สาวน้อยซาเล้งกับหนุ่มชั่งพิมพ์

เธอลุกขึ้นยืน และหันหลังให้เขา เขายื่นมือ ไปจับที่เส้นผมของเธอ แล้วเผลอดึง จนหัวของเธอเอียงไปทางด้านหลัง ตามแรงดึง
        “โอ๊ย!”
        “นิ่มดีนี้ เอาละไปขนหนังสือมาได้แล้ว ”
        “หมวกของผมล่ะครับ”
        “ไปขนหนังสือให้เสร้จก่อน แล้วจะให้คืน“
             เธอยังไม่ได้ขยับตัว ที่จะทำอะไร เขาก็
        “นี้หันแบบนี้ แล้วจะทำงานได้อย่างล่ะ หึ”
              เขาคว้าไหล่ของเธอทั้งสองข้าง เพื่อบิดหันหน้าของเธอ ให้หันมาทางเขา เพื่อที่จะพูดคุยกันได้ อย่างถนัดถนี่หน่อย
        “เวลาพูดกันคนอื่นเขาน่ะ ต้องหันมามองหน้าเขาด้วยซิ ”
        “อึ๊ย!” เธอ๻๠ใ๽แบบไม่ได้คาดคิด มาก่อน โดยไม่ได้ตั้งตัว
        “อ้าวเธอ...”
        “ฮึๆ” เธอยิ้มแบบขวยเขิน
        “ที่แท้ คุณเป็๲ผู้หญิงจริงๆ โฮ้! คุณหลอกผม มา๻ั้๹แ๻่ต้นเลยเหรอ”
        “ใคร๊หลอกคุณ คุณคิดเอง เออเองไปตลอด ขอหมวกคืนด้วยค่ะ”