แมงมุมเหรอ เดี๋ยวซิ ฉันมาติดใยแมงมุมได้ยังไง
ร่างนักปราบมาร ที่เป็ผีเป็ควันอย่างนี้ จะติดใยแมงมุมได้ยังไง
ฉันคิดอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งฉันเริ่มได้เห็นขนาดของ เ้าของใยแมงมุมนี้
โอ้โห ฉันขอยอมแพ้เลยได้ไหม ใครจะไปสู้มัน แมงมุมที่อยู่ตรงหน้าฉันนี้ ขนาดเท่ากับวัวตัวนึงได้ละมั้ง
ดูดวงตามันสิ เงาดำวับ อย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน มันจ้องดูฉันอยู่ ฉันรู้สึกกลัวมันเหลือเกิน เพราะฉันมั่นใจมาก ว่านี่คือมารแน่ๆ และเป็มารที่น่ากลัวมากจริงๆ
ขณะที่ฉันคิดอยู่นั้น มันก็พ่นใยแมงมุมออกมาอีก มาห่อหุ้มตัวฉันไว้ให้แน่นขึ้น แล้วมันก็ค่อยๆเดินจากไปช้าๆ
ทำไงดีล่ะ ตัวฉันมันขยับไม่ได้เลย อย่าว่าแต่ปราบมารแมงมุมเลยนะ
ฉันจะเอาตัวเองออกไปจากตรงนี้ยังไง ฉันยังไม่รู้เลย
ในขณะที่ความสับสนกำลังครอบงำฉันอยู่นั้น ฉันก็พลันนึกขึ้นได้ว่า ฉันอาจจะเรียกไอ้แมวคริสให้ออกมาช่วยฉันได้
อย่างน้อยมันน่าจะปรากฎตัวให้ฉันเห็น แล้วมันอาจจะแนะนำอะไรดีๆกับฉันได้
“แมว แกเป็ใคร”
ฉันคอย แต่ไม่มี ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น
“แมวววววว แกเป็ใครรรรรรรร”
ฉันะโให้ดังขึ้น แต่ก็ไม่มี ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น
ทำไม ทำไมแกไม่ออกมา ไอ้แมว ไอ้คริส ไอ้แมวผี
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ฉันก็ยังติดแน่นอยู่กับใยแมงมุมนี้อยู่
จะว่าไป แมงมุมมันจะทำอะไรกับฉันนะ ถ้ามันเป็มาร แล้วมันจะทำอะไรกับนักปราบมารล่ะ
มันจะกินฉันเหรอ แต่ฉันตายแล้วนี่
ทันทีที่ฉันกำลังคิดถึงชะตากรรมตัวเองไปเรื่อย ๆอยู่นั้น ฉันก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนดังมาแต่ไกล
แต่ก็เริ่มใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามาทุกที ใกล้เข้ามาแล้ว
ฉันใเพราะไม่รู้ว่าฉันต้องเจออะไรอีกบ้าง ก็พอดีฉันได้ยินเสียงดัง...
.
โครม
.
ร่างของใครสักคนที่บินมาจากไหนก็ไม่รู้ ตกลงปะทะต้นไม้และหล่นลงพื้นอย่างแรง
ถ้าเขาเป็คนฉันก็หวังว่าเขาจะยังไม่ตาย
“โอ้ย อะไรเนี่ย”
“เจ็บ! ผมเจ็บ!”
“โอ๊ย”
มีใครคนหนึ่งเดินออกมาจากพุ่มไม้
เบน! ไม่ผิดแน่! ไอ้เด็กเบน!
“เบน! นี่แกมาได้ไง?”
“แกรู้เหรอว่าฉันกำลังขอความช่วยเหรอ? แมวเหรอ? แมวบอกให้แกมาเหรอ?”
.
“นั่นป้าเหรอ? โอ๊ยผมเจ็บ”
“แล้วป้าไปห้อยอยู่ตรงนั้นทำไม?”
