หลายวันคืนผันผ่านไปในความเงียบสงัดของเรือนพักศิษย์นอกอันคับแคบ เจี้ยนหลิน (剑林 - Jiàn Lín) หมกมุ่นอยู่กับการศึกษาตำรา "สรรพคุณเร้นลับแห่งพฤกษาา" (太古草木秘谱 - Tàigǔ Cǎomù Mì Pǔ) อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทุกอักขระภาพ ทุกสัญลักษณ์โบราณที่เขา "ัั" และ "ทำความเข้าใจ" ด้วยจิตนั้น ราวกับกำลังเปิดประตูสู่โลกใบใหม่ที่เต็มไปด้วยความมหัศจรรย์และความเป็ไปได้อันไร้ขีดจำกัดของพลังธาตุพฤกษา (草木之力 - Cǎomù zhī Lì) ที่เขาเคยคิดว่ามันช่างต่ำต้อยและไร้ค่า
ความคิดที่ว่า "บางที...การที่ข้ามีธาตุพฤกษา และการที่ข้าได้พบตำราเล่มนั้น อาจจะไม่ใช่เื่บังเอิญเสียทีเดียว" วนเวียนอยู่ในหัวของเขาตลอดเวลา มันจุดประกายความหวังและความมุ่งมั่นที่รุนแรงยิ่งกว่าครั้งใดๆ เขารู้สึกราวกับว่าตนเองได้พบ "เส้นทาง" เล็กๆ ที่ทอดยาวเข้าไปในป่าทึบอันมืดมิด แม้จะยังมองไม่เห็นปลายทาง แต่ก็ดีกว่าการหยุดนิ่งอยู่กับที่อย่างสิ้นหวัง
การ "ก่อรูป" "กระบี่ไม้" (木剑 - Mù Jiàn) ของเขาในตอนนี้ มิได้เป็เพียงการพยายามจะสร้างแท่งไม้ให้มีลักษณะคล้ายกระบี่อีกต่อไป แต่เป็การ "ทดลอง" ผสาน "แก่นแท้" และ "คุณสมบัติ" ของพืชพรรณต่างๆ ที่เขาได้เรียนรู้จากตำราเข้าไปในทุกอณูของเนื้อไม้ที่เขาสร้างขึ้นจากพลังปราณ (灵气 - Língqì) อันน้อยนิดของตนเอง
เขาหลับตาลง ััถึงความ "เหนียวแน่น" และ "ความยืดหยุ่น" ของเถาวัลย์เหล็กดำ (黑铁藤 - Hēitiě Téng) พยายามจะถ่ายทอดคุณสมบัตินั้นลงไปใน "กระบี่ไม้" เล่มใหม่ มันยาก...ยากเสียจนบางครั้งเขาก็รู้สึกท้อแท้ พลังปราณถูกสูบออกไปอย่างรวดเร็วจนใบหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว "กระบี่ไม้" ที่สร้างขึ้นหลายต่อหลายครั้งก็ยังคงเปราะบางหรือบิดเบี้ยวผิดรูป แต่เจี้ยนหลินก็ไม่ยอมแพ้ เขากัดฟันแน่น รวบรวมสมาธิครั้งแล้วครั้งเล่า 'หากคนอื่นทำได้ด้วยพลังปราณที่เหนือกว่า ข้าผู้มีเพียงความเข้าใจและธาตุพฤกษาที่ถูกมองข้ามนี้ ก็ต้องทำได้เช่นกัน...ไม่สิ ต้องทำได้ดียิ่งกว่า!' เขาจดจำความรู้สึกที่ "แตกต่าง" เมื่อครั้งใช้กิ่งไม้ฟาดหวังเปียวได้ มันมีความ "เฉียบคม" บางอย่างที่เขา้าจะไขว่คว้าให้ได้อีกครั้ง
และแล้ววันหนึ่ง ความพยายามของเขาก็เริ่มจะเห็นผล "กระบี่ไม้" เล่มหนึ่งที่เขาสร้างขึ้น มันมีสีเขียวเข้มกว่าปกติเล็กน้อย และเมื่อเขาลองออกแรงหักมัน มันกลับ "ต้าน" มือเขาได้อย่างน่าประหลาดใจ มันยังคงงอได้ แต่ไม่หักสะบั้นลงง่ายๆ เหมือนเช่นเคย! และเมื่อเขาลองใช้มันฟันลงบนท่อนไม้แห้งที่ใช้เป็เป้าซ้อม มันก็สามารถทิ้งรอยได้ลึกกว่าเดิมเล็กน้อย ปลายกระบี่ที่เขาพยายามจะ "ผสาน" ความรู้สึกถึงความแหลมคมของหนามพฤกษาเขี้ยวอสูร (妖牙棘 - Yāoyá Jí) เข้าไปนั้น ดูเหมือนจะมี "ไอสังหาร" บางเบาแฝงอยู่จริง ๆ แม้จะยังมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าก็ตาม
