เทพยุทธ์โลกนิยาย

ตอนที่ 49

กว่าไป๋กุนหลางจะรู้ตัวว่าถูกลอบโจมตี ก็เป็นตอนที่ลำแสงปักแขนขวาแล้ว ใจเขาสั่นสะท้าน!

ลำแสงสีขาวแทรกซึมเข้าไปในผิวหนัง ทำลายปราการพลังวัตรที่ไป๋กุนหลางสร้างไว้

เมื่อไม่มีพลังวัตรสะกด พลังธรรมชาติก็เหมือนกับม้าป่าที่หลุดจากบังเหียน วิ่งพล่านออกจากแขนขวาเข้าสู่ร่างกาย ในชั่วพริบตา จากปลายหัวจรดปลายตีนของไป๋กุนหลางประหนึ่งถูกกรอกด้วยลาวา

ร้อนมากจนรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะระเบิด!

ความคิดเดียวของไป๋กุนหลางในตอนนี้คือ 'ไอ้แก่โฮ่วตงกำลังจะฆ่าคนปิดปาก!'

_____________________________

ตึกๆๆๆ!

องค์หญิงเพคะ! องค์หญิง!...

เสียงสับเท้ารัวๆ บนพื้นกระดานไม้ กับเสียงตะโกนของเซี่ยชูหลิง ดังลั่นไปทั่วตำหนักองค์หญิงแปด

"ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าอย่าวิ่ง" ไป๋เหมยเซี่ยนตำหนิเซี่ยชูหลิงที่กำลังพิงประตูหอบหายใจ "เกิดพลาดหกล้มบาดเจ็บขึ้นมาจะทำยังไง"

ปินปินเงยหน้าขึ้นจากการปักผ้า มองดูชูหลิง แล้วยิ้มให้กับความร่าเริงของนาง

อาจจะเป็นเพราะผู้ที่ชูหลิงรับใช้คือองค์หญิงแปด ผู้มีเมตตา จึงทำให้นางรักษาความสดใสร่าเริงไว้ได้ ต่างจากปินปินที่ต้องรับใช้ไป๋กุนหลางคนเก่า ผู้มีอารมณ์เอาแน่เอานอนไม่ได้ ทำให้นางกลายเป็นคนเรียบร้อย เก็บอารมณ์ ดูเป็นผู้ใหญ่มากกว่าชูหลิง

"เรื่องข้าหกล้มเอาไว้ก่อนเถอะเพคะ" ชูหลิงโปกมือพัลวัน "ตอนข้าไปรับยาให้ท่าน ข้าได้ยินคนที่นั่นกล่าวว่า องค์ชายห้าติดตามขบวนส่งวัตถุดิบจากเมืองหมอกอำไพ กลับมาด้วย"

"พี่กุนหลางกลับมาแล้วหรือ?" ไป๋เหมยเซี่ยน

ปินปินก็หยุดปักผ้า มองชูหลิงด้วยความคาดหวัง

"ยังหรอกเพคะ" ชูหลิงปฏิเสธ "ทหารในขบวนบอกว่าองค์ชายแยกทางไปก่อนจะเข้าเมือง...แต่พวกทหารบอกว่าองค์ชายน่าจะบาดเจ็บ เพราะแขนขวาของพระองค์พันผ้าไว้ตลอด และพวกเขาสังเกตเห็นแผลเป็นเล็กๆตามนิ้วมือของพระองค์ด้วยเพคะ!"

ได้ยินว่าไป๋กุนหลางบาดเจ็บมือปินปินก็สั่นจนผ้าปักร่วงหล่นลงพื้น ไป๋เหมยเซี่ยนเห็นจึงยื่นมือไปกุมมือปินปิน เป็นเชิงปลอบใจ "ปินปินอย่าได้กังวนไป ถ้าพี่กุนหลางบาดเจ็บสาหัสจริงๆ เขาจะรีบเข้าเมืองมารักษาตัว ไม่แยกตัวออกไปอย่างนี้หรอก" 

แต่ชูหลิงเห็นต่าง "แต่พวกทหารยืนยันว่าแขนขวาองค์ชายห้า พันผ้าไว้ตลอดเลยนะเพคะ"

ไป๋เหมยเซี่ยนถลึงตามองชูหลิงทีหนึ่ง "เฮอะ...คนที่ส่องกระจกดูความหล่อของตนเองทุกเช้าเย็น มีหรือจะปล่อยให้คนอื่นเห็นแผลเป็นอันหน้ารังเกียจ จริงไหมปินปิน"

โดนดุครั้งหนึ่งแล้ว รอบนี้ชูหลิงจึงรีบยกมือปิดปาก ไม่ให้ตัวเองกล่าววาจาอัปมงคลออกมา

"เพคะ" ปินปินเห็นด้วย แต่ก็ยังกังวล "องค์หญิงคิดว่าองค์ชายห้าจะไม่เป็นอะไรจริงหรือเพคะ?"

