ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]

        ในเมือง เจ้าของร้านหนังสืออวี๋หลินจางต้าหย่งมองนิยายที่จ้างให้คนคัดลอกขึ้นมาสองพันเล่มอย่างพึงพอใจ

        ตำนานเก้าสวรรค์!

        นิยายเล่มนี้จะเป็นอาวุธลับทำให้เขาเอาชนะร้านหนังสือชุ่ยเหวินภายในปีใหม่ที่กำลังจะถึงเขายอมทุ่มเงินจำนวนมากเพื่อซื้อต้นฉบับมาจากผู้ดูแลร้านเจียง เจ้าของร้านหนังสือฉีซั่นในอำเภอฟู่หยวนแล้วเร่งให้คนคัดลอกออกมาจำนวนสองพันเล่ม โดยตั้งราคาขายไว้ที่สามตำลึง แต่หากสั่งจองล่วงหน้าจะขายให้สองตำลึง

        เขาไปสืบข่าวมาแล้วว่าพรุ่งนี้ร้านหนังสือชุ่ยเหวินจะวางขายนิยายเล่มใหม่เช่นกัน อีกทั้งได้ยินว่าเป็นนิยายเล่มใหม่จากเมืองหลวงราคาสั่งจองขายห้าตำลึง ส่วนราคาขายในร้านคือหกตำลึง

        เนื่องจากราคาสั่งจองของร้านเขาถูกกว่า อีกทั้งมีลูกไม้เล็กๆ น้อยๆด้วยเหตุนี้จึงมีคนมาสั่งจองไว้แล้วกว่าห้าร้อยเล่ม กล่าวคือยังไม่ทันวางขายในวันพรุ่งนี้เขาก็สามารถถอนต้นทุนคืนมาได้แล้ว

        จางต้าหย่งจินตนาการถึงวันพรุ่งนี้ว่าร้านของตนจะมีคนคับคั่งเต็มร้านในขณะที่ร้านหนังสือชุ่ยเหวินกลับเงียบเหงา เพียงแค่คิดเขาก็ยิ้มออกมาอย่างสุขใจ

        ร้านหนังสือทั้งสองแห่งเปิดอยู่ในเมืองเช่นเดียวกัน ทว่าร้านของเขากลับถูกร้านหนังสือชุ่ยเหวินกดข่มมาโดยตลอดจางต้าหย่งอดทนมาหลายปีแล้ว ในที่สุดก็ถึงคราที่เขาจะได้ก้าวขึ้นมาเหนือกว่าเสียทีอีกฝ่ายขายนิยายจากเมืองหลวงแล้วอย่างไร!

        ยามที่เขาได้อ่านนิยายเรื่องตำนานเก้าสวรรค์คราแรก เขาไม่ชอบสำนวนในการเขียนเอาเสียเลยทว่าพออ่านไปได้สักพักก็กลับติดหนึบจนวางไม่ลง ถึงขั้นอดหลับอดนอนเพื่อจะอ่านให้จบเมื่ออ่านจบแล้วก็อยากอ่านเล่มต่อไปอีกเอาแต่คิดว่าตัวเอกชายในเรื่องจะเจอวิกฤตปัญหาใดบ้าง และจะสามารถผ่านไปได้หรือไม่

        ในฐานะผู้ดูแลร้านหนังสือ เขาเคยอ่านนิยายมาแล้วหลายเรื่อง ทว่าแม้นิยายตำนานเก้าสวรรค์ที่ไม่เหมือนใครนี้จะไม่มีบทกวีเลยสักบททว่าเนื้อเรื่องกลับน่าติดตามอย่างยิ่ง!

        ยามนี้จางต้าหย่งรู้สึกเหมือนเพิ่งได้ของวิเศษล้ำค่ามาครองก็ไม่ปาน เขาคิดฝันวิธีที่จะใช้นิยายเรื่องนี้ทำเงินให้ตนเองได้อย่างมากมายและใช้มันเพื่อเหยียบย่ำร้านหนังสือชุ่ยเหวินให้จมดินอีกด้วย

        ร้านหนังสือชุ่ยเหวิน

        ผู้ดูแลร้านเดินวนไปรอบตัวเจ้าของร้านด้วยสีหน้าร้อนใจ “เถ้าแก่นิยายเรื่องตำนานเก้าสวรรค์ของพวกเรามีราคาสูงเกินไปทำให้มีคนจองไม่ถึงหนึ่งร้อยคน พรุ่งนี้ร้านหนังสืออวี๋หลินก็จะวางขายนิยายเรื่องใหม่พร้อมพวกเราอีก…ข้าไปสืบข่าวมาแล้วนิยายที่ทางนั้นวางขายก็มีชื่อว่าตำนานเก้าสวรรค์เช่นกัน”

