ปราการหัวใจ_End

        “นั่นหนูแต่งตัวจะไปไหนน่ะลูก?” สุมนทา เอ่ยถาม คนธรส ในตอนเช้าขณะที่อยู่ที่โต๊ะอาหาร

        “รสจะออกไปหาสมัครงานน่ะค่ะ คุณแม่” คนธรส บอกแก่ สุมนทา และเป็๲จังหวะเดียวกับที่ ก้องภพ เดินมาถึงโต๊ะอาหารพอดี

        “จะไปหาสมัครงานให้เสียเวลาทำไม ถ้าอยากทำงาน ก็ไปทำกับพี่เขาก็ได้นี่ ใช่ไหมตาภพ?” สุมนทา กล่าวพร้อมกับหันไปถามความเห็นจากลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตน

        “คุณแม่ว่ายังไง ก็ยังงั้นแหละครับ” ก้องภพ กล่าวขึ้น พร้อมกับมองมายังคนตัวเล็ก ที่ตอนนี้นั่งลงที่โต๊ะอาหารใกล้ๆ กับมารดาของเขา

        ซึ่งจากที่ได้๼ั๬๶ั๼ แตะต้องเนื้อตัว และเลยลามไปถึงการจูบ ทำให้ ก้องภพ แทบจะนอนไม่หลับเอาเสียเลยทีเดียว เพราะหวนคิดถึงแต่ร่างกายนุ่มนิ่ม นวลเนียน และกลิ่นกายหอมกรุ่น จนทำให้ชายหนุ่มอยากจะกอดไว้แนบกาย และทำอะไรต่อมิอะไรไปมากกว่าการจูบกอดนั้น และหลับใหลไปพร้อมๆ กัน เขาคิดอะไรเพี้ยนไปใหญ่แล้ว

        ก้องภพ สลัดความคิดนั้นออกไปจากสมองทันที พร้อมกับเดินเข้ามานั่งลงที่เก้าอี้ใกล้ๆ คนธรส และยื่นมือไปหยิบกาใส่กาแฟ จนทำให้ใบหน้าของชายหนุ่มอยู่ใกล้ใบหน้าของ คนธรส ไม่ถึงคืบ และแถมยัง๼ั๬๶ั๼ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนกายคนนั่งใกล้ จนก้องภพ เผลอสูดความหอมเข้าไปในปอด ซึ่งความใกล้ชิดนั้น ทำให้ คนธรส หน้าแดงระเรื่อขึ้นมาทันตาเห็น

        สุมนทา ซึ่งสังเกตการกระทำของคนทั้งสอง ก็อมยิ้มชอบใจ แต่ก็ทำเฉยไม่รู้ไม่ชี้

        “หนูรสก็ไปทำงานกับพี่เขานั้นแหละดีแล้ว ไม่ต้องไปหางานที่ไหนทำแล้ว ไปเป็๲ผู้ช่วยพี่เขา ศึกษางานกับพี่เขา” สุมนทา เอ่ยขึ้นอย่างตัดบท เพราะไม่อยากให้ คนธรส ต้องไปตะลอนๆ เดินหางานทำให้เหนื่อย

        “แต่ว่า..” คนธรส มองมายังประมุขของบ้าน พร้อมกับจะเอ่ยออกไป

        “ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น จริงๆ แล้วแม่ไม่อยากให้หนูต้องไปทำงานเลยด้วยซ้ำ เพราะถ้าอีกหน่อยแต่งงานกันแล้ว หนูก็ต้องมาดูแลที่บ้านแทนแม่ แต่นี้แม่เห็นว่า หนูพึ่งจบมาใหม่และกำลังไฟแรง อยากหาประสบการณ์บ้างตามประสา แม่ก็เลยไม่อยากว่าอะไรมาก ให้เอาตามนี้ก็แล้วกัน ไปทำงานกับพี่เขาก็แล้วกัน” สุมนทา กล่าวขึ้นอย่างเด็ดขาด โดยไม่ยอมให้ คนธรส ปฏิเสธได้เลย

        “เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ” คนธรส ก้มหน้ารับคำ ตามที่ สุมนทา บอกแต่โดยดี

        “โอเค! งั้นตามนี้นะ วันนี้หนูรสก็ไปทำงานกับพี่เขา ลูกโอเคไหมล่ะตาภพ?” สุมนทา เอ่ยถามความเห็นของลูกชายอีกครั้ง

        “ผมยังไงก็ได้อยู่แล้วครับคุณแม่” ก้องภพ กล่าวโดยไม่แสดงความเห็นใดๆ ออกมา

        “งั้นเอาตามที่แม่ว่าแล้วกันนะ” สุมนทา หันไปเอ่ยกับว่าที่ลูกสะใภ้คนโปรดของตน พร้อมกับยิ้มอ่อนๆ ส่งให้

        “เอาอย่างงั้นก็ได้ค่ะ” คนธรส จำต้องยอมตามนั้นไป

        เมื่อทั้งสองทานอาหารเช้าเสร็จก็พากันเดินไปขึ้นรถ ที่คนขับรถได้มาจอดเทียบรออยู่แล้วที่หน้าบ้าน และเมื่อทั้งสองเข้าไปนั่งในรถยนต์คันหรูเรียบร้อยแล้ว รถก็เคลื่อนตัวออกไปสู่ท้องถนน มุ่งตรงไปยังบริษัทที่ ก้องภพ เป็๲เ๽้าของทันที

        คนธรส เข้าไปนั่งในรถแล้ว ก็นิ่งเงียบไม่พูดกับชายหนุ่มข้างกายเลย และแถมยังหันไปมองออกไปยังท้องถนนที่ตอนนี้มีรถวิ่งอยู่บนท้องถนนมากมาย ก้องภพ หันมามองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างกาย และยื่นมือไปดึงร่างบางเข้ามาหาตัว

        “อุ้ย! คุณ จะทำบ้าอะไรเนี้ย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ” คนธรส หันมาแว้ดใส่คนที่ดึงเธอเข้ามาโอบกอดแนบชิดเบาๆ พอได้ยินกันสองคน พร้อมกับหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

        แต่มีหรือที่ ก้องภพ จะยอมปล่อยคนตัวเล็กออกจากอ้อมแขนแกร่ง ก็สาวเ๽้าเล่นก่อกวนเขาทั้งคืนแทบไม่ได้นอนเลย และก้มลงจุมพิตที่ปากบางจิ้มลิ้มช่างเจรจานั้นโดยทันทีทันใด ไม่ให้คนตัวเล็กได้ตั้งตัวเลย จนทำให้หญิงสาวในอ้อมแขนหน้าแดงลามไปถึงไม่หูเลยทีเดียว จนต้องก้มหน้างุด ไม่ยอมมองหน้าชายหนุ่มที่ยังคงกอดเธอ ก้องภพ มองการกระทำของหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างเอ็นดู

๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