เถ้าแก่ขั้นเทพ ไอเทมสุดโกง ลูกค้าสุดกาว

ตอนที่ 73 : จี้อู๋ฮุยพิโรธ

เห็นได้ชัด ว่าทุกคนต่างคิดว่าเรื่องราวน่าสนุกและรับชมเป็นอย่างยิ่ง

บางคนกระทั่งนำของขบเคี้ยวออกมารับชมลั่วฉวนลงมือ กระทั่งพูดคุยต่อกันว่าถัดจากนี้จะเป็นอย่างไรต่อ

และข่าวคราวนี้ไม่ช้าก็แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว

อย่างไรแล้ว จักรวรรดิเทียนชิงก็ไม่ใช่สถานที่ซึ่งผู้ฝึกตนจะก่อการได้ตามใจชอบ

คิดใช้โอกาสนี้ลงมือเพื่อซื้อใจจักรวรรดิเทียนชิงก็ถือเป็นโอกาสอันดี!

“พวกเราทำอย่างไรดี?” เจียงเฉิงจวินกล่าวกระซิบ

“ยังจะทำอะไรได้? รับชมสิ!” ปู้หลี่เกอลอกตามองพร้อมกระซิบตอบ

แม้ตัวตนคนทั้งสองสูงส่งไม่น้อย กระนั้นกับที่นี่ย่อมไม่กล้า

สิ่งที่ควรทำตอนนี้ คือไม่ไปยุ่งเกี่ยวด้วย

“ต้องกล่าวเลย ว่าหากชายคนนั้นลงมือต่อจี้เทียนเฮา เช่นนั้นคงไม่เหลือที่ให้หยัดยืนแล้ว”

“เหอะเหอะ หากผู้ใดกล้ามายุ่งเกี่ยวกับสตรีข้า เช่นนั้นข้าย่อมไม่ปล่อยมันไปแน่!”

“จุ๊จุ๊ เจ้าก็เพียงแค่ขอบเขตโชคชะตา ข้าเกรงว่าจะมีแต่ต้องคุกเข่าให้จี้เทียนเฮา!”

“บัดซบ เจ้าไม่เชื่องั้นหรือ? เช่นนั้นตามมา! ไปยังเทือกเขาจิ่วเหยานอกเมืองแล้วข้าจะแสดงให้ได้ทราบ!”

“ได้! ผู้ใดกลัวเกรง...”

ฝูงชนพูดคุยไปมาก่อนจะชวนทะเลาะกันเองพลางรับชมเรื่องราวจนเกิดความวุ่นวายไปทั่ว

ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างมองที่ลั่วฉวน พวกเขาคิดอยากได้เห็นว่าอีกฝ่ายจะทำอย่างไรกับจี้เทียนเฮา

เมื่อจี้เทียนเฮาได้เห็นสีหน้าลั่วฉวน สีหน้าของอีกฝ่ายยังคงเฉยชา ส่วนตัวเขาได้แต่ตระหนกแตกตื่น

“เจ้า หากล้าทำอะไรข้า เช่นนั้นจะถือเป็นศัตรูต่อจักรวรรดิเทียนชิง!”

จนกระทั่งถึงตอนนี้ จี้เทียนเฮาก็ยังไม่ลืมที่จะกล่าววาจาข่มขู่ต่อลั่วฉวน

“นี่เจ้ายังไม่ทราบสถานการณ์กระจ่างชัดพอหรือไร?”

ลั่วฉวนยังคงเผยสีหน้าเฉยชาไม่แปรเปลี่ยนราวกับเป็นเช่นนี้นานนับพันปี เป็นผลให้ผู้อื่นไม่อาจคาดเดาได้ว่าภายในนั้นคิดอะไรอยู่

จี้เทียนเฮากัดฟันแน่น ดวงตานั้นเผยความขุ่นแค้นพร้อมฟาดจี้ห้อยคอหยกที่ข้อมือลงพื้น

ลั่วฉวนรู้สึกว่าภาพฉากช่างคุ้นตา และเขาก็ไม่คิดถอยแต่อย่างใด

ต่อหน้ากำลังอันไร้เทียมทาน ไม่ว่าอะไรก็ไม่อาจต้านทานได้!

ด้วยจี้หยกตกลงพื้นพร้อมแตกออก พริบตานี้จึงเกิดคลื่นที่ไม่อาจมองเห็นกระจายสู่โดยรอบ

ทันใดนี้ ทั้งนครจิ่วเหยาจึงถูกปกคลุมด้วยออร่าชวนสะพรึง

ค่ายอาคมคุ้มกันถูกกระตุ้นการทำงานแล้ว!