ไป๋เหมยเซี่ยนผงกศีรษะ "ข้าเชื่อมั่นอย่างนั้น"

_______________________________

ด้วยนิสัยของไป๋กุนหลางนั้น เป็นคนไม่ชอบให้ใครมาเอาเปรียบ เพียงชอบเอาเปรียบคนอื่น ทำให้เมื่อรู้ว่าตนเองหมดทางรอด เขาก็จะไม่ยอมตายไปอย่างเงียบๆแบบนี้ จะขอเอาคืนโฮ่วตงสักครั้ง แม้รู้ว่ามันอาจจะไม่ได้ผลก็ตาม

'เดี๋ยว!! ช้าก่อนขอรับนายท่าน!' 

ก่อนที่ไป๋กุนหลางจะใช้วิชาพิเศษ ดึงพลังธรรมชาติเข้ามาใส่ในร่างกาย เพื่อแปลงตนเองเป็นระเบิดมนุษย์ เจ้าระบบก็มากล่าวยับยั้งไว้

'ทำไม?'

'ข้าคิดว่าพลังนี่ไม่ได้ทำร้ายท่าน'

ไม่จำเป็นต้องถามซ้ำ เพราะวินาทีต่อมาความร้อนในร่างกายของไป๋กุนหลางก็ลดลง แทนที่ด้วยความเย็นสบาย พลังธรรมชาติถูกแปรเปลี่ยน เป็นพลังวัตรอันบริสุทธิ์ มหาศาลผสานเข้าสู่ทุกส่วนของร่างกาย

ไป๋กุนหลางรู้สึกเหมือนได้อาบน้ำแร่แช่น้ำนม ร่างกายรู้สึกสดชื่นแจ่มใส แขนขวาที่หนักเหมือนถูกถ่วงด้วยลูกตุ้มเหล็ก กลายเป็นเบาสบายดุจขนนก อดไม่ไหวต้องกู่ร้องปลดปล่อยความรู้สึกออกมา

อ่าาาาา!

เสียงร้องของไป๋กุนหลางดังก้องทั่วหุบเขา ยอดไผ่สั่นไหวดุจจะตอบรับ

เมื่อเสียงร้องสิ้นสุด ไป๋กุนหลางยื่นมือซ้ายไปฉีกผ้าที่พันแขนขวาออกดัง แควก!...เผยให้เห็นแขนขวาที่ไร้ซึ่งแผลเป็นอันน่าเกลียด

พอไป๋กุนหลางละสายตาจากแขนของตน ก็เหลือบไปเห็นโฮ่วตงยืนรออยู่หน้าประตูบ้านไม้ไผ่ ไป๋กุนหลางจึงรีบหันไปทำความเคารพ

"ขอบคุณความเมตตาของท่านมาก"

"อืม.." โฮ่วตงผงกศีรษะ "มาจัดการเรื่องของเจ้าให้เสร็จกันเถอะ ข้ายังมีเรื่องส่วนตัวต้องทำต่อ"

กล่าวจบก็หันหลังเดินเข้าประตูไป ไป๋กุนหลางจึงก้าวเท้าตาม

______________________________

สูง ต่ำ เป็นยังไงในที่สุดไป๋กุนหลางก็ได้รู้ ยาที่เจ้าระบบวิเคราะห์ว่าต้องใช้เวลาปรุง สาม-สี่ชั่วโมง กลับถูกโฮ่วตงปรุงเสร็จในเวลาเพียงครึ่งชั่วโมง

ไป๋กุนหลางมองดูยาสีขาวห้าเม็ดในขวดอย่างทึ่งๆ 

'นี่เจ้าระบบสรรพคุณของยามันเป็นยังไงบ้าง มีขาดตกบกพร่องบ้างไหม?' ไป๋กุนหลางถามเจ้าระบบในความคิด

'ไม่เพียงไม่มีข้อบกพร่อง สรรพคุณของมันยังเหนือกว่ายาต้นแบบอีกขอรับ'

'งั้นเจ้าลอกเลียนแบบได้หรือเปล่า?' ไป๋กุนหลางถามด้วยความหวัง

'ไม่ได้ขอรับ' เจ้าระบบปฏิเสธ 'ส่วนต่างนี้ไม่ได้มาจากวัตถุดิบ แต่มาจากฝีมือล้วนๆขอรับ'

'งั้นรึ' ไป๋กุนหลางรู้สึกเสียดาย 'ช่างเถอะมาหาวิธีพูดให้โฮ่วตง ยอมรับรองยาตัวใหม่ของเราดีกว่า'

