ทุกเช้าก่อนลงชื่อเข้าทำงาน แพทย์หญิงธาราต้องไปรายงานตัวกับนายแพทย์ปวีร์ผู้ที่ระยะนี้แทบไม่มีรอยยิ้มแจกจ่ายให้ชื่นใจคำถามแรกที่พบกัน ทุกเช้ากลับคล้ายพบผู้ปกครอง
“ว่ามาสิเมื่อวานเป็ไงบ้าง?”
เื่ราวก็มีแค่ ตอนเช้าสายฟ้าพันดาว และเธอ ไปนั่งรับประทานอาหารเช้าด้วยกันที่ห้องอาหารของรีสอร์ตจากนั้นคู่รักใหม่ (ที่ยังไม่ยอมรับ) ก็พากันไปทำงานที่ร้านปันสุขส่วนเธอก็ไปโรงพยาบาล
“เขากินข้าวเช้าพร้อมกันเขาตักอาหารให้กัน และไปทำงานด้วยกัน ส่วนตอนเย็น เขากลับมา่หัวค่ำก็เห็นเดินไปคุยธุระกันในห้องนิดหน่อย ประมาณหนึ่งชั่วโมงแล้วก็กลับมา”
“อะไรนะ หนึ่งชั่วโมงเขาไปทำอะไรสองต่อสองกันในห้อง ตั้งหนึ่งชั่วโมง ทำไมเธอไม่ตามไปดู”หมอหน้าหวานยิ่งบึ้งเข้าไปใหญ่ “ตามไปดูด้วยว่าเขาทำอะไรกันในห้อง อย่าปล่อยให้อยู่กันสองต่อสอง เข้าใจไหมธารา?”
‘ว้า!พี่วีอ่ะ จะให้ตามไปเป็ ก.ข.ค. ถึงในห้องเขาเลยเหรอแค่เฝ้าไม่ให้เขาอยู่ด้วยกันนานก็น่าจะโอแล้วไหม?’ แต่เพราะความเกรงใจในฐานะรุ่นพี่เธอจึงตอบได้แค่ “น้องจะพยายามนะคะ” อย่างแ่เบา
“ต้องทำได้ ธารา เธอทำได้แน่นอน”หมอวีแสยะยิ้มเล็กน้อยให้รุ่นน้อง ตบบ่าเบาๆ ก่อนจะเดินจากไป
ธาราได้แต่มองตามคุณหมอหนุ่มผู้เป็ขวัญใจของเธอและเหล่าสาวกด้วยแววตาเหงาหงอย ‘ตามคอนเซ็ปต์เป๊ะหล่อ หวาน เข้ม โหด จะให้ฉันติดตัวยายดาวตลอดเวลาเลยหรือไง?’
อีกสองวันต่อมาเธอก็ยังรายงานผลเหมือนเดิม ทำให้หมอปวีร์ถึงกับเปลี่ยนสีหน้า “ทำไมพี่วีหน้าซีดจังคะ?”
“ธารา พี่ว่าเื่นี้คงเกินกำลังของเธอ พี่ตัดสินใจแล้ว”
“ว่า.....”
“พี่จะไปเช่าอยู่ที่รีสอร์ตเอง”
ร่างบางสูงที่ลากกระเป๋ามาเคาน์เตอร์นั้นทำเอาภาวิณีแทบจะกรี๊ด เธอรีบกุลีกุจอออกไปรับแขกกิตติมศักดิ์ “คุณหมอค่ะให้ภาช่วยค่ะ”
หมอหนุ่มหน้าหล่อจนแทบจะหวานเยิ้มยิ้มเล็กน้อย แค่นั้นก็ทำเอาพนักงานอีกสองคนที่เห็น รวมทั้งภาวิณี ใจเต้นระส่ำ“ผมเช่าห้องเดือนหนึ่งนะ คุณภา เอาใกล้ห้องดาวที่สุด”
พนักงานชายรีบลากกระเป๋าของหมอวีไปส่งห้องถัดไปจากห้องของสายฟ้าภาวิณีเดินตามเข้ามาหลังสุด “ถ้ามีอะไรไม่พอใจ คุณหมอแจ้งเราได้นะคะอาหารเช้าเริ่มบริการตอนหกโมงครึ่งจนถึงสิบโมงเช้าค่ะ”
ภาวิณีอาศัยจังหวะที่หมอหน้าหวานเผลอแอบยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแชะภาพได้สองสามภาพ ‘คืนนี้ต้องมีคนกรี๊ด’ เธอคาดไว้ด้วยใจกระหยิ่มการโพสภาพหมอวีลงในกลุ่มลับ WLWถือเป็ภารกิจที่เหล่าแฟนคลับอยากจะทำสำเร็จยิ่งนัก
เมื่อผู้จัดการสาวรายงานไปยังเ้าของรีสอร์ตน้ำเสียงที่ผ่านสัญญาณโทรศัพท์มา จึงคล้ายเสียงถูกขยายลำโพงขึ้นอีกเท่าตัว
“พูดใหม่สิ พี่วี”
“คุณหมอวีมาพักที่รีสอร์ตหนึ่งเดือนจ้าฮ่าๆๆ” เสียงหัวเราะนั้นร่วนราวกับเสียงของปีศาจในยามชนะศึกกึกก้องอยู่ในหัวสมองของพันดาว วนซ้ำไปมา
“ทำไมพี่ภาไม่ห้าม?นี่คิดจะให้ดาวหายใจไม่ออกตายหรือไง?”