พระราชวังหลวง

จี้อู๋ฮุยซึ่งกำลังรวบรวมเขียนพู่กัน ขณะนี้ฝ่ามือสะท้านจนทำหมึกเป็นรอยอันไม่พึงประสงค์

ทว่าเขาไม่ได้คิดสนใจเรื่องนี้ ดวงตานั้นจับจ้องไปยังทิศทางซึ่งภัตตาคารเซียนวิหคอมตะตั้งอยู่ และออร่าที่เป็นของเขาเองนั้นได้หลุดออกอย่างไม่อาจควบคุม

“องค์เหนือหัวเกิดเรื่องใดขึ้น?”

ร่างของเหล่าไป่พลันปรากฏด้านหลังจี้อู๋ฮุย

ในดวงตานั้นเผยซึ่งความสับสน ว่าเหตุใดองค์เหนือหัวของตนที่ปกติไม่เคยมีโทสะขณะนี้จึงมีได้

ตัวเขาแทบไม่กล้าหายใจแรงในสถานการณ์เช่นนี้

“ค่ายอาคมนครจิ่วเหยาทำงาน!”

จี้อู๋ฮุยสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดคลื่นโทสะภายในใจและกล่าวออก

ขณะเสียงกล่าวคำจบ ภาพฉากภายในนครจิ่วเหยาจึงปรากฏขึ้น

แสงสีทองขณะนี้ได้เข้าปกคลุมทั้งนครจิ่วเหยา

นี่คือปรากฏการณ์ที่บ่งบอกถึงการเริ่มใช้งานค่ายอาคมคุ้มกัน!

เหล่าไป่เผยอาการตื่นตกใจยามได้ทราบเรื่อง

เป็นที่ทราบกันว่าลัญจกรหยกแห่งอาณาจักรนั้นสามารถใช้เปิดค่ายอาคมคุ้มกันของนครจิ่วเหยาได้ และลัญจกรหยกดังกล่าวก็อยู่ในมือของจี้อู๋ฮุย

แต่ทว่า...

เหล่าไป่นึกถึงอีกหนึ่งความเป็นไปได้

จี้อู๋ฮุยให้ค่าผู้สืบสายเลือดตนไว้เป็นอย่างสูง ดังนั้นทุกคนจึงมีจี้ห้อยคอหยกไว้คุ้มกันชีวิต

และวันนี้ องค์ชายสองก็ออกไปนอกพระราชวังหลวง

เป็นไปได้ว่าที่ค่ายอาคมคุ้มกันใหญ่เปิดการทำงานขึ้น เป็นเพราะเกิดอันตรายขนาดจี้หยกถูกทำลาย...

ตอนที่ 74 : เหล่าไป่ปรากฏตัว

“เหล่าไป รบกวนเจ้าไปดูแล้ว” จี้อู๋ฮุยที่สงบใจได้ค่อยกล่าวคำเสียงเบาออกมา

เหล่าไป่คือขอบเขตทดสอบเต๋าระดับที่แปด แม้ว่าในนครหลวงยามนี้มีผู้ฝึกตนนับไม่ถ้วน ทว่าเขาก็คือตัวตนอันสูงสุด!

“องค์เหนือหัววางใจ ข้าย่อมนำฝ่าบาทกลับมาอย่างปลอดภัย!”

ก่อนสิ้นเสียงเหล่าไป่ ร่างนั้นก็เลือนหายไปแล้ว

“กล้าทำร้ายบุตรชายข้า ไม่ว่าเป็นผู้ใด วันนี้เจ้าต้องจ่ายด้วยราคาอันสาหัส!”

จี้อู๋ฮุยมองทางนครหลวงที่อยู่ไกลออกไป สีหน้ายามนี้เผยความเย็นเยือก

ด้วยฐานะจักรพรรดิ เขาไม่สนว่ามือนี้จะต้องเปื้อนเลือดสักเพียงใด

ความเร็วของขอบเขตทดสอบเต๋าย่อมมากล้ำ

ด้วยเวลาเพียงไม่กี่สิบชั่วลมหายใจ เหล่าไป่ก็มาถึงภัตตาคารเซียนวิหคอมตะแล้ว

พบเห็นจี้เทียนเฮายังมีลมหายใจ เหล่าไป่ค่อยถอนหายใจโล่งอกได้

ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต เรื่องราวก็ย่อมง่ายดายลง

สีหน้าเหล่าไป่ยามนี้เผยความเย็นเยือก ร่างนั้นเคลื่อนหายตัวเข้าไปในภัตตาคาร

เขาคิดอยากได้เห็น ว่าผู้ใดหาญกล้าหาเรื่องต่อราชวงศ์ในนครจิ่วเหยาแห่งนี้!

ผู้คนที่สัญจรเพียงรับรู้ถึงร่างเงาที่เคลื่อนผ่าน พวกเขาไม่ทราบว่าเกิดเรื่องใดขึ้น...