'ขอรับ'

"นี่เจ้าหนุ่มข้ามีเรื่องจะปรึกษาเจ้าหน่อย" ตอนไป๋กุนหลางเดินพ้นประตูโฮ่วตงที่ตามหลังมาก็ร้องทัก ซึ่งตรงใจไป๋กุนหลางที่คิดจะหาเรื่องคุยพอดี

"ท่านผู้อาวุโสมีสิ่งใดให้ข้าช่วยรึ"

"ไม่ใช่เรื่องยากนักหรอก" โฮ่วตงยิ้มอย่างมีเลศนัย "หึหึ..ตอนนี้เจ้ามีดอกหญ้าพิสุทธิ์ หลายตันอยู่ในมือสินะ แต่กว่าต้นหมอกควันจะออกผลให้เจ้าใช้งาน ดอกหญ้าพิสุทธิ์ก็คงจะสูญเสียสรรพคุณไปแล้ว ทำไมไม่ขายให้ข้าซะล่ะ ยังไงกำขี้ก็ดีกว่ากำตด"

ได้ยินประโยคนี้ องค์ของไป๋กุนหลางก็จุติลงมาประทับร่างทันที หมัดขวาที่เปี่ยมล้นด้วยพลังแห่งจอมราชันย์ กระแทกแก้มซ้ายของโฮ่วตงอย่างหนักหน่วง!

ปัง!!

อัก!!

โฮ่วตงไม่ทันได้ตั้งตัวจึงโดนฮุกขวาของไป๋กุนหลางเข้าไปเต็มๆ น้ำกระจาย! เห็นดาวกันเลยทีเดียว

แต่ไป๋กุนหลางไม่หยุดแค่นี้ เขาสืบเท้าขึ้นหน้าหนึ่งก้าว ย่อตัวลง ส่งอัปเปอร์คัตซ้ายออกไป!

ปัง!!

อุก!!

หมัดซ้ายเข้าลิ้นปี่ งัดโฮ่วตงลอยขึ้นจากพื้น แต่ไป๋กุนหลางไม่ยอมให้โฮ่วตงกระเด็น มือขวาจึงแปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บ คว้าแขนซ้ายโฮ่วตงไว้มั่น แล้วดึงกลับมา

ดัชนีกระบี่มือซ้ายที่ผนึกปราณกระบี่เมฆาไว้ ก็จิ้มหว่างคิ้วของโฮ่วตงไปพร้อมๆกัน 

อึก!!

ร่างกายของโฮ่วตงสะท้านเฮือก! ห้วงแห่งจิตปั่นป่วน พลังที่เตรียมไว้ตอบโต้ ไม่อาจจะใช้ออกมาได้

ถัดมาสองแขนของไป๋กุนหลางก็กลายเป็นคีมขนาดยักษ์ ล็อคคอกดหัวโฮ่วตงเอาไว้ แล้วจับโยก

โยกซ้ายตีเข่า 

ปึง!!

โยกขวาตีเข่า 

ปึง!!

ตี! ตี! ตี! ตี! ตี!

ตีจนเข่าโฮ่วตงอ่อนยวบเหมือนโรตีสด แล้วสะบัดแขนขึ้นให้โฮ่วตง ยืนตรง พร้อมกระทืบเท้าส่งหมัดคู่ออกไป

ตึง!!

ปัง!!

อ๊อก!!

โครม!!!

หมัดคู่กระแทกอกซ้าย,ขวา ของโฮ่วตงอย่างจัง ส่งร่างเขากระเด็นทะลุประตู ทลายผนัง ไปนอนแผ่สองสลึงอยู่ที่ลานหลังบ้าน

ไป๋กุนหลางเดินมาที่ร่างของโฮ่วตงด้วยมาดผู้พิชิต ยกเท้าเหยียบศีรษะโฮ่วตงกดลงกับพื้น แล้วเงยหน้าขึ้นหัวเราะร่า

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!

"....."

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!

"...หนุ่ม…"

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!

"เจ้าหนุ่ม!!!"

"ฮ่ะ!..." ไป๋กุนหลางตืนจากฝัน

"เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า คุยกันอยู่ดีๆทำไมถึงเหม่อไป?" โฮ่วตงขมวดคิ้วมอง "สรุปข้อเสนอของข้าเป็นยังไง ตกลงไหม?"

ไป๋กุนหลางไม่ได้ตอบ เขากำลังมองหน้าโฮ่วตง ชั่งใจว่า...จะลงมือดีมั้ย เผื่อจะฟลุกเป็นอย่างในมโน

'ลองดูดีไหมนะ?'

_______________________________

ขอขอบคุณนะครับที่ติดตามอ่าน