หลังออกจากโรงแรม กว่าผมจะพาญาติคนใหม่กลับถึงคอนโดก็ทำเอาเหนื่อย จากที่เมื่อก่อนเป็คนที่แม่ย่านางรถไม่รัก ตอนนี้ท่านคงเกลียดผมไปแล้วแน่ๆ ที่พากุมารมีกรรมหนักติดสอยห้อยตามไปด้วย ไม่นับรวมถึงตายายหน้าคอนโดที่กว่าจะปล่อยผมกับพอใจขึ้นห้องได้ เด็กน้อยก็โดนยายจ้าเทศน์ไปเกือบครึ่งชั่วโมง
พอใจเป็เด็กที่ถูกทำแท้ง ความแค้นและความเ็ปฝังอยู่ในจิตใจ จึงระบายออกมาด้วยการทำบาปกับบุพการีที่เป็คนพรากชีวิตเขาไป ความกลัวของคนเป็แม่ที่ไม่มีความเป็มนุษย์ จึงเลือกฆ่าเด็กน้อยอีกเป็ครั้งที่สองด้วยการจับทำกุมาร ผูกบวงกรรมหนักไปอีกขั้น และเมื่อตัวเองตายก็ต้องไปกลายเป็ผีพราย รับใช้สัตว์นรกที่อยู่ในร่างคน ชีวิตเด็กคนนี้น่าสงสารจริงๆ
"หิวไหม" ผมถามพอใจ เมื่อขึ้นมาถึงห้อง
"ไม่ ก่อนหน้านี้เขาให้กินมาแล้ว" พอใจตอบพร้อมส่ายหน้า
"เวลาพูดต้องมีคำว่า "ครับ" ลงท้ายด้วยนะ" ผมบอกพอใจ
"ไม่ครับ ก่อนหน้านี้เขาให้กินมาแล้วครับ" พอใจตอบกลับมาอีกครั้ง
"เป็เด็กดี" ผมหยิบขนมเลย์ที่ว่างอยู่บนโต๊ะยื่นให้พอใจ
"ไม่ต้องจุดธูปเหรอครับ" พอใจถามขึ้นอย่างสงสัย
"ที่เก่าเขาจุดธูปด้วยเหรอ"
"จุดครับ ถ้าไม่จุดจะกินไม่ได้" เด็กน้อยตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
"โบราณมาก" ผมพูดขึ้นก่อนแกะห่อขนมและยื่นให้พอใจอีกครั้ง เด็กน้อยมีท่าทีกล้าๆกลัวที่จะเอื้อมมือมาหยิบ
"ลองดู คนคูลๆเขาไม่จุดธูปกันหรอก" เด็กน้อยหยิบขนมในห่อ ก่อนจะตาโตด้วยความใ
"เป็ไปได้ยังไงครับ หรือที่เก่าเขาหลอกผม" พอใจถามออกมาอย่างน่าเอ็นดู
"เขาไม่ได้หลอกหรอก แต่เขายึดติด" เด็กน้อยเอียงคอ ทำหน้างงก่อนถามขึ้นด้วยสีหน้าสงสัย
"ยึดติดคืออะไรครับ"
"ไว้เดี๋ยววันหลังจะค่อยๆเล่าให้ฟังตอนนี้กินให้เสร็จก่อน แล้วก็เตรียมตัวนั่งสมาธิด้วย พี่ว่าจะไปดูคุณหญิงแม่หน่อย" ผมบอกพอใจก่อนเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
"ได้เลยครับ" พอใจพูดขึ้นเสียงใสก่อนยัดขนมเข้าปากคำโต
"พี่น้ำมนต์ครับ" เสียงเล็กเรียกขึ้นในขณะที่ผมกำลังจะเปิดประตูห้อง
"ครับ ว่าไงพอใจ"
"เออ คือ..." เด็กน้อยทำท่าทางอ้ำอึ้ง เมื่อผมหันไปถาม
"มีอะไรก็พูดเลย ไม่ต้องเกรงใจ"
"คือ...ผมฝากขอโทษพี่ไฟด้วยนะครับ ที่ผมเอาหัวทุบอกพี่เขา" พอใจพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสำนึกผิดพร้อมกับก้มมองเท้าตัวเอง
"ครับ เดี๋ยวพี่บอกให้นะ" เด็กน้อยเงยหน้ามองผมด้วยรอยยิ้มก่อนเอ่ยขอบคุณ
"ขอบคุณครับ"
ผมมาถึงหน้าบ้านเฟียสก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เมื่อเห็นผีพรายเ้าเลห์ยืนอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
