฉัน เล่นเปียโนให้ผู้ป่วยที่นี่ฟัง ฉันมีความสุขมากที่ได้เห็นรอยยิ้มของพวกเขา มันเป็นความสุขของการให้โดยไม่หวังผลตอบแทนค่ะ ดังนั้นฉันจึงคิดได้แล้วว่า ฉันสามารถรักเขาได้โดยที่ไม่จำเป็นต้องให้เขามารักตอบ” ชิงชิงคิดได้

        “เมื่อคุณคิดได้ฉันก็ดีใจด้วยค่ะ งั้นฉันขอลาตรงนี้เลยนะคะ สักวันพวกเราคงได้พบกันอีก” ปิ่นเพชรยื่นมือไปจับเช็คแฮนด์กับชิงชิง และเข้าไปกอดเธอ

        “ฉันดีใจที่มีคุณเป็นเพื่อนค่ะ ปิ่นเพชร มันเป็นมิตรภาพของคนที่รักเสียงเพลงเหมือนกันค่ะ” ชิงชิงกล่าว

        ปิ่นเพชรเดินจากไป เพราะเธอจะต้องรีบไปตรวจคนไข้ต่อ

        ชิงชิงกำลังจะเดินกลับไปขึ้นรถแล้ว แต่มีหมอชายคนหนึ่งดักเธอไว้ พร้อมกับมอบช่อดอกไม้ให้เธอ

        “ผมชอบคุณครับ หวังว่าคุณจะยอมพิจารณาผมบ้าง” หมอหนุ่มกล่าว

        ชิงชิงยอมรับดอกไม้ แต่พูดกับเขาว่า “ฉันขอโทษด้วยค่ะ ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว และวันพรุ่งนี้ฉันก็จะกลับจีนแล้วด้วย”

        “ไม่เป็นไรครับ ผมมีน้ำใจนักกีฬาพอ รู้แพ้รู้ชนะ ถือซะว่าผมเป็นแฟนเพลงคุณคนนึงนะครับ” หมอหนุ่มกล่าว

        “ขอบคุณค่ะคุณหมอ ที่เข้าใจฉัน และฉันก็ดีใจที่มีหมอเป็นแฟนเพลงค่ะ ฉันขอตัวนะคะ” ชิงชิงกล่าว

        ชิงชิงยิ้มให้หมอแล้วเดินกลับไปขึ้นรถ

        ทางด้านแพ็คทริกกำหมัดแน่น เขาเพิ่งรู้ตัวว่าเขาชอบชิงชิง และตอนนี้เขาก็หึงมากเสียด้วย

        ส่วนหลินชานก็งงที่แพ็คทริกทำหน้าเหมือนหึงหวงแบบนั้นเมื่อแพ็คทริกมองไปที่ชิงชิงและหมอหนุ่มคนนั้น หรือว่าแพ็คทริกจะชอบชิงชิงกันแน่ แต่หลินชานก็เลิกสนใจ เพราะตอนนี้หลินชานกำลังวางแผนบางอย่าง หลินชานสัญญากับตัวเองว่าจะไม่มีวันปล่อยปิ่นเพชรหนีจากเขาไปอีกแล้ว

        **********************************************************

        ในวันถัดมา แพ็คทริกยังคงมาดูปิ่นเพชรเล่นดนตรี แต่ทว่าเขาไม่เห็นชิงชิง ด้วยความลืมตัวแพ็คทริกรีบเรียกปิ่นเพชรทันที

        “หมอปิ่นเพชรครับ ชิงชิงไปไหนแล้ว ทำไมเธอไม่มาเล่นเปียโนล่ะครับ” แพ็คทริกกล่าว

        ปิ่นเพชรหันไปบอกให้นักดนตรีอีกคนเล่นดนตรีและร้องเพลงไปก่อน ส่วนเธอเดินลงมาหาแพ็คทริก

        “คุณแพ็คทริกคะ ชิงชิงกำลังจะเดินทางกลับประเทศจีนแล้วค่ะ และเธอยินยอมปล่อยคุณไป คุณจะได้ไม่ต้องอึดอัดใจอีก” ปิ่นเพชรกล่าว

        “อะไรนะครับ ได้โปรดพาผมไปหาเธอทีครับ” แพ็คทริกไม่พูดเปล่าเขาลากแขนของปิ่นเพชรให้ไปตามหาชิงชิงด้วยกัน

        ซึ่งปิ่นเพชรก็ยอมไปกับแพ็คทริกเพราะมองออกว่าแพ็คทริกก็รักชิงชิงเหมือนกัน

        แต่สำหรับหลินชานที่มองเห็นภาพคนทั้งคู่ มันทำให้เขาเข้าใจแพ็คทริกกับปิ่นเพชรผิด ได้แต่กำหมัดแน่นที่เห็นทั้งคู่ออกไปด้วยกัน

        **********************************************************

        ปิ่นเพชรชำนาญในการขับรถตั้งแต่สมัยที่เธอเคยเป็นบอดี้การ์ด เลยเป็นคนขับรถพาแพ็คทริกไปที่สนามบินฮ่องกงอย่างรวดเร็ว

        ปิ่นเพชรและแพ็คทริกวิ่งไปหาชิงชิง เมื่อแพ็คทริกเห็นชิงชิง เขาก็ตะโกนเรียก “ชิงชิง อย่าทิ้งผมไป ผมรักคุณ”