“โธ่เอ๊ย! ดีออกนะ มีผู้ปกครองมาคอยดูแลพี่ก็จะได้สบายใจว่า ดาวมีคนเป็ห่วงเป็ใยมาอยู่ใกล้ๆ” แม้ภาวิณีจะไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วหมอปวีร์มีความรู้สึกเชิงชู้สาวกับพันดาวหรือไม่แต่เธอก็เชียร์หมอวีมากกว่าทุกคนมาตลอด ต่อให้สายฟ้าเองหล่อทะลุโลกมาก็เถอะ
“พี่ภา คนทรยศ!”
“แหม! พี่เองก็ห่วงดาวเหมือนกันนะ เพราะยังไม่รู้ว่าคุณสายฟ้าจะเอาจริงแค่ไหน? อยากน้อยมีหมอวีขวางไว้บ้างก็น่าจะดีกว่า ปล่อยให้ข้าวสารเป็ข้าวสุก จริงไหม?”
“ฮึ่มๆๆๆ”พันดาวนึกอยากจะะโออกมาดังๆ แม้จะรู้ว่า พี่ภากับพี่วีต่างปรารถนาดีต่อตนแต่พี่วีนั้น ฤทธิ์เยอะนัก ไม่รู้พี่ฟ้าจะสู้ไหวไหม? ‘เอ๊!ทำไมเราห่วงพี่ฟ้าล่ะนี่? เราต้องห่วงพี่วีสิ’
สายฟ้าหันมามองแม่สาวหน้ากลมของเขากำลังคุยโทรศัพท์ด้วยท่าทีเขม่นเข่นเขี้ยวก็รู้สึกได้ในทันทีว่าต้องมีเื่ผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้น ลางสังหรณ์นี้บอกว่า ไม่ใช่เื่ดี!
เขาลุกจากโต๊ะนั่งทำงานประจำที่หลังร้านเดินไปแตะบ่าสองข้างเธอจากด้านหลัง หญิงสาวสะดุ้งเฮือก “ทำอะไรจ๊ะ?” เขาก้มลงกระซิบข้างหู
พันดาวหันกลับมามองหน้าชายหนุ่ม“พี่ภาโทร.มาบอกว่า พี่วีไปเช่าอยู่ข้างห้องพี่ฟ้าแล้วค่ะ”
“ดาวกลัวอะไรอยู่ล่ะ?”
“ไม่รู้ว่า พี่วีคิดจะทำอะไรน่ะสิคะ?” สายตาหวาดหวั่นของเธอทำให้เขารู้ว่า เธอเกรงใจอีกฝ่ายมากเพียงใด
“เอาเถอะนะ พี่เข้าใจการที่ดาวเป็คนกลาง ย่อมต้องไม่สบายใจ พี่จะแก้ปัญหาให้ดีที่สุด”เขาพูดพลางโอบไหล่อีกฝ่ายมาชิดอก พันดาวเอนตัว ตามใจเขาก็แล้วกันตอนนี้เว็บไซต์ร้านปันสุขของเธอก็เรียบร้อยแล้วอยู่ในขั้นตอนการออกแบบผลิตภัณฑ์ในนามแบรนด์ปันสุข
“ดาวกลัวพี่วีโกรธ” เธอถอนหายใจหนัก
“เขาคงเป็ห่วงดาวมากเป็หน้าที่ของพี่ที่ต้องพิสูจน์ตัวเอง เพื่อให้หมอวีมั่นใจ”
“ดาวก็หวังอย่างนั้น”เธอยืดตัวผละออกจากอก เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม “ดาวเชื่อว่าพี่วีต้องมั่นใจในตัวพี่ฟ้าเหมือนที่ดาวมั่นใจ”
“อย่าทำหน้าตาแบบนี้อีกนะ”
“ทำไมคะ?”