/// กะเอาพี่ไฟให้ถึงตายจริงๆสินะ ///
ผมจอดรถนั่งมองผีพรายที่เหมือนไม่รับรู้ถึงการมาของผม
"กลับไปเถอะ พี่ไฟเขายังไม่ถึงฆาตและจะไม่มีใครเป็อะไรทั้งนั้น" ผมพูดออกไปและเหมือนสิ่งที่ผมสื่อสารด้วยจะรับรู้ มันหันมามองผมด้วยสายตาอาฆาต ทำตาเหลือกพร้อมกับลอยเข้ามายืนอยู่หน้ารถผมเหมือนในหนังกำลังภายใน
/// หลอกได้น่ากลัวไม่ถึงครึ่งของพอใจเลย อ่อนจริงๆ ///
"ขอบใจสำหรับคำเตือนนะ จะไม่มีใครเป็อะไรทั้งนั้นแล้วก็ฝากบอกคนที่ทำเื่นี้ด้วยว่า ระวังตัวไว้บางก็ดี สมัยนี้เขาไม่จุดธูปกันแล้ว" ผมพูดขึ้นก่อนจะขับรถเข้าบ้านปล่อยให้ผีพรายทำหน้างงอยู่ที่เดิม
[ขอบใจนะ] เสียงชายชราเ้าที่บ้านเฟียสดังขึ้นเมื่อผมกำลังจะเดินเข้าไปในบ้าน
"ไม่เป็ไรครับ" ผมตอบกลับไปเสียงเบาก่อนยกมือขึ้นไหว้ศาลพระภูมิเพื่อแสดงความเคารพ
"มึงพูดกับใครไอ้น้ำ" เสียงเฟียสดังขึ้นจากในบ้านก่อนที่เ้าตัวจะเดินออกมา
"คุณตาเ้าที่เ้าทางบ้านมึง" ผมตอบกลับเสียงเรียบ
"ว่าไป๊นั่น" เฟียสเอ่ยขึ้นเสียงหลงเมื่อได้ยินในสิ่งที่ผมพูด
"ไม่เชื่อก็ตามใจ แล้วคุณแม่ตื่นยัง" ผมถามถึงผู้ใหญ่ในบ้านที่เคารพนับถือเกือบจะเหมือนญาติตัวเอง
"ตื่นแล้ว เขากำลังรอมึงอยู่" ผมรีบเข้ามาในบ้านทันทีเพราะไม่อยากให้ท่านรอนาน
"สวัสดีครับคุณแม่" ผมยกมือไหว้แม่ของเฟียส สีหน้าคุณแม่ดูดีขึ้นกว่าตอนที่ผมเจอเมื่อเช้า ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาถัดจากเฟียสที่เข้าไปนั่งข้างๆและกอดท่านไว้เหมือนเด็กๆ
"สวัสดีหนูน้ำ เฟียสเล่าเื่ที่เราไปช่วยไฟให้แม่ฟังแล้ว ขอบใจมากนะลูก"
"ไม่เป็ไรครับ แล้วคุณแม่ดีขึ้นแล้วใช่ไหมครับ" ผมถามผู้ใหญ่ตรงหน้าด้วยความเป็ห่วง
"ดีขึ้นแล้วจ้ะ" คุณแม่ตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้ม
"งั้น ผมขออนุญาตถามเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าได้ไหมครับ"
"เื่ที่ทำให้แม่เป็ลมใช่ไหม" คุณแม่ถามขึ้น ผมพยักหน้ารับเบาๆเป็คำตอบ
"อิ่ม พาเด็กออกไปก่อน" คุณแม่บอกให้ป้าอิ่มพาแม่บ้านที่ถือน้ำกับยาหอมข้างตัวออกไปข้างนอก และเริ่มเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าให้ผมฟัง
"หลังจากที่แม่ใส่บาตรกับเฟียสเสร็จและกำลังจะกลับเข้าบ้าน แม่ได้ยินเสียงไฟเรียกก็เลยหันกลับไปดู ภาพที่แม่เห็นคือไฟยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าดูเ็ป เนื้อตัวมอมแมมสกปรก แต่ที่น่ากลัวคือ มีผู้หญิงผมยาวตัวซีดขี่คอลูกแม่อยู่ ไฟร้องเรียกให้แม่ช่วยแต่แม่กลับขยับตัวไปหาลูกตัวเองไม่ได้ ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะจับหัวไฟแล้วหักคอต่อหน้าต่อตาแม่ หลังจากนั้นแม่ก็ไม่รู้อะไรอีกเลย" คุณแม่พูดจบก็ร้องไห้ขึ้นมาทันที