“ไม่ไปตักน้ำแล้วเหรอป้า”
.
“ไอ้เบน มาช่วยฉันก่อนเร็วๆ ฉันขยับไม่ได้เลย”
.
“ไหน ป้า อ้าว…นั่นอะไร?"
“เดี๋ยวผมช่วยเอง!”
ไอ้เด็กเบนที่ตอนนี้อยู่ในร่างมนุษย์ พยายามปีนใยแมงมุมขึ้นมาหาฉัน
“บินสิ! แกบินขึ้นมา!”
.
“อ๋อ บินเหรอ ใช่ๆ ผมแปรงร่างก่อน”
มันแปรงเป็นักปราบมารบินมาลอยอยู่ตรงหน้าฉัน
“เออ...ป้า ก่อนที่ผมจะอยากรู้อะไรนะ”
“คือ…ผมจะช่วยป้ายังไงเนี่ย”
.
“ในมือแกน่ะ! นั่นน่ะอะไร?”
.
“ไหน? เนี่ยเหรอ? ธนูป้า”
.
“เอาลูกธนูมากรีดไอ้ใยนี่ออกไปให้ฉันหน่อย!”
.
“อ๋อ ได้ป้า”
เบนมันเอาปลายลูกธนูมากรีดเส้นใยแมงมุมออกไป แล้วตัวฉันก็ลอยออกไปจากใยแมงมุมนี้ได้
“เบนแกฟังฉันนะ เราเจองานใหญ่เข้าแล้ว”
“นี่ แกเห็นไหมใยแมงมุมนี่ มันดักร่างนักปราบมารได้”
“ฉันบินมาติดมันเข้าแล้วก็เอาไม่ออกอีกเลย”
.
“เหรอป้า? เมื้อกี้ตอนผมปีนขึ้นมา ร่างผมมันไม่ติดใยนี่นะ”
“หรือว่ามันไม่ติดร่างมนุษย์นะป้า”
.
“ฉันก็ไม่รู้ แต่เ้าของใยนี่นะเบน มันเป็มาร มารแมงมุม ตัวใหญ่เท่าวัวได้”
“แกว่าเราจะสู้หรือจะหนีมันดีล่ะ?”
ฉันไม่รู้ว่าเบนมันจะคิดยังไง แต่ตอนนี้เป็ฉันเองที่ขี้ขลาดตาขาวขึ้นมาซะอย่างนั้น
“แกจะว่าฉันขี้ขลาดก็ได้เบน”
“แต่งานนี้มันหนักจริงๆ”
.
“ป้า ผมไม่กลัวแมงมุม”
“แต่ผมคิด ว่าป้าน่าจะกลัว”
“ก่อนป้าจะตาย ป้ากลัวแมงมุมมากเลยใช่ไหมป้า”
ฉันไม่รู้จะตอบมันยังไง
ถึงแม้ฉันจะจำเหตุการณ์ตรงทางม้าลายได้ แต่ชีวิตฉันก่อนหน้านั้นฉันกลับจำอะไรไม่ได้เลย
ที่เบนมันเคยบอกว่า มันจำอะไรไม่ได้เลย ฉันก็คิดว่ามันพูดจริง
“ฉันเห็นมันแล้วใจสั่น ฉันคิดว่าไม่อยากให้เป็มัน"
“ฉันก็คงจะกลัวมันจริงๆแหละเบน”
.
“ป้า ป้าเชื่อใจผมไหม?”
“ถ้าเนื้ออบซอสมันปราบมารได้ ผมว่าธนูของผมก็ใช้ได้เหมือนกัน”
.
“นี่หัดยิงธนูมาแล้วเหรอ?”
.
“ก็ผมยิงโดนขอบเป้ามาสองลูกแล้วนะป้า”
.
“แล้วลูกที่เหลือล่ะ?”