เขาชะโงกหน้าเข้ามากระซิบใกล้ๆ“พี่อยาก...จูบ” แล้วก็เดินกลับไปนั่งทำงานต่อหน้าตาเฉยปล่อยให้คนฟังหน้าร้อนผ่าวอยู่คนเดียว
หลังจากวันนั้นสายฟ้ากับพันดาวก็เริ่มมีเงาสูงโปร่งติดตามตลอดเวลาที่อยู่ในรีสอร์ตตอนกินข้าวเช้าที่ห้องอาหาร หมอปวีร์จะไปตักอาหารของตนเอง จองโต๊ะนั่งรอเมื่อพันดาวมาถึง เขาจะกำกับให้เธอนั่งด้านในแล้วกันให้สายฟ้านั่งฝั่งตรงข้ามทุกครั้ง
สายฟ้ารู้ทันเขาแกล้งพาพันดาวแวะรับประทานอาหารเย็นก่อนกลับรีสอร์ตแต่การนัดคุยกัน่ก่อนนอนก็ยังไม่สามารถหนีจิติญญาอาฆาตอย่างหมอวีได้พ้นหมอหน้าหวานถือพ็อกเก็ตบุ๊กมานั่งอ่านที่โซฟาห้องพันดาวทุกวัน่ที่เธอต้องออกไปคุยกับสายฟ้าเื่ออกแบบสินค้าใหม่ๆ
“บอกเขาให้มาทำงานในนี้”พี่วีสั่งน้องสาวในปกครองเขาให้ภาวิณีช่วยหาโต๊ะสำหรับนั่งทำงานมาวางที่กลางห้องของพันดาวเพื่อให้สองคนนั้นอยู่ในสายตาตลอดเวลา
พันดาวทำหน้าตาบิดเบี้ยวก่อนจะออกไปรายงานชายหนุ่มข้างห้อง
“ได้ เดี๋ยวพี่ไป”สายฟ้าตอบรับแต่โดยดี
เธอได้แต่พยักหน้ารับคำ เพราะยังหนักใจเื่ของคนที่นั่งขวางจนตัวใหญ่เต็มห้องพอเดินกลับมารอ ก็เห็นหมอวีแสร้งอ่านหนังสืออย่างตั้งใจที่โซฟาตัวยาวมีถ้วยชาร้อนวางอยู่ใกล้ๆ
ทั้งสองฝ่ายดูเชิงกันในวันแรกหลังจากนั้นวันต่อมา สายฟ้าก็ทำตัวเหมือนไม่มีหมอวีอยู่ในห้อง เขาพูดจาหยอกล้อและดึงพันดาวไปนั่งติดกับตนเองทำทีเหมือนเธอต้องคอยดูจอคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กกับเขาตลอดเวลา
“ขยับมาอีกสิ ตรงนี้มันขยายไม่ได้ต้องดูใกล้นิดหนึ่ง” เขาให้หญิงสาวขยับมาจนชิดเก้าอี้ของเขาไหล่ทั้งสองเบียดกันจนชิด
ร่างที่อยู่บนโซฟาเงียหน้าจากหนังสือขึ้นมองแล้วกระแอมเบาๆ“อะแฮ่ม!”
พันดาวใ เธอลืมไปเลยว่า พี่วีอยู่ในห้องนี้ รีบขยับออกห่างจากสายฟ้าโดยเร็วแต่เขากลับใช้มือข้างหนึ่งโอบไหล่เธอเข้ามาชิด
“อย่าถอยไปไกลเดี๋ยวมองไม่เห็น”
หมอวีมองตาขวางรู้ว่าอีกฝ่ายจงใจทำให้โมโห จึงรีบวางพ็อตเก็ตบุ๊กแล้วเดินยืนที่กึ่งกลางทั้งสองใช้สองแขนแทรก่คอ แล้วแยกสองคนออกจากกัน
“คุยห่างๆหน่อยก็ได้ ชายกับหญิงไม่ควรใกล้ชิดกันเกินไป” น้ำเสียงแม้จะราบเรียบแต่สายตานั้นแทบจะแผดเผาชายหนุ่มอีกคนให้มอดไหม้
พันดาวอ้าปากค้างในขณะที่สายฟ้าหันมามองหมอหนุ่ม “จำเป็ต้องดูใกล้ๆเพื่อจะได้ช่วยกันวิเคราะห์ความผิดพลาด เดี๋ยวงานออกมาไม่สวย” เขาลุกขึ้นยืนสายฟ้าสูงกว่าหมอวีอยู่ไม่น้อย บีบไหล่บางกว่าของคุณหมอแล้วผลักให้หันไป
“หมอไปอ่านหนังสือต่อเถอะพวกเรานั่งทำงานตรงนี้ ไม่มีอะไรเกินเลยหรอก” แรงผลักของเขามีกำลังมากพอจะทำให้ปวีร์เซไปข้างหน้าหลายก้าวทั้งสองประสานสายตาไม่ยอมกันอยู่ในที
ปวีร์ยื่นมือมาตบไหล่สายฟ้า“ระวังหน่อยนะ” เขาใช้แรงตบหนัก ทำเอาอีกฝ่ายบ่ายุบลงเล็กน้อย
คนร่างสูงกว่ารีบจับข้อมือคุณหมอออกแรงบีบเกือบเต็มแรง ก็ทำเอาอีกฝ่ายนิ่วหน้า “ได้ครับ เชิญหมอไปอ่านหนังสือเถอะ”
พันดาวไม่รู้ว่าการแอบใช้กำลังปะทะกันของทั้งสองฝ่าย ทำให้พี่วีของเธอยอมล่าถอยไปชั่วคราวเธอรีบเอาใจพี่วีโดยการเดินจับแขนพี่ชายฝ่ายปกครองไปส่งที่โซฟา “พี่วีสบายใจได้เรานั่งอยู่ตรงนี้เอง ไม่มีอะไรเสียหายหรอกค่ะ”
ปวีร์หันขวับมา หรี่ตาลงพร้อมทิ้งเสียงหนัก “ขอให้จริง”
********************
8K
