ลี้เฟยนั่งลงช้าง ๆ บิดา พร้อมจ้องมองภาพบิดาที่เคยโหยหาอยากพบเจอ เสียดายที่มารดาจากไปแล้ว เพราะพิษในยามนั้น ลี้เล่าเฟยกล่าวต่อว่า ข้าส่งเ้าไปในป่ายามนั้น จิตข้าััถึงผู้คนที่ข้าเคยเห็น ซึ่งก็คือ คนตระกูลลี้ ที่เลี้ยงดูเ้ามา โชคดีที่จิตััข้าถูกต้อง เ้าได้รับการเลี้ยงดูจนเติบใหญ่เช่นนี้ เ้าน่าจะสงสัยว่า ทำไมเ้าถึงไม่มีพละกำลังเช่นคนอื่น ๆ ข้าจะบอกเ้าว่า ในความเป็จริงแล้ว เ้ามีพลังระดับฐานพลังยุทธ์ระดับตะวันหลากสีเหลืองแล้ว ทว่า เพราะเ้ามีสายเืัเข้มข้น ข้าผนึกจักระของเ้ากับข้าไว้ด้วยกัน เป็พลังมหาศาล ทำให้เ้ายังไม่สามารถใช้พลังนั้นได้ เพราะมันจะทำร้ายร่างกายเ้าที่เป็คนได้ ดังนั้น เ้าต้องค่อย ๆ ปล่อยระดับพลังออกมาช้า ๆ ตราบใดที่จักระัเ้ายังไม่เติบโตเพียงพอ เ้าจำเป็ต้องฝึกฝนมากขึ้น เกร็ดัในตัวเ้า จะแสดงพลังออกมาในยามที่เ้าอยู่ในระดับฐานพลังยุทธ์ตะวันหลากสีน้ำเงิน เอาละในคราวนี้ ข้าจะเปิดจักระพลังให้เ้าก่อน ในกาลข้างหน้า เมื่อเ้ามีพลังเพียงพอ จักระพลังที่ถูกผนึกจะถูกเปิดได้อย่างง่ายดายตามระดับพลังของเ้า
แสงสีขาวพุ่งจากปลายนิ้วเข้าสู่จุดอุนาโลมระหว่างคิ้วของลี้เฟย ความเ็ปในการเปิดจักระทำให้เกิดความเ็ป แสงสีขาวพุ่งไม่หยุด พร้อมกับแสงสีแดงที่พุ่งออกมาเข้าสู่หยกที่ห้อยคอ ความเ็ปทวีความรุนแรง แต่ลี้เฟยอดทน ไม่ยอมร้องออกมา เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม แสงสีขาวก็สิ้นสุด พร้อมแสงสีแดงถือหลอมละลายหยกที่ห้อยคอ หายเข้าไปในตัวของลี้เฟย "เอาละ ... หยกที่เ้าห้อยคอนั้น เ้ารู้หรือไม่ว่า มันคือโลหิตัของข้าและโลหิตของแม่เ้าที่มีพลังระดับเซียนแฝงอยู่ด้วย มันจะช่วยเพิ่มพลังของเ้าในกาลหน้า เอาละ ... ข้ามีของจะมอบให้เ้า มันเป็ของที่ข้าใช้ติดตัวมาตลอด และตั้งใจจะมอบให้เ้าตอนโต" ลี้เล่าเฟยบอกกล่าว และมอบแหวนมิติาสีทอง ภายในมีกระบี่จักรพรรดิัฟ้า และตำราของตระกูลัฟ้า ทั้งตำรายุทธ์ ตำราโอสถ สิ่งที่เ้าได้ส่วนหนึ่งล้วนอยู่ในตัวเ้าแล้ว นอกจากนี้มีของหลายอย่างที่จะเป็ประโยชน์กับเ้า เ้าไปดูเองละกัน ตำราต่าง ๆ เ้าเพียงทบทวนเ้าก็จะจำได้และเข้าใจได้เอง มันล้วนอยู่ในจิตรจักรพรรดิในสายเืเ้าแล้ว .... อ้อ อีกอย่าง เ้าหยดเืเ้าลงบนแหวนนี้ โลหิตเ้าจะเข้าสู่จิติญญาของแหวนมิตินี้ เ้าเท่านั้นที่จะมองเห็นและใช้งานได้ เ้าใส่ติดตัวไว้อย่าได้ถอดออก มันจะปรับตามขนาดของตัวเ้าเอง อย่าได้กังวลใจไป" ลี้เล่าเฟยกล่าว
"ท่านพ่อ ข้าจะได้เจอท่านอีกเมื่อใด" ลี้เฟยกล่าวถาม "เมื่อวันนั้นมาถึง ... เ้าจะเข้ามาที่ถ้ำมิตินี้ได้ด้วยพลังของเ้า ไม่มีใครรู้สถานที่แห่งนี้ แม้น้องชายข้าก็ยังไม่รู้จัก ดวงจิตข้าอยู่ที่นี่ แต่เมื่อถึงกาลเวลาหนึ่ง ย่อมสูญสลายไปตามกฏของความเป็ไป เอาละ ลี้เฟย จำไว้ ข้าและแม่เ้า รักเ้ามาก ข้าเชื่อว่า เ้าจะรู้จักผิดชอบชัวดี เเละช่วยเหลือสรรพชีวิตในดินแดนของเราให้พ้นจากน้องชายข้า ... เมื่อถึงเวลา เ้าจะรู้ถึงพลังของเ้าเอง เ้าไปได้แล้วลี้เฟย จงอย่าเชื่อใจใครง่าย แม้นจะเเป็คนใกล้ตัว จงเชื่อมั่นในพลังศรัทธาแห่งัของเ้า" ลี้เล่าเฟยกล่าว
หลังจากกล่าวจบ ลี้เฟยก็ถูกส่งตัวออกมาด้านนอก และพบกับาุโจินอีกครั้ง "ลี้เฟย เ้ารู้ความจริงหมดแล้วนะ ข้าจะสอนเ้าใช้พลังจักระัก่อน เ้าจะได้มีพลังทั้งความทนทานของตัวตันเ้า มีพลังความเร็ว และมีพลังการต่อสู้ที่แข็งกร้าว" าุโจินสอนลี้เฟยไม่นาน ลี้เฟยก็จับหลักการและใช้ได้อย่างคล่องแคล่ว "วิชานี้ หากเ้าใช้กับมนุษย์ มันจะมีพลังมหาศาล เ้าต้องควบคุมพลังให้ดีนะ" าุโจินกล่าว "และข้าจะรอเ้า ... ในวันที่เ้าพร้อมจะจัดการัที่ทำร้ายบิดาและมารดาเ้า .... และข้าหวังว่าข้าจะไม่สิ้นอายุขัยไปก่อน" าุโจินหัวเราะเบา ๆ ตบหัวลี้เฟยด้วยความเอ็นดู
"ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง ทั้งบิดา มารดาและาุโจิน แล้วข้าจะกลับมาใหม่" ลี้เฟยกล่าว "เอาละข้าจะส่งเ้าไปชายป่า "เื่ราววันนี้ เป็ความลับ ... เ้าหมั่นฝึกพลักจักระัฟ้าในตำราให้ดีนะ ... จนกว่าจะพบกันใหม่" าุโจินกล่าว
วื๊ด ..... ร่างของลี้เฟยกลับมาที่ชายป่าชัวพริบตาเดียว ... "เอาละได้เวลากลับบ้านแล้ว ท่านปู่และท่านพ่อคงรอข้าอยู่หลายวันแล้ว ...
192