"ไม่เป็ไรแล้วนะครับแม่ พี่ไฟปลอดภัยแล้วครับ" เฟียสกอดแม่ตัวเองพร้อมกับพูดปลอบ
"ทำไม ทำไมเขาต้องทำไฟด้วย หนูน้ำมนต์รู้ไหมลูกว่ามันเกิดอะไรขึ้น" คุณแม่ถามผมด้วยความสงสัยพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา
"เขาไม่ได้จะทำอะไรพี่ไฟครับ จริงๆแล้วเขาจะทำอีกคนที่เกิดวันเดียวกับพี่ไฟ แต่พี่ไฟรับเคราะห์แทนคงเพราะกรรมเก่าที่มีต่อกันมาน่ะครับ" ผมบอกคุณแม่กลับไป
"คนที่เกิดวันเดียวกันเหรอ" เฟียสถามขึ้นเสียงเบา
"ใช่ เพราะพี่ไฟเกิดวันเดียวกันกับคนที่มันจะเล่นของใส่ และจริงๆเื่นี้มันยังไม่จบ เพราะถึงตอนนี้พวกมันจะไม่สนใจพี่ไฟแล้ว แต่คนที่พวกมันตั้งใจจะฆ่าั้แ่ทีแรกคงตกที่นั่งลำบาก"
"คุณพระ นี่ถึงกับจะฆ่าจะแกงกันเลยเหรอลูก" คุณแม่พูดขึ้นด้วยความใ
"ครับ เื่นี้ผมคงต้องถามพี่ไฟอีกที เพราะคนๆนั้นที่เป็เป้าหมายพวกมันพี่ไฟน่าจะรู้จัก ไม่อย่างนั้นพี่ไฟคงไม่รับเคราะห์ร่วมด้วยแน่ๆครับ" ผมตอบคำถามคุณแม่
"ไอ้น้ำ กูรู้จักอยู่สองคน ไม่ๆ...คนเดียวๆ"
"รู้จักใคร คนเดียวสองคนอะไร?" เฟียสพูดขึ้นทำให้ผมงง
"ก็คนที่เกิดวันเดียวกับพี่ไฟไง เขาเป็เพื่อนสนิทกัน เกิดวันที่ห้า สิงหาคมเหมือนกัน กูเคยไปงานวันเกิดเขาสามคนเมื่อปีที่แล้ว" เฟียสอธิบายให้ผมหายสงสัย ที่แท้ก็เป็เพื่อนพี่ไฟนี่เองที่เป็เป้าหมายพวกมัน
"เดี๋ยวนะ ทำไมสามคน เกิดวันเดียวกันสามคนเลยเหรอ" ผมถามเฟียสกลับไป
"เออ...ใช่ สามคน" เฟียสตอบกลับน้ำเสียงฟังดูแปลกๆ
"มึง มึงมีช่องทางติดต่อเขาไหม" ผมถามเฟียสขึ้นด้วยความร้อนใจ
"ไม่มีว่ะ มึงลองถามพี่ไฟดู" เฟียสบอกกลับมาหน้าเครียด
"ก็ได้ งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้กูลองโทรถามพี่ไฟดู"
"เย็นนี้อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนไหมลูก เดี๋ยวหนึ่งเขาก็มาแล้ว" คุณแม่เอ่ยชวนหลังจากที่ผมกับเฟียสคุยกันเสร็จ
"ขอบคุณครับคุณแม่ แต่เดี๋ยวผมต้องกลับไปทำธุระที่คอนโด ไว้วันหลังผมจะมาขอฝากท้องด้วยนะครับ" ผมปฏิเสธคุณหญิงแม่กลับไป เพราะต้องกลับไปคุยกับพอใจถึงเื่ที่เกิดขึ้นเพื่อให้ได้ข้อมูลเพิ่มอีกหน่อย
"ก็ได้จ้ะ แต่คราวหน้ามาค้างด้วยก็ดีนะ แม่คิดถึง" คุณแม่บอกผมด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
"ครับ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ" ผมบอกลาคุณแม่ก่อนจะเดินออกมาหน้าบ้านพร้อมกับเฟียส
"ขอบใจนะเื่พี่ไฟ" เฟียสพูดขึ้นขณะเดินมาส่งผมที่โรงรถ
