มิรานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นคอนโดของกันต์หลังตัดสินใจจบความสัมพันธ์กับเขาเธอย้ายมาอยู่ห้องนี้กับเขาหลังตกลงคบกันได้หนึ่งปีดวงตาสั่นระริกมองห้องกว้างที่เคยแบ่งปันและทำเื่ต่าง ๆ กับเขา
ท้องฟ้าม่วงอมส้มเวลาเย็นยิ่งทำเธอรู้สึกเหงาและเ็ปแม้ว่าเธอจะบอกเขาว่าชอบท้องฟ้าแบบนี้มากที่สุดเพราะมันโรแมนติกเหมือนอยู่ในหนังรัก แต่วันนี้กลับเป็วันที่เธอต้องบอกเลิกเขา
เสียงประตูที่เปิดออกเรียกความสนใจและสายของมิราที่มองท้องฟ้าเบื้องหน้าให้หันมองผู้มาใหม่
“มิราคุณไปไหนมาวันก่อนก็ไม่กลับห้อง ผมร้อนใจมากนะรู้ไหม”
หญิงสาวระบายยิ้มอ่อนให้เขาที่พึ่งเข้ามาก่อนวันนั้นคงเป็ฝีมือน้านทีที่เอาเบอร์เธอไปส่งข้อความบอกเขาว่าจะไม่กลับเพราะธุระด่วนของที่ทำงาน
แต่คำว่าห่วงของเขาเหมือนเป็ไม้แหลมแทงอกเธอมิรารอให้เขากอดจนพอใจโดยที่เธอไม่ได้กอดเขากลับไปอย่างที่เคยเป็สายตาของเธอเอาแต่จ้องภาพของเขาและผู้หญิงคนนั้นอย่างใจเย็นจนเขาผละออกมองเธอด้วยยิ้มอบอุ่นที่เคยทำเธอตกหลุมรัก
“คุณกินอะไรมาหรือยังเราออกไปกินข้าวข้างนอกดีไหม เอาร้านโปรดของคุณ”
“กันต์เราคุยกันก่อนไหม”
มิรารั้งมือแฟนของเธอแล้วเอ่ยรั้งเขาเอาไว้แม้สายตาที่กันต์มองมาเต็มได้ด้วยความสงสัยแต่เขาก็ยอมนั่งตามแต่โดยดีรอยยิ้มละมุนนั่งยังคงแต้มบนใบหน้าเขาตลอด ก่อนจะเธอละสายตาสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วยื่นภาพนั้นไปตรงหน้าเขา
“อะไรคะ มิรานี่”
“เราเลิกกันเถอะค่ะ”
“เดี๋ยวมิราคุณฟังก่อนมันต้องมีอะไรผิดแน่ ๆ”
“เข้าใจผิดแล้วนี่คืออะไร กันต์? แบบนี้ยังจะเข้าใจผิดอีกเหรอ”เสียงของเธอสั่นแต่เต็มไปด้วยความโกรธ “อย่าบอกนะว่าเป็แค่เพื่อน”
กันต์ชะงักสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่เขาจะหัวเราะออกมาเสียงหัวเราะที่ดูถูกและเยาะเย้ย
“มิรา นี่มันอะไรกัน?คุณไปได้รูปอะไรแบบนี้มาจากไหน? นั่นไม่ใช่ผมหรอกมันต้องเป็คนหน้าเหมือนกันแน่ ๆ”
คำโกหกของเขาคล้ายมีดที่แทงลึกเข้าไปในใจของมิราเธอจ้องหน้าเขา น้ำตาคลอในดวงตา “กันต์…ฉันเห็นคุณด้วยตาตัวเอง!คุณจะโกหกหน้าด้านๆ แบบนี้ได้ยังไง?”
“มิรา ฟังผมก่อน”กันต์ยกมือขึ้นราวกับจะปลอบเธอ “คุณต้องเข้าใจผิดแน่ ๆ ผมรักคุณผมจะไปทำอะไรแบบนั้นได้ยังไง?”