        ผู้ดูแลร้านใช้เงินไปไม่น้อยกว่าจะสืบข่าวเรื่องนี้มาได้ ครั้นรู้ว่าร้านหนังสืออวี๋หลินจะวางขายนิยายเรื่องใหม่ที่มีชื่อเดียวกันก็ถึงกับมึนงงสับสนอย่างยิ่งยิ่งเมื่อส่งคนไปสืบราคานิยายซึ่งมีชื่อเรื่องเดียวกันแล้วพบว่า ราคาจองของอีกร้านเพียงแค่สองตำลึงเท่านั้นหากพรุ่งนี้วางขายพร้อมกัน ร้านของเขาไม่ถูกผู้ที่มาซื้อหนังสือถ่มน้ำลายใส่จนจมน้ำลายตายหรือ

        อีกทั้งคนที่สั่งจองไปแล้วต้องมาขอเงินคืนเป็นแน่ ยังไม่นับเรื่องขาดทุน เพราะลำพังแค่เรื่องชื่อเสียงย่อมส่งผลให้ชื่อเสียงของร้านพวกเขาเสียหายไม่มีชิ้นดีอย่างแน่นอน แล้วหากเป็นเช่นนี้ต่อไปจะทำการค้าขายได้อย่างไร?

        “ท่านรีบคิดหาวิธีเถิด หลานชายของท่านใช่ถูกหลอกแล้วหรือไม่”

        หยางหงรุ่ยขมวดคิ้วพร้อมกับส่ายศีรษะ“ข้าเคยเจอเพื่อนร่วมสำนักของไป๋เฮ่าผู้นั้น เขาไม่น่าใช่คนเช่นนั้น”

        ผู้ดูแลร้านแทบจะร้องไห้ออกมา “แต่คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ!” เขาพูดพร้อมกับคิดในใจ‘ไฉนท่านถึงไม่ระวังนะ!’

        “เถ้าแก่ คุณชายไป๋มาแล้วขอรับ”เวลานี้เองเสี่ยวเอ้อร์ของร้านได้เดินเข้ามารายงานในห้อง

        “รีบเชิญเขาเข้ามา” หยางหงรุ่ยกล่าวอย่างร้อนใจ หลานชายผู้นี้มาได้เวลาพอดีเขากำลังคิดจะส่งคนไปตามในอำเภออยู่พอดีเพียงแต่ท่าทางยามเดินเข้ามาในห้องนั้นดูแปลกพิกล เหมือนเป็ดกระนั้นสองขาหนีบเข้าหากันขณะเดินเข้ามา

        “เจ้าเป็นอะไรไป” หยางหงรุ่ยเอ่ยถามพลางเข้าไปประคองหลานชาย

        “ข้ารีบเร่งขี่ม้ามาเพราะกลัวจะไม่ทันประตูเมืองปิด ฮือๆ ท่านลุงสามข้าเจ็บขาเหลือเกิน แล้วก็เจ็บก้นด้วย!”

        เขาเจ็บและทรมานเหลือเกิน!

        “เจ้ารีบมาหาข้าในเมืองเช่นนี้ คิดว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นใช่หรือไม่”หยางหงรุ่ยเอ่ยถาม

        “ท่านลุงสาม มีคนลอกเลียนนิยายเรื่องตำนานเก้าสวรรค์แม้แต่ชื่อก็ไม่เปลี่ยน!”

        ผู้ดูแลร้านตบเข่าดังฉาด “ดูสิ เมื่อครู่นี้ข้าพูดว่าอย่างไรจะต้องเป็นผู้แต่งเอานิยายไปขายให้สองร้านเป็นแน่ เช่นนี้ก็แย่แล้ว เถ้าแก่พรุ่งนี้พวกเราอย่าวางขายนิยายเรื่องนี้เลย รีบคืนเงินให้แก่ผู้ที่สั่งจองไปเถิดยอมขาดทุนเพื่อรักษาชื่อเสียงของร้านไว้ดีกว่า!”

        ไป๋เฮ่า “…”

        ชายหนุ่มมีสีหน้างุนงง

        ผู้ดูแลร้านหมายความว่าอย่างไร?

        “คุณชายไป๋ เพื่อนร่วมสำนักของท่านผู้นี้ไม่ใช่คนดีท่านต้องอยู่ให้ห่างเขาเอาไว้ เถ้าแก่ พวกเราไปแจ้งเรื่องนี้แก่ทางการเถิด ในเมื่อเขาทำสัญญากับพวกเราแล้วแต่กลับขายนิยายเรื่องเดียวกันให้กับร้านอื่นด้วย แบบนี้ใช้ได้ที่ใด!”

        ครั้นได้ยินวาจานั้นไป๋เฮ่าจึงเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด จากนั้นเอ่ยว่า“ไม่ใช่นะท่านอาผู้ดูแล กู้อวี้ไม่ใช่คนแบบนั้นเขาสามารถจดจำกฎหมายของต้าจิ้งได้ขึ้นใจ ย่อมไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้ให้เสื่อมเสียชื่อเสียงให้ตนเองต้องเข้าไปอยู่ในคุก หรือทำเรื่องดับเส้นทางในอนาคตของตนเองให้จบสิ้นอย่างแน่นอน!”