"เออ เลิกขอบคุณได้แล้ว กลับไปดูแลแม่เถอะ" ผมบอกเพื่อนตัวเองเมื่อเ้าตัวไม่มีทีท่าเลิกขอบคุณผมสักที
"เออ งั้นไว้เจอกัน" เฟียสบอกผมก่อนเดินกลับเข้าไปในบ้าน
[ไปดีมาดีนะ บุญคุ้มครอง] เสียงคุณตาเ้าที่ดังขึ้น
"ขอบคุณครับ"
ผมขับรถกลับคอนโดโดยไม่ลืมแวะซื้อพวงมาลัยพร้อมน้ำหวานติดไม้ติดมือกลับมา และหลังจากไหว้ตาจ้ายายจ้าเสร็จผมก็รีบตรงขึ้นห้องทันที
แกร๊ก
มือที่กำลังจะเอื้อมสแกนบัตรต้องหยุดชะงักลงทันที เพราะประตูห้องผมถูกเปิดจากด้านในเรียบร้อย
"พอใจ?"
"ครับ" เสียงเล็กของพอใจดังขึ้นก่อนปรากฏใบหน้ากลมที่โผล่ออกมาจากช่องประตู
"รู้ได้ยังไง ว่าเป็พี่" ผมถามขึ้นด้วยความสงสัย
"ไม่รู้เหมือนกันครับ มันรู้เอง" เด็กน้อยตอบกลับมาพร้อมกับเปิดประตูให้
"แล้วทำอะไรอยู่" ผมถามพอใจขึ้นเมื่อเดินเข้ามาภายในห้องที่เหมือนจะมีอะไรแปลกไป
"นั่งสมาธิเสร็จแล้วก็ทำความสะอาดห้องครับ" ผมมองไปรอบห้องหลังจากที่ได้ยิน ความสะอาดที่หายไปจากชีวิตผมกลับมาอีกครั้ง ของทุกอย่างถูกจัดเข้าที่อย่างที่มันควรจะเป็ พื้นและเพดานห้องไม่หลงเหลือคราบฝุ่นให้เห็นแม้แต่นิดเดียว
/// ว่าล่ะ ทำไมห้องดูแปลกๆ ///
"ขอบใจนะ" ผมบอกเด็กน้อยกลับไป พอใจยิ้มแก้มปริก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่น
"ไม่มีของเล่นเลย เดี๋ยวพรุ่งนี้แวะไปซื้อกัน" ผมพูดขึ้นเมื่อเห็นพอใจนั่งอยู่หน้าทีวีพร้อมหยิบหมอนอิงขึ้นมากอดไว้เหมือนไม่รู้จะทำอะไร
"จริงเหรอครับ" พอใจถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
"จริงสิ" คำตอบของผมทำให้เด็กน้อยยิ้มจนเห็นฟันหลอ
/// กุมารฟันหลอได้ด้วยเหรอวะ ///
"พอใจ พี่ถามอะไรหน่อยได้ไหม"
"เื่พี่ไฟเหรอครับ"
"ใช่ เล่าให้พี่ฟังหน่อยได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น เอาทั้งหมดที่เรารู้เลย" ผมบอกพอใจ เด็กน้อยพยักหน้ารับก่อนเริ่มเล่า
"น้าดำถูกจ้างให้ทำร้ายครอบครัวๆหนึ่งครับ"
"น้าดำไหน" ผมถามขึ้นด้วยความสงสัย
"น้าดำคือคนที่ทำให้ผมเป็กุมาร ทำให้แม่เป็ผีพรายครับ"
"อ๋อ เข้าใจแล้วเล่าต่อเลย"
"น้าดำถูกจ้างให้ทำร้ายครอบครัวๆหนึ่ง ซึ่งของส่วนตัวที่น้าดำได้มามีทั้งหมดสี่คนครับ ตอนนี้ฆ่าได้แล้วสาม เหลืออีกหนึ่งคนครับ"
"ฆ่าแล้วสาม! หมายความว่ายังไงพอใจ" ผมถามขึ้นด้วยความใ
"มะ หมายความว่า น้าดำฆ่าคนในครอบครัวนี้ไปแล้วสามในสี่คนครับ เหลืออีกแค่คนเดียวงานก็จะเสร็จครับ..." พอใจตอบกลับเสียงแ่
"พอใจ อยู่ไปได้ยังไง อยู่กับคนที่ฆ่าคนเป็ผักเป็ปลาขนาดนั้นได้ยังไง!" ผมพูดขึ้นก่อนหันหลังให้เด็กน้อย ผมทำใจมองหน้าเขาตอนนี้ไม่ได้จริงๆ
"ผม..."
