ตอนที่ 1 เกิดใหม่
“โทรเรียกรถพยาบาลเร็ว...”
“ไม่น่าเลยโดนชนไปเต็ม ๆ เลย”
“เฮ้...คนขับไม่เป็อะไรแต่รีบไปดูชายหนุ่มคนนั้นเร็วเข้า”
“าเ็หนักมาเืออกเต็มเลย”
“คุณอย่าพึ่งตายนะอดทนหน่อยสิ...เฮ้ยบ้าเอ๊ยเขาเืไหลเยอะมาก”
ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมาเสียงร้องเรียกจากกลุ่มคนแปลกหน้าดังอย่างต่อเนื่องสถานที่นี้คือกลางสี่แยกบริเวณทางข้ามม้าลายจุดหนึ่งห่างกันไม่ไกลมีรถบรรทุกหกล้อที่ขนตุ๊กตาไก่สีเหลืองมาได้ชนเข้ากับเสาสัญญาณทางม้าลายจอดดับสนิทอยู่
ด้านหน้าของรถบรรทุกพังเสียหายยับเยินมีรอยสีแดงติดเปลี่ยน ซึ่งมาจากเืสีแดงและกำลังถูกน้ำฝนชะล้างออกไปคนขับรถบรรทุกเปิดประตูที่พังออกมา ก่อนที่แววตาจะเต็มไปด้วยความใ
บนพื้นที่รอบ ๆมีตุ๊กตายางไก่สีเหลืองตกหล่นอยู่เกลื่อนพื้น เวลามีคนไปเหยียบพวกมันก็จะร้องเสียงดังโอ๊ก..อ๊าก...ชวนเอาฮาเป็อย่างมาก
บริเวณนั้น ผู้คนต่างพากันหยุดมองดูบ้างก็ยกมือถือขึ้นมาถ่าย บ้างก็ยกมือปิดปากปิดตาและพากันชี้นิ้วชี้มือไปมาขณะที่หลายคนช่วยกันเคลียร์ถนนและหยุดรถคันอื่น ๆเพื่อไม่ให้เกิดอุบัติเหตุทับซ้อนกันเกิดขึ้น
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเหล่านี้ได้อยู่ในสายตาของเด็กหนุ่มที่ตอนนี้กำลังนอนแน่นิ่งไม่อาจจะขยับตัวได้เืไหลออกจากทั้งใบหน้า ศีรษะและตัว แขนขาของเขานั้นบิดผิดรูปจนน่าใเืที่ไหลออกมานั้นกำลังรวมกับน้ำฝนที่ตกลงมาท่วมขังที่พื้นถนนเนื่องจากท่อระบายน้ำนั้นระบายน้ำฝนไม่ทัน ทำให้มันกลายเป็สีแดงขุ่น ๆราวกับแอ่งเื
ชายหนุ่มมองไปรอบตัวพยายามตั้งสติคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่แต่ความชาจากร่างกายทำให้ทุกอย่างนั้นเหมือนจะช้าไปหมดทั้งความคิดและการรับความรู้สึก
‘เราโดนรถชนอย่างนั้นเหรอ...คงจะเป็อย่างนั้นสินะ’
‘ว่าแต่ดันมาโดนรถบรรทุกแบบนั้นชนซะได้ทำไมมีคนข้ามทางม้าลายถึงไม่หยุดรถละ ปกติเขาต้องหยุดกันไม่ใช่เหรอ’
‘เฮ้อ...ไอ้เสียงตุ๊กตาไก่ที่ร้องโอ๊ก!...อ๊าก!...อยู่นั้น ได้โปรดเถอะอย่าไปเหยียบพวกมันได้ไหมเห็นใจคนเจ็บบ้างสิ’
‘ถึงจะอยากพูดแบบนี้แต่เราไม่มีแรงพูดอะไรเลย’
‘อยากจะขยับตัวจัง...หนาวมากอาจจะเพราะน้ำฝนหรือเปล่า’
‘เืเข้าตาอีกบ้าจริงหนังตาหนักมาก อย่าหลับนะ ตกลงเราาเ็หนักใช่ไหมแบบนี้อาจจะตายได้นะเว้ย อย่าหลับนะตัวเรา’
‘บ้าจริงฉันยังไม่อยากจะตายสัก....หน่อย...’
...
‘เอ๊ะ...รู้สึกตัวแล้วแสดงว่าเรายังไม่ตาย ดูแล้วคงไม่เจ็บหนักสินะ’
‘มืดมาก แต่รู้สึกดีจังใช่ห้องในโรงพยาบาลใช่หรือเปล่า’
‘โอ๊ะ...แสง...นี่แสบตาชะมัดเลย’
‘ทำไมถึงมีผู้หญิงมาจ้องมองเราแบบนั้นกัน’
‘ถึงใบหน้าจะมอมแมมมีเหงื่อและเปื้อนฝุ่นไปหน่อย แต่เธอก็สวยมากจริง ๆ’
‘เฮ้คุณผู้หญิงครับถึงจะสวย แต่อย่าเอามาจับหน้ากันแบบนี้สิ’
‘ว่าแต่ เธอสวยจังอยากจะลองจับหน้านั้นดูจัง’
เขายกมือขึ้นมาพยายามจะจับไปที่หญิงสาวด้านหน้าแต่แล้วในตอนนั้นเองเขาก็ต้องใกับสิ่งที่เห็น
‘เฮ้ย!!!ทำไม!.........มือ มือฉันถึงกลายเป็มือเด็กทารกไปได้กัน! เนี่ย...!!’