แต่คำพูดของเขาไม่มีน้ำหนักอีกต่อไปมิรารู้สึกถึงความเ็ปที่ลึกยิ่งกว่าครั้งไหน ๆความหวังสุดท้ายที่เธอมีต่อเขาพังทลายลง เธอลุกขึ้น สะบัดมือของเขาออก
“เหอะ!! รักเหรอนี่คุณบอกว่ารักฉันแต่ไปจูบกับคนอื่นเนี้ยนะ เห็นฉันโง่หรือไง!!!”
“เดี๋ยวสิมิรามันต้องมีระไรที่เข้าใจผิดแน่ ๆ” กันต์มองใบหน้าแฟนที่ตอนนี้มีน้ำตานองเต็มใบหน้าสายตาแข็งกร้าวของเธอบ่งบอกว่าไม่ว่ายังไงก็ไม่เชื่อ จนเขาจนใจ
“โธ่มิราผมยอมรับก็ได้ว่านั่นผมจริง แต่ แต่ผู้หญิงคนนั้นเข้าหาผมเองเธอเสนอตัวให้ผมก่อน ผม ผมไม่ได้นอกใจนะ”
เพี๊ยะ
มิราตบใบหน้ากันต์อย่างแรงจนหน้าเขาหันเธอไม่คิดมาก่อนว่าเขาจะโกหกหน้าด้านๆ อย่างนี้ที่ผ่านมาสามปีราวกับว่าเธอกับเขาไม่ได้รู้จักกันจริงๆ
“มันจบแล้ว กันต์”เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ “ฉันจะไม่ทนกับการโกหกของคุณอีกต่อไป”
กันต์พยายามจะคว้ามือของมิราเอาไว้แต่เธอถอยหนีแล้วคว้ากระเป๋าเดินออกไปจากห้องมิราวิ่งไปที่ลิฟต์แล้วกดชั้นหลอกเพราะคิดว่ายังไงกันต์ก็ต้องเลือกวิ่งไปทางบันไดหนีไฟโชคดีที่เขายังมาไม่ถึงเธอออกไปยังชั้นที่จนรถเอาไว้โชคดีที่เธอขอยืมที่จอดรถของพี่ที่ทำงานเอาไว้ ทำให้ทุกอย่างง่ายและราบรื่น
หญิงสาวถอนหายใจแรงออกมาเธอหันมองของด้านหลังรถที่เก็บออกมาจากคอนโดของกันต์พลันน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ก็ไหลออกมาเป็สายใบหน้าเซียวซบลงกับพวงมาลัยรถพร้อมเสียงสะอื้นที่ดังออกมาเรื่อย
ก๊อกๆ ก๊อกๆ
“มิรา มิราฟังผมก่อนมิรา”
ดวงหน้านองน้ำตาหันมองไปทางกระจกอย่างรวดเร็วและใเธอยกมือปาดน้ำตาที่เปื้อนใบหน้าออก แล้วสตาร์ทรถทันที
ปึกๆๆ ปึกๆๆ
“มิรารอก่อน มิราคุณอย่าพึ่งไป มิรา มิรา โธ่เว้ย”
มิรามองกระจกหลังดูแฟนของเธอสบถออกมาเสียงดังเท้าเข่าหอบแรงออกมา ก่อนจะกลับไปสนใจถนนตรงหน้า
เธอออกมาจากคอนโดสักระยะหนึ่งแล้วแต่ยังไม่รู้จะไปที่ไหน ที่ที่กันต์จะตามไปไม่ได้พลันใบใบหน้าชายที่เธอนอนกอดเมื่อคืนก็แล่นเข้ามาในหัวทั้งที่ตั้งใจจะไม่ไปหาเขาแล้ว
เมื่อมิรามาถึงคอนโดของนทีเธอกดกริ่งด้วยมือที่สั่นเทา หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันความเ็ป ความโหยหา ความรู้สึกเปราะบางทำเธอแตกสลายได้ทุกเมื่อและหวังว่าคนที่เธอมาหาจะช่วยเธอได้