“มันพุ่งเข้าไปในป่าน่ะ ฮ่าๆ”
“แต่ป้าไม่ต้องกังวลนะ เดี๋ยวผมปราบมันเอง ไหนๆ มันอยู่ไหน?”
.
“ข้างหลังแกไง”
ด้วยบรรยากาศรอบข้างเรา มันเริ่มจะมืดแล้ว ฉันจึงไม่ทันสังเกต ว่ามีแมงมุมมันเดินมาอยู่ข้างหลังเบน
ในขณะที่ฉันน่าจะพึ่งพาไอ้เด็กเบนมันได้
ฉันก็เห็นว่าหน้ามันเริ่มขาวซีดเผือกอีกแล้ว
“ไม่นะเบน แกเกิดขี้ขลาดอีกแล้วเรอะ!”
.
“ป้า ผม ผมกลัว!”
โธ่เอ๊ย ฉันคงจะหวังสูงเกินไป ถ้าจะไปหวังพึ่งพามันตอนนี้
“งั้นแกหลบไป ถึงฉันจะกลัวมัน แต่ฉันจะปราบมันเอง”
ไม่ทันไรไอ้เบนมันก็ลอยหลบไปอยู่หลังฉัน
“เบน แกฟังฉันให้ดี ธนูแกน่ะมันมีประโยชน์”
“ฉันไม่รู้ว่ามันจะโจมตีเรายังไง แต่แกไปหาอะไรมาก็ได้ที่ใช้แต้มหน้าผากมันได้น่ะ”
“ไปเลย! ไปเร็วๆ!”
.
“แล้วป้าล่ะ?”
.
“ไม่เป็ไร อย่างมากมันก็พ่นใยใส่ฉัน มัดฉันไว้อย่างเดิมนั่นแหละ”
แมงมุมมันเดินเข้ามาใกล้ฉัน
ในขณะที่เบนลอยออกไปหาสิ่งที่จะเอามาแต้มหน้าผากมารได้
ทันใดนั้น แมงมุมมันพ่นใยมาที่ฉัน ฉันที่รอมันอยู่แล้วก็บินหลบมันทันที
มันก็หันหัวมาทางที่ฉันบินหลบไป พ่นใยออกมาอีก
ฉัน ที่จังหวะนั้นต้องบินหลบมัน เกิดกลัวมันขึ้นมา จึงเสียหลักตกลงไปบนใยของมัน
จังหวะที่ตัวฉันจะตกกระทบกับใยมันนั้น ฉันก็นึกแปรงร่างเป็มนุษย์
ไม่ติด! ตัวฉันมันไม่ติดไปกับใยของแมงมุม
จริงอย่างที่เบนมันว่า ร่างที่เป็มนุษย์ไม่ติดกับใยแมงมุมนี่
ฉันวิ่งอยู่บนใยแมงมุม แล้วไถลลื่นตัวจากใยแมงมุมตกลงไปบนพื้น
จากนั้นฉันก็วิ่งมาหลบหลังต้นไม้ ทำไงดี ใจฉันมันเต้น ฉันกลัวแมงมุม
ฉันกลัวจนไม่อยากจะหันไปมองมันอีกแล้ว
ทันใดนั้นฉันก็ได้ยินเสียง…
.
แควะ
.
เสียงเหมือนมีอะไรฉีกขาด ฉันกลั้นใจโผล่หน้าจากหลังต้นไม้ ไปมองดูทางเสียงนั้น
โอ้โห! ฉันอยากจะร้องไห้!
ภาพที่ฉันเห็นคือ แมงมุมตัวใหญ่ตัวนั้น มันมองดูสิ่งที่ฉันไม่อยากจะเห็น
เบื้องหน้ามันเป็เส้นใยจำนวนมากที่สานกันเป็กระเปาะ และในกระเปาะนั้น
มีลูกแมงมุมตัวเล็กๆ ที่กำลังคืบคลานกันออกมา…
96K