เขาเหมือนจะพึ่งตระหนักถึงบางสิ่งสายตามองไปรอบข้างอย่างใ สถานที่นี้ไม่ใช่โรงพยาบาล แต่เป็ตึกร้างเก่า ๆมีกองไฟอย่าง่าย ๆ ก่อขึ้นมาพอให้ความอบอุ่น นอกจากนั้นยังมีตะเกียงไฟสว่างอยู่ด้วย
เขากำลังถูกอุ้มโดยหญิงสาวสวยหน้าตาดีที่เหงื่อท่วมไปทั้งตัวเธอมองมาที่เขาด้วยสายตาที่รักและห่วงใยเมื่อเห็นว่าเขานั้นพยายามยื่นมือไปจับใบหน้าของเธอหญิงสาวก็ยิ้มออกมาพร้อมกับน้ำตาเพราะคิดว่าอาจจะเกิดปัญหากับเด็กก็ได้เนื่องจากเขาไม่ยอมร้องออกมา
เธอยื่นหน้าเข้ามาให้เขาััด้วยกลัวว่าเขาจะเจ็บ
“ลูกแม่...ในที่สุดเราก็ได้เจอกันแล้ว”หญิงสาวััใบหน้าเขาอย่างอ่อนโยน
ทารกในอ้อมกอดของเธอมองไปด้านหน้าด้วยดวงตาที่สงบนิ่งไม่มีเสียงร้องหรืออะไรออกมา มือแข็งค้างอยู่แบบนั้น เพราะตอนนี้เขากำลังช็อกกับสิ่งที่เกิดขึ้น
‘ฉันกลายเป็เด็กทารกไปซะแล้ว!!!’
...
หลังจากตั้งสติได้เขาก็เริ่มคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
‘ความทรงจำสุดท้ายคือโดนรถบรรทุกชนไม่ใช่อย่างนั้นเหรอแล้วทำไมถึงมาอยู่ในร่างเด็กทารกได้กัน’
‘บ้าเอ๊ย...อย่าบอกนะว่ามันเหมือนกับการ์ตูนและในนิยายที่บอกว่า รถบรรทุกคืออุปกรณ์ส่งไปต่างโลก ไม่สิฉันจะบอกว่าต่างโลกไม่ได้ที่นี่อาจจะเป็สถานที่ด้อยพัฒนาในโลกที่ไหนสักแห่งก็ได้’
‘ถ้าอย่างนั้นตอนนี้เราก็สรุปได้อย่างหนึ่งสินะหลังจากเดินรถบรรทุกชน ฉันก็มาเกิดใหม่ในร่างของเด็กทารก’
‘นี่มันจะน่าเหลือเชื่อไปแล้วนะเว้ยเฮ้ย!’
“อะ...อาย...เอี้ย..”เด็กทารกในอ้อมกอดของหญิงสาวขยับปากเบา ๆ ก่อนส่งเสียงเล็กน้อยออกมาแต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไร เขาก็ยังไม่อาจจะส่งเสียงเป็คำพูดได้
‘เฮ้อ...ก็นั้นสินะเราพึ่งเกิดมาก็คงจะยังพูดไม่ได้ ช่างมันเถอะ เอ๊ะ! แล้วนั้นเธอจะทำอะไรนะ!’
หญิงสาวก้มมองด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นว่าทารกในอ้อมกอดของเธอก็ยังส่งเสียงร้องออกมา
“ลูกแม่หิวแล้วอย่างนั้นเหรอ รอสักครู่นะ” หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงเหนื่อย ๆก่อนจับไปที่หน้าอกของตนเองเปิดผ้าออก ก่อนจะอุ้มเขาเข้ามาใกล้หน้าอกข้างขวา
‘เฮ้ย ๆนี่คิดจะทำอะไร พระเ้า!หน้าอกของสาวสวย...หนุ่มซิงอย่างฉันดันมายังมาเห็นสาวสวยเปิดหน้าอกแบบนี้มัน...’
‘บ้าจริงลืมไปได้ยังไง ฉันตอนนี้คือเด็กทารกและเป็ลูกของเธอ อย่าบอกนะว่าเธอจะป้อนนม’
‘เอายังไงดีแบบนี้จะว่าน่าอายก็ได้ฉันคือชายอายุ 26 ในร่างเด็กทารกแถมเธอยังเป็แค่หญิงสาวที่อายุ 20ปลาย ๆ เท่านั้นถ้านับตามจริงอายุไม่ห่างกันมากด้วยซ้ำ แต่จะให้ต่อต้านก็ทำไม่ได้ด้วยสิ’
‘เอาวะยังไงก็ปล่อยให้มันเป็ไปตามธรรมชาติก็แล้วกัน’
‘ัันี่มันเฮ้อการดื่มนมสินะ...’