        หยางหงรุ่ยนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เอ่ยถามว่า “ข้าได้ยินจากเจ้าว่าบิดามารดาของเขาสุขภาพร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงไม่ใช่หรือเป็นเพราะที่บ้านขาดแคลนเงินถึงได้มาเขียนนิยายขาย อีกทั้งเจ้ายังเคยพูดให้ฟังว่าเขาถูกรถม้าชนจนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด และแม้จะรอดชีวิตมาได้ แต่ขากลับพิการทั้งสองข้างเป็นไปได้หรือไม่ว่าเป็นเพราะเขาเห็นว่าตนเองเป็นคนพิการหมดหวังในการสอบเข้ารับราชการแล้วถึงได้…”

        “ไม่มีทาง ท่านลุงสามหยุดพูดเถิด!” ไป๋เฮ่าตัดบทผู้เป็นลุง ก่อนจะเอ่ยว่า “ยามนี้บิดามารดาของเขาสุขภาพดีขึ้นมากแล้วส่วนอาการของตัวเขาเองก็ดีขึ้นเช่นกัน ท่านลุงสามลองดูนิยายเล่มนี้ก่อนเถิด กู้อวี้ซื้อนิยายเล่มนี้มาจากร้านหนังสือฉีซั่นในอำเภอ”

        ไป๋เฮ่าหยิบนิยายเรื่องตำนานเก้าสวรรค์ออกมาจากในอกเสื้อแล้วยื่นส่งให้ลุงของตน“กู้อวี้บอกให้ข้าเอามาให้ท่าน บอกว่าหากท่านเห็นแล้วก็จะรู้ว่าควรต้องทำเช่นไร”

        หยางหงรุ่ยรับนิยายเล่มนั้นไปเปิดดู อ่านตอนต้นเรื่องสองสามหน้าตรงกลางเรื่องสองสามหน้า และตอนท้ายของเรื่องอีกสองสามหน้าอ่านจบมุมปากและหางตาก็สั่น สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อนจากนั้นส่งนิยายเรื่องนี้ให้แก่ผู้ดูแลร้าน

        ผู้ดูแลร้านรับมาเปิดอ่านดูอยู่นานกว่าจะเอ่ย“หากเป็นนิยายเรื่องตำนานเก้าสวรรค์เล่มนี้ก็สมควรแล้วที่จะขายแค่สองตำลึง”

        ถึงแม้ต้าจิ้งไม่มีกฎหมายเกี่ยวกับการลอกเลียนแบบ ทว่าผลงานที่ลอกเลียนแบบแล้วยังคุณภาพต่ำถึงเพียงนี้มีแต่จะถูกผู้อ่านดูหมิ่นผู้ดูแลร้านสามารถคาดเดาได้ว่าหากพรุ่งนี้ร้านหนังสือทั้งสองร้านวางขายนิยายเรื่องตำนานเก้าสวรรค์เหมือนกันร้านหนังสืออวี๋หลินจะต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นเช่นไร

        นี่ไม่ใช่เรื่องของเงินแค่ไม่กี่ตำลึง ทว่าโดยแท้จริงแล้วผู้อ่านทุกคนล้วนมีหลักการของตนนิยายเรื่องใดไม่สามารถซื้อได้ก็จะไม่ซื้อ หากซื้อของปลอมไปก็มีแต่จะถูกผู้อื่นดูถูกยิ่งไม่ต้องพูดถึงบรรดาบุตรหลานเศรษฐีและคนที่มีกำลังซื้อเลยพวกเขาไม่ต้องการหน้าตาหรือไร?

        หยางหงรุ่ยเอ่ยถามเพื่อให้แน่ใจ “เจ้ากล้ารับรองได้หรือไม่ว่ากู้อวี้ไม่ได้ขายนิยายเรื่องเดียวสองครั้ง และนิยายเล่มที่เจ้าเอามานี้ไม่ใช่ของปลอมที่ผู้อื่นจงใจปล่อยออกมาเพื่อให้หลงกล”

        ทำการค้าต้องระมัดระวังและรอบคอบ หาไม่แล้วอาจจะหลงกลลูกไม้ของผู้อื่นเข้าก็เป็นได้

        “ไม่ใช่แน่นอนก่อนจะมาที่นี่ข้าได้ซื้อตัวเสี่ยวเอ้อร์ของร้านหนังสือฉีซั่นแล้วถามเรื่องนี้ให้ชัดเจนมาแล้วนิยายเรื่องนี้วางขายอยู่ในร้านนั้นได้หนึ่งเดือนแล้ว ทั้งยังขายดีมาก!”

        จบประโยคนี้หยางหงรุ่ยหันไปหาผู้ดูแลร้าน “นิยายเรื่องนี้ขายดีในอำเภอเหตุใดเจ้าถึงไม่ทราบ”

        ผู้ดูแลร้าน “…”