"สำเร็จ..." เจี้ยนหลินพึมพำออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ แม้จะเป็เพียงความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ แต่มันก็เป็ดั่งน้ำทิพย์ที่ชโลมดวงใจที่แห้งผากของเขาให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เขารู้สึกได้ถึง "บางสิ่ง" ที่แตกต่างใน "กระบี่ไม้" เล่มนี้ มันไม่ใช่แค่ท่อนไม้ธรรมดาอีกต่อไปแล้ว มันคือ "ผลผลิต" จากความเข้าใจและความพยายามของเขาอย่างแท้จริง
เขาลองนึกถึงคุณสมบัติของ "ไผ่สายลม" (风吟竹 - Fēng Yín Zhú) ที่ตำราบรรยายไว้ถึงความเบาและความสามารถในการ "นำพา" พลังงานลม เขาพยายามจะก่อรูปกระบี่ไม้อีกเล่มหนึ่งให้มีลักษณะที่เรียวและเบากว่าเดิม แม้จะยังไม่สามารถทำให้มัน "เบาเหมือนขนนก" ได้ แต่เขาก็รู้สึกว่ามัน "คล่องตัว" กว่ากระบี่ไม้เล่มก่อนๆ อย่างเห็นได้ชัด 'หากสามารถทำให้มันเบาและเหนียวแน่นได้ในเวลาเดียวกัน...เพลงกระบี่ "เมฆาไหล" (流云剑法 - Liú Yún Jiàn Fǎ) ของข้าก็อาจจะรวดเร็วและพลิ้วไหวได้มากขึ้น'
ทว่า ชีวิตในสำนักกระบี่เมฆาพิสุทธิ์ (云清剑宗 - Yún Qīng Jiàn Zōng) ก็มิได้ปล่อยให้เขามีความสุขอยู่กับการทดลองของตนเองได้นานนัก ผลพวงจากการ "สั่งสอนบทเรียน" ให้กับกลุ่มของจางป้า (张霸 - Zhāng Bà) ในครั้งก่อน เริ่มจะส่งผลกระทบกลับมาหาเขาอย่างช้าๆ
ข่าวลือเื่ที่เจี้ยนหลิน "เ้าขยะธาตุพฤกษา" สามารถทำให้กลุ่มอันธพาลของจางป้าต้องล่าถอยไปได้ด้วย "ลูกไม้" บางอย่าง เริ่มจะแพร่กระจายไปในหมู่ศิษย์นอก แม้ส่วนใหญ่จะยังคงดูแคลนและไม่เชื่อถือ แต่ก็มีบางส่วนที่เริ่มจะมองเขาด้วยสายตาที่ "สงสัย" และ "จับตามอง" มากขึ้น
"ข้าได้ยินมาว่าเ้าเด็กเจี้ยนหลินนั่นมันไม่ธรรมดาเสียแล้ว" ศิษย์นอกคนหนึ่งกระซิบกับสหายในโรงอาหาร "เห็นว่ามันทำให้พวกจางป้ากลัวจนหัวหดได้เลยทีเดียว"
"เหลวไหลน่า!" สหายของเขาแย้ง "ก็แค่เื่บังเอิญ หรือไม่ก็พวกจางป้าอาจจะแค่ไม่อยากจะลดตัวลงไปเล่นด้วยนานๆ ขยะก็ยังคงเป็ขยะอยู่วันยังค่ำนั่นแหละ"
แต่สำหรับกลุ่มของจางป้าแล้ว เื่นี้ไม่ใช่เื่ตลก พวกมันเสียหน้าอย่างรุนแรง และความแค้นที่มีต่อเจี้ยนหลินก็ยิ่งเพิ่มทวีคูณ "ไอ้เด็กเวรนั่น...มันต้องมีอะไรปิดบังอยู่แน่ๆ" จางป้าคำรามกับพรรคพวก "ข้าไม่เชื่อหรอกว่ามันจะใช้แค่คำพูดขู่พวกเราได้ ข้าจะต้องหาทางสั่งสอนมันให้หนักกว่าเดิม คอยดูเถอะ!"