ขณะเดียวกัน จี้เทียนเฮาได้ถูกแสงสีทองอ่อนเข้าปกคลุมประหนึ่งเทพลงมาเยือนผืนแผ่นดิน

ด้วยพรจากค่ายอาคมคุ้มกันเมือง จี้เทียนเฮาจึงเผยความมาดมั่นออกมาได้

กระทั่งว่าเป็นยอดฝีมือทดสอบเต๋าระดับสูงสุดโจมตีใส่ เขาก็ยังสามารถต้านรับได้หลายชั่วสิบลมหายใจ!

กระนั้นที่เขาไม่ทราบ คือหากลั่วฉวนคิดอยากสังหาร ต่อให้นำทั้งค่ายอาคมมารวมพลังที่ตรงนี้และเพิ่มอีกสักสิบเท่าก็ไร้ประโยชน์!

และลั่วฉวนเองก็ไม่ใช่บุคคลกระหายเลือดถึงเพียงนั้น

แต่หากมีใครยังคิดสั้นมาหาเรื่อง...

เวลานี้เองที่เหล่าไป่เข้าถึงด้านในภัตตาคาร

เมื่อผู้รับประทานมื้อค่ำพบเห็น สีหน้าพวกเขาจึงแปรเปลี่ยนพร้อมกระซิบกันเสียงดัง

“เหล่าไป่ที่เคียงข้างจักรพรรดิเทียนชิงมาโดยตลอด กำลังนั้นคือขอบเขตทดสอบเต๋า! ด้วยเหล่าไป่ปรากฏตัว องค์เหนือหัวคงพิโรธแล้วเป็นแน่!”

“หากเหล่าไป่ลงมือ ชะตาคนผู้นั้นก็คาดเดาได้แล้ว!”

“เฮ้อ น่าเสียดาย...”

สายตาผู้รับประทานอาหารค่ำมื้อนี้ต่างมองที่ลั่วฉวนด้วยความเสียดาย

เหล่าไป่คือยอดฝีมือขอบเขตทดสอบเต๋า และลั่วฉวนที่น่าจะอายุยังไม่ถึงยี่สิบปีด้วยซ้ำ มีหรือจะแข็งแกร่งทัดเทียมอีกฝ่ายได้?

จากที่เห็น ผลลัพธ์ก็ชัดเจนเกินพอแล้ว

“เหล่าไป่ ช่วยข้าด้วย!”

จี้เทียนเฮาเผยความยินดีเมื่อพบเห็นเหล่าไป่ปรากฏตัว

สำหรับจี้เทียนเฮา ลั่วฉวนนั้นน่ากลัวเกินกว่าจะรับมือได้ไหว

ด้วยเพียงตบหน้า หลี่มู่เป็นหรือตายก็ไม่ทราบ และหากนั่นเป็นตนเอง...

เฮือก!

เพียงคิดก็ทำหัวใจต้องหล่นไปกองกับพื้นแล้ว!

แม้ได้รับพรจากค่ายอาคมคุ้มกันเมือง แต่ก็ไม่ใช่ทำให้จี้เทียนเฮาวางใจไปได้ตลอดรอดฝั่ง

เพราะเขาได้ทราบ ว่าลั่วฉวนสงบจนน่ากลัว

มันสงบจนขนาดจี้เทียนเฮาต้องหวาดกลัวจากก้นบึ้ง!

ตัวตนของจี้เทียนเฮาเดิมไม่สนเรื่องการฝึกฝน ดังนั้นจึงไม่ทราบเข้าใจถึงพลังของค่ายอาคมคุ้มกันเมืองแต่อย่างใด

กระนั้นเขาทราบว่าเหล่าไป่แข็งแกร่ง และเป็นบุคคลที่แข็งแกร่งทัดเทียมทัพนับหมื่นชีวิต!

พบเห็นเหล่าไป่มาถึง จี้เทียนเฮาจึงค่อยถอนหายใจออกได้

กระนั้นความจริงที่เกิดขึ้นกลับเหนือกว่าที่จี้เทียนเฮาจะคาดคิด

เขาได้พบ ว่าเหล่าไป่เผยสีหน้าผิดแปลกออกไป

กระนั้นจี้เทียนเฮาไม่คิดใส่ใจ เพราะตัวเขาเชื่อมั่นในกำลังของเหล่าไป่

“เหล่าไป่ ชายคนนี้คิดตบหน้าข้า เอาชีวิตมันมาให้ข้า!”

จี้เทียนเฮาชี้ที่หน้าลั่วฉวนด้วยคำเสียงดัง ตัวเขาปรารถนาสังหารอีกฝ่ายตกตายตรงหน้าที่กล้าทำตนเองหวาดกลัวถึงเพียงนี้