"ไม่รู้สึกสงสาร ไม่รู้สึกละอายตัวเองเลยหรือไง ใครๆก็รักชีวิตตัวเองกันทั้งนั้น"
"ผม...ผมไม่ได้ฆ่าครับ พี่กุมารอีกตนเป็คนฆ่า...ผมห้ามแล้ว แต่ผมไม่ไหวผมสู้เขาไม่ได้" พอใจบอกผมด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แรงดึงจากมือเล็กด้านหลังทำให้ผมเริ่มใจอ่อน
"พี่ตีผมได้นะ แต่อย่าโกรธผมเลย ผม ผม...ฮึก ผมขอโทษครับ"
"พี่อย่าโกรธผมเลยนะ ผมขอร้อง" น้ำเสียงสะอื้นของพอใจทำให้ผมเริ่มใจเย็นลงก่อนหันกลับมาหาเด็กน้อย พอใจนั่งคุกเข่าร้องไห้อยู่ที่พื้นทำให้ผมนึกขึ้นได้ว่าเด็กคนนี้ไม่ได้เต็มใจและไม่มีทางเลือก
"เฮ้อ ลุกเถอะพอใจ เรามาช่วยคนคนนั้นกันเถอะ" พอใจลุกขึ้นนั่งที่โซฟาพร้อมกับเช็ดน้ำตาตัวเองอย่างน่าสงสาร
"แล้วคนที่ยังรอดอีกคนเรารู้จักไหม" ผมถามขึ้น พอใจพยักหน้า
"รู้ครับ ก็คนที่เราเจอวันนี้ไงครับ" คำตอบของพอใจทำให้ผมเริ่มงงอีกครั้ง
"ใครครับ?" ผมถามกลับไปด้วยความสงสัย
"พี่พร้อมครับ ชื่อจริงคือ พร้อม เตชะดำรงเกียรติ ครับ เกิดวันที่ห้า สิงหาคม คนที่เกิดวันเดียวกับพี่ไฟที่เป็เพื่อนพี่หนึ่งครับ" พอใจบอกข้อมูลเท่าที่รู้ให้ผมฟัง
"แล้วเราไปเจอเขาตอนไหนพอใจ วันนี้เราไม่เจอใครนะ" ผมเตือนพอใจกลับไป สงสัยเด็กน้อยจะเบลอไปแล้วแน่ๆ
"ก็คนที่มากับพี่หนึ่งไงครับพี่น้ำมนต์"
"ฮะ ว่าไงนะพอใจ คุณพุฒนะเหรอ" ผมถามกลับไปด้วยความใ
"ไม่ใช่ครับ พี่พร้อมครับไม่ใช่พี่พุฒ"
"พอใจ แย่แล้ว แย่แน่ๆ พรุ่งนี้พี่จะไปหาคุณพุฒที่แกลลอรี่ พี่จะต้องไปเตือนเขา"
"เอ่อ...พี่น้ำมนต์ครับ พี่พุฒเขา..."
"พรุ่งนี้ไปด้วยกันนะ กลับจากวัดแล้วเดี๋ยวเราไปกันเลย" ผมบอกพอใจก่อนเดินเข้าห้องนอน เพื่อเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับพรุ่งนี้
/// เราต้องช่วยคุณพุฒให้ได้ คนดีๆ อย่างคุณพุฒต้องไม่ตาย บัตร VVIP ของเราต้องรอด! ///
***RW
3K