พวกมันอาจจะยังไม่กล้าเข้ามาหาเื่เจี้ยนหลินโดยตรงในทันที เพราะยังคงระแวง "ลูกไม้" ที่เจี้ยนหลินใช้ในครั้งก่อน แต่พวกมันก็เริ่มจะหาทางกลั่นแกล้งเขาทางอ้อม เช่น การปล่อยข่าวลือเสียหาย, การขัดขวางไม่ให้เขาได้รับมอบหมายงานที่ดี, หรือแม้กระทั่งการพยายามจะขโมยทรัพยากรเพียงน้อยนิดที่เขาหามาได้
เจี้ยนหลินรับรู้ได้ถึงแรงกดดันที่เพิ่มมากขึ้น แต่เขาก็เลือกที่จะอดทนและมุ่งเน้นไปที่การฝึกฝนของตนเอง 'พวกเ้าอยากจะเล่นาประสาทรึ? ก็ลองดู...ข้ามีเวลาให้พวกเ้าเล่นด้วยเสมอ' เขานึกในใจอย่างเ็า 'ยิ่งพวกเ้าพยายามจะกดขี่ข้ามากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเป็เชื้อไฟให้ข้าแข็งแกร่งขึ้นเร็วเท่านั้น'
ในขณะเดียวกัน เขาก็เริ่มจะวางแผนอย่างลับๆ เขาตระหนักดีว่าการพึ่งพาเพียง "ทักษะ" หรือ "ลูกไม้" เพียงอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอในระยะยาว เขาจำเป็ต้องมี "พลัง" ที่แท้จริงเพื่อปกป้องตนเองและสิ่งที่สำคัญ แต่การบำเพ็ญเพียรพลังปราณ (灵气 - Língqì) ของเขานั้นช่างเชื่องช้าเหลือเกิน...
'ตำรา "สรรพคุณเร้นลับแห่งพฤกษาา"...มันจะต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่' ความคิดนั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเขา เขาตัดสินใจว่าจะต้องหาเวลาศึกษาทำความเข้าใจมันให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีก บางที...คำตอบของทุกสิ่งอาจจะซ่อนอยู่ในอักขระภาพโบราณเ่าั้ก็เป็ได้
วันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังจะออกจากเรือนพักเพื่อไปทำงานที่สวนสมุนไพรตามปกติ เขาก็พบว่ามี "แขก" ที่ไม่ได้รับเชิญมายืนรออยู่หน้าประตูห้องของเขาถึงสามคน
มิใช่กลุ่มของจางป้า...แต่เป็ศิษย์นอกอีกกลุ่มหนึ่งที่ดูจะมีท่าทางกร่างและแข็งแกร่งกว่าพวกจางป้าอยู่หลายส่วน ผู้นำกลุ่มเป็ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ใบหน้ามีรอยแผลเป็พาดผ่าน ดวงตาคมกริบจ้องมองมาที่เจี้ยนหลินอย่างไม่เป็มิตร
"เ้าสินะ...ที่ชื่อเจี้ยนหลิน" ชายหนุ่มผู้มีรอยแผลเป็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงห้วนๆ แฝงความกดดัน "ข้าได้ยินมาว่าเ้ามี 'ลูกไม้' ที่น่าสนใจอยู่ไม่น้อย และดูเหมือนว่าเ้าจะ 'โชคดี' เกินไปหน่อยใน่นี้ ข้าชื่อ 'สือจิ้ง' (石劲 - Shí Jìn) เป็ผู้ดูแลแถบนี้ วันนี้ข้ามาเพื่อจะ 'ทำความรู้จัก' กับเ้าให้มากขึ้นสักหน่อย...หวังว่าเ้าคงจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังนะ"
เจี้ยนหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย 'ดูท่าว่า "บทเรียน" ที่ข้าเพิ่งจะมอบให้พวกจางป้าไปนั้น อาจจะยัง "เบา" เกินไปจนไม่ได้สร้างความหวาดกลัวให้ใครได้เลยสินะ หรือบางที...อาจจะเป็เพราะมันไปสะกิด "รังแตน" ที่ใหญ่กว่าเดิมเข้าให้แล้วจริงๆ'
"ศิษย์พี่สือมีธุระอันใดกับศิษย์น้องหรือขอรับ?" เจี้ยนหลินถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้ราบเรียบที่สุด แต่ในใจนั้นเริ่มจะเตรียมพร้อมสำหรับ "การกระทบกระทั่ง" ครั้งใหม่ที่ดูเหมือนจะหลีกเลี่ยงไม่ได้เสียแล้ว และครั้งนี้...ดูเหมือนว่าศัตรูจะแข็งแกร่งกว่า
เดิมมากนัก
(จบตอน 15)
2K
