ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมรักท่านอีก

 ตอนที่ 11: หนี…หรือสู้

คืนหลังงานเลี้ยง ฝนตกลงมาปรอย ๆ คล้ายสายม่านบางจาก๼๥๱๱๦์

เหยียนซือหรงนั่งเงียบอยู่ริมหน้าต่าง แกะกล่องไม้เล็ก ๆ ที่บรรจุกลิ่นหอมอ่อนจากสมุนไพร

เธอยังไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน

“หมากเปิดแล้ว…ข้ารู้ว่าการโต้กลับจะมา”

“คำถามคือ—จะมาเมื่อใด…และด้วยวิธีใด”

…

เสิ่นเสี่ยวหานออกไปติดตามเบาะแสเกี่ยวกับจางฉือ

จวนจึงเหลือเพียงสาวใช้น้อยและทหารเฝ้ายามสองคน

นั่นคือสิ่งที่พวกมันรออยู่

…

ยามซื่อ (ราวตีสอง)

เสียงวัตถุบางอย่างกระทบหลังคา—เบาเกินกว่าจะปลุกใคร

ประตูหน้าต่างเลื่อนเปิดออกช้า ๆ เงาร่างสีดำทะมึนสามคนร่วงหล่นจากหลังคาลงบนพื้นเรือนเบา ๆ อย่างแมวป่า

พวกมันสวมหน้ากากหนัง ง้างมีดสั้นที่เคลือบด้วยพิษ

เป้าหมายมีเพียงหนึ่ง—สังหารเหยียนซือหรง

…

แต่ทันทีที่เท้าเหยียบเข้าเขตห้องนอน เสียง แกร๊ก! ดังขึ้นเบา ๆ

กับดักสลิงจากใต้พื้นดึงใบมีดเงาสะท้อนแสงจันทร์พุ่งเข้าใส่หนึ่งในนักฆ่าทันที!

“อึก!” ร่างหนึ่งทรุดลงพร้อมเ๣ื๵๪ที่พุ่งจากต้นคอ

อีกสองคนชักมีดแล้วพุ่งเข้าประตู—ซึ่งเปิดออกพอดี

เหยียนซือหรงยืนอยู่ตรงนั้น ในมือคือกระบี่สั้นที่เธอไม่เคยเปิดเผยกับใครว่าฝึกมาตลอดหลายเดือนหลังฟื้นคืน

“เ๯้าคิดว่าข้า…จะไม่มีวันเตรียมตัว?”

ฟุบ!

นางปัดการแทงของอีกฝ่ายอย่างเฉียดฉิว และสวนกลับด้วยฝ่ามือดันเข้าหน้าอกอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ

แรงอัดทำให้นักฆ่าถอยหลังล้มไปกระแทกเสา

อีกคนพุ่งเข้าจากด้านหลัง—ซือหรงหมุนตัวหลบแล้วแทงสวนเข้าบริเวณสีข้าง

มือของเธอสั่นเล็กน้อย แต่ดวงตากลับเย็นเฉียบ

“ข้าเคยตายมาแล้ว…”

“ความกลัว…ข้ามิได้มีอีกต่อไป”

เสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาในขณะนั้น

ทหารเวรตื่นขึ้นพร้อมสาวใช้กรีดร้อง

แต่ก่อนที่ทุกคนจะเข้าถึงตัว

ซือหรงเหวี่ยงกระบี่แทงนักฆ่าคนสุดท้ายจนล้มลงข้างเท้าเธอ

…

“คุณหนู! เป็๞อะไรหรือไม่เ๯้าคะ!?”

“ข้าไม่เป็๞ไร”

เธอตอบด้วยเสียงนิ่งอย่างไม่น่าเชื่อ

“แต่จำหน้าเขาไว้ให้ดี…ส่งศพนี้ไปวังหลวง พร้อมข้อความว่า—”

‘นี่คือคำเตือนแรกของข้า… หากคิดใช้เงาเล่นงานข้าอีก’

‘ข้าก็จะลากพวกมันออกมาตายใต้แสง!’

…

เมื่อเสิ่นเสี่ยวหานกลับมาในรุ่งเช้า

เขาเห็นเพียงรอยเ๧ื๪๨แห้งบนพื้น และใบหน้าของหญิงสาวที่เยือกเย็นกว่าที่เขาเคยเห็นในชาติก่อนใด ๆ

“เ๯้าสู้คนเดียวงั้นหรือ?”

“ข้ามิได้อยู่คนเดียว…”

เธอยิ้มบาง

“ข้าอยู่กับอดีต…และความแค้นที่ยังไม่ได้ชำระ”