นทีเปิดประตูมองคนร่างสั่นแรงใบหน้าเปื้อนน้ำตา เขารู้อยู่แล้วว่าวันนี้เธอจะไปหาหลานชายของเขาและคิดว่าวันนี้เธออาจจะไม่มาจนแอบคิดไปว่าเขาทั้งสองอาจจะกลับไปคืนดีกัน
“มิรา…เกิดอะไรขึ้น?”เขาถาม เสียงของเขานุ่มแต่เต็มไปด้วยความห่วงใย
มิราพุ่งเข้าสู่อ้อมกอดของเขาโดยไม่พูดอะไรเธอซบหน้าลงบนอกของเขา น้ำตาไหลออกมาอย่างหยุดไม่อยู่ “กันต์…เขาโกหกหนูให้โอกาสเขา แต่เขาไม่ยอมรับ” เธอพูดด้วยเสียงที่แตกสลาย “หนูทนไม่ไหวแล้วน้า…หนูอยากลืมทุกอย่าง”
นทีโอบกอดเธอแน่นมือของเขาลูบผมของเธอเบาๆ เขาไม่พูดอะไรเป็เวลานานเพียงแค่กอดเธอไว้ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป “หนูไม่ต้องเ็ปเพราะมันอีกแล้ว”เขากระซิบในที่สุด “น้าอยู่ที่นี่…น้าจะดูแลหนู”
มิรามองขึ้นไปที่เขาดวงตาของเธอเปียกชุ่มด้วยน้ำตา แต่ในใจของเธอ ความรู้สึกผิดที่เคยมีเริ่มจางหายเธอยกมือขึ้นแตะใบหน้าของเขา รู้สึกถึงความอบอุ่นจากผิวของเขา
“น้า…ช่วยหนูหน่อย”เธอพูดเสียงแ่ “ช่วยให้หนูลืมเขา…ลืมทุกอย่าง”
นทียิ้มรอยยิ้มที่ทั้งอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความหิวโหย เขาก้มลงจูบเธออย่างช้าๆแต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ ริมฝีปากของเขาเหมือนจุดไฟในตัวเธออีกครั้งมิรารู้สึกถึงความร้อนที่คุ้นเคยความรู้สึกที่ทำให้เธอรู้สึกมีชีวิตใน่เวลาที่ทุกอย่างพังทลาย เธอยอมจำนนต่อการััของเขาปล่อยให้ตัวเองจมลงในความอบอุ่นของเขา
เธอเดินไปตามการชักนำของเขาทั้งปากยังประกบกันแน่นครั้งนี้ทั้งสองไม่ได้ไปที่โซฟาอีกแล้ว แต่เลือกที่จะเขาไปในห้องทั้งคู่ผละออกจากกันต่างฝ่ายต่างถอดเสื้อผ้าของตัวเองอย่างลนลานก่อนจะโผเข้าหากันเมื่อร่างกายเปลือย เสียงจูบดูดดื่มดังก้องอยู่ในโสตประสาทมิราโถมทับลงไปบนร่างของนทีพร้อมกับครั้งนี้เธอเป็ฝ่ายรุก
หญิงสาวคร่อมร่างกายใหญ่โตของนทีพร้อมกับพยายามปลดชั้นในและกางเกงยีนของอีกฝ่ายออกทั้งน้ำตา
“มิรา น้าเองน้าจะลบรอยเขาออกจากตัวเธอเอง”
“งั้นน้าก็ลบเขาออกไปหน่อยลบให้หมดเหลือไว้แค่รอยของน้า”
“เธอไม่ต้องย้ำน้าก็ทำอยู่แล้ว”
2K