        ชิงชิงหันไปตามเสียงเรียกที่ไม่น่าเชื่อหูนั่น เธอก็เห็นแพ็คทริกกำลังวิ่งมาหาเธอ เธอได้ยินเต็มสองหูว่าเขารักเธอเช่นกัน แต่ทำเป็นนิ่งแม้ในใจจะดีใจมากก็เถอะ “คุณมาทำไม แพ็คทริก ในเมื่อฉันก็ยอมเป็นฝ่ายปล่อยคุณไปแล้ว”

        แพ็คทริกไม่ต่อล้อต่อเถียง แต่ดึงชิงชิงเข้าไปกอด และจูบกันกลางสนามบิน

        ปิ่นเพชรได้แต่ยิ้มให้กับคนคู่นี้ กว่าจะรู้ใจกันต้องรออีกฝ่ายหนีจากกันเสียก่อน

        “ผมรักคุณ แต่งงานกับผมนะครับ ชิงชิง” แพ็คทริกยอมถอนจูบและขอแต่งงาน

        ชิงชิงเลิกเต๊ะท่าแล้ว เธอรีบพยักหน้าตอบรับ “ค่ะ ฉันจะแต่งงานกับคุณ”

        แพ็คทริกอุ้มเธอแล้วหมุนตัวไปด้วยกันด้วยความดีใจ ทุกคนในสนามบินถึงขั้นปรบมือให้ แสดงความยินดีที่ทั้งสองจะแต่งงานกัน

        ปิ่นเพชรส่ายหน้าให้กับคนทั้งคู่ เธอเลยต้องโทรไปแลกเวรกับหมออีกคน เพราะเธอคงกลับไปดูคนไข้ไม่ทันแล้ว ปิ่นเพชรถึงขั้นบริการพาคนทั้งคู่ไปจดทะเบียนสมรสเพื่อบังคับให้พ่อของชิงชิงยอมรับในตัวของแพ็คทริก

        และพากันกลับมาที่โรงพยาบาล

        ชิงชิงและแพ็คทริกขอบคุณปิ่นเพชร และบอกว่าจะจัดงานแต่งงานพรุ่งนี้เลย เพราะแพ็คทริกมีแผนจะไปจีนพร้อมกับชิงชิงเพื่อให้พ่อชิงชิงยอมรับในตัวเขา

        งานแต่งงานของแพ็คทริก รู้ไปถึงหูของหลินชาน แต่หลินชานเข้าใจผิดคิดว่าแพ็คทริกแต่งงานกับปิ่นเพชร ดังนั้นเขาจึงมีแผนจะไปถล่มงานแต่งงาน เขายอมไม่ได้ที่จะต้องยกภรรยาให้กับใคร

        **********************************************************

        แพ็คทริกกับชิงชิงจัดงานแต่งงานอยู่ริมทะเล ด้วยบรรยากาศอันโรแมนติก หลินชานเดินเข้ามาในงานแต่งงานพร้อมกับลูกน้องสิบนาย

        “นายมาทำบ้าอะไรที่นี่ หลินชาน ฉันไม่ได้ส่งการ์ดเชิญนายด้วยซ้ำ” แพ็คทริกกล่าว

        “ฉันจะมาชิงตัวเจ้าสาว” หลินชานกล่าว

        “ห๊า ใครจะไปยอม” แพ็คทริกกล่าว

        หลินชานต่อยไปที่หน้าของแพ็คทริก แต่แพ็คทริก็พอกัน เขาต่อยหลินชานคืน ทำให้เจ้าสาวอย่างชิงชิงต้องรีบมาร้องห้าม

        “นี่หยุดเดี๋ยวนี้นะคะ นี่เป็นงานแต่งงานนะคะ ใครใช้ให้คุณมาทำตัวอันธพาลที่นี่ไม่ทราบ” ชิงชิงกล่าว

        ทั้งคู่หยุดต่อยกัน แต่หลินชานเริ่มมองไปที่เจ้าสาวของแพ็คทริก ก็เห็นว่าไม่ใช่ปิ่นเพชร

        “นี่มันหมายความว่ายังไงกัน นายไม่ได้แต่งงานกับปิ่นเพชรงั้นหรอ” หลินชานงง

        “ก็ใช่น่ะสิ ฉันแต่งงานกับชิงชิงต่างหาก และวันนี้หมอปิ่นเพชรเขาติดขึ้นเวรเลยมาร่วมงานไม่ได้เสียด้วย นับว่านายโชคดีนะหลินชาน ไม่งั้นหมอปิ่นเพชรต้องโกรธนายมากๆ แน่” แพ็คทริกกล่าว

        “เออ ฉันขอโทษก็แล้วกันที่ไม่สืบให้ดีๆ ยังไงก็ยินดีด้วยนะ ฉันไปล่ะ” ด้วยความอาย หลินชานจึงรีบเดินออกไปจากงานแต่งงานทันที

        “เขาเป็นใครหรอคะ ทำไมเขาต้องทำร้ายคุณด้วย” ชิงชิงสงสัย

        “เขาเป็นสามีของหมอปิ่นเพชรครับ ที่มาถล่มงานแต่งงาน คงเพราะเข้าใจผิดคิดว่าเจ้าสาวในวันนี้เป็นหมอปิ่นเพชรละมั้งครับ” แพ็คทริกอธิบาย

        “แล้วทำไมหลินชานถึงไม่คุยกับหมอปิ่นเพชรดีๆ คะ สามีภรรยากันคงปรับความเข้าใจได้ไม่ยาก” ชิงชิงกล่าว

        “เรื่องมันซับซ้อนนะครับ พวกเราอย่าเก็บเอามาคิดเลยนะครับที่รัก ไปรับแขกที่มาร่วมงานกันเถอะ” แพ็คทริกโอบเอวเจ้าสาวไปหน้างานเพื่อต้อนรับแขก ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        **********************************************************