“ต่อไปนี้ลูกคือลูอิส แกริค บุตรชายของบารอนไรแลนด์ แกริคและลูกของข้าแอนเดรีย แกริค”หญิงสาวมองดูเด็กทารกในอ้อมกอดที่กำลังดูดนมอย่างสบายใจ
‘ดูเหมือนฉันจะมีชื่อว่า"ลูอิส" สินะ แต่เดียวก่อน บุตรชายของบารอนไรแลนด์ประเทศไหนกันที่ยังมียศขุนนางอยู่ ภาษาก็ฟังยากมาก เอ๊ะ!ทำไมถึงรู้สึกง่วงได้ละเนี่ย… หรืออาจจะเพราะฉันเป็เด็กทารกกันบ้าจริงง่วงมาก...’
ลมหายใจของเขานั้นค่อยแ่เบาลงราวกับกำลังหลับสนิทไปพร้อมกับกินนมไปด้วย เขาไม่อาจจะต้านทานความง่วงนอนของร่างเด็กทารกนี้ได้เลยแม้แต่น้อยก่อนที่ดวงตาจะค่อย ๆ ปิดลง
ตอนนั้นเองก็มีชายชราเดินเข้ามาหาหญิงสาวสวยก่อนจะกล่าวว่า “นายหญิงแอนเดรีย พวกเราต้องรีบออกไปจากที่นี่แล้ว”
“เกิดอะไรขึ้น?”แอนเดรียถามพ่อบ้านชราเฟรดด้วยเสียงบางเบาส่วนหนึ่งเพราะความเหนื่อยล้าและอีกส่วนนั้นเพราะกลัวจะทำให้ทารกในอ้อมกอดตื่น
“ดูเหมือนกลิ่นเืจะล่อพวกมันมาที่นี่เราควรตะรีบไปก่อนจะโดนล้อม” พ่อบ้านชราเฟรดพูดด้วยน้ำเสียงเคารพสายตาของเขานั้นก้มต่ำไม่ได้มองนายหญิงแอนเดรียที่ให้นมทารกตรง ๆ
“อืม”แอนเดรียพยักหน้ารับด้วยสีหน้าที่จริงจัง แม้จะรู้ว่าใน่เวลาตอนกลางคืนนั้นด้านนอกจะอันตรายเป็อย่างมากแต่การอยู่ที่นี่โดยที่มีกลิ่นเืล่อพวกมันมาที่นี่อีกไม่นานพวกมันคงตามมาเจออย่างแน่นอน
...
‘หืม เกิดอะไรขึ้นทำไมรู้สึกเหมือนว่าฉันกำลังเคลื่อนที่อยู่เลย’ลูอิสที่เหมือนจะโดนปลุกให้ตื่นขึ้นมากำลังมองไปรอบตัวด้วยความสนใจก่อนจะพบว่าตอนนี้ตัวเขากำลังเคลื่อนที่อยู่
ถ้าจะพูดให้ถูกต้องคือกำลังโดนแอนเดรียอุ้มและเธอก็วิ่งอย่างสุดกำลัง สีหน้านั้นซีดเล็กน้อยแต่แววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความกลัวจนดูน่าสงสารถึงอย่างนั้นเธอก็ยังกอดเขาไว้แน่น
‘เกิดอะไรขึ้นกันะเืจนมึนหัวเลย...เธอวิ่งอยู่เหรอ หืม...หนีอะไรหรือเปล่า’ลูอิสกะพริบตามองไปที่ใบหน้าของหญิงสาวด้วยดวงตาที่ใส่แป๋วของเด็กทารกและแฝงความสงสัยไว้ส่วนหนึ่ง
“นายหญิงระวังด้านหน้า”พ่อบ้านชราเฟรดะโเตือนหญิงสาว ก่อนที่เธอจะหยุดและรีบหลบในทันที
ขณะเดียวกันตอนนั้นเองก็มีบางสิ่งที่รูปร่างเหมือนมนุษย์ที่ร่างกายเน่าเปื่อยวิ่งเข้าใส่เธอโชคยังดีที่หญิงสาวนั้นหลบออกไปรออยู่ก่อนแล้ว ทำให้มันพลาดเป้าไปก่อนจะกลิ้งล้มไปกับพื้นกระแทกกับกำแพงของซากตึกแถวนั้นด้วยสภาพน่าสมเพช
‘เฮ้ย ๆนั้นมันตัวบ้าอะไรกัน เหม็นมาก...บ้าน่านี่มัน!!’เขาที่อยู่ในอ้อมกอดหญิงสาวมองไปที่สิ่งมีชีวิตปริศนาที่กำลังลุกขึ้นมายืนอย่างช้าๆ ก่อนที่แสงจากตะเกียงไฟจะสาดส่องโดนหน้าของมันทำให้เห็นสภาพเน่าเปื่อยได้อย่างชัดเจน ลูอิสอุทานด้วยความใในใจเพราะภาพที่เห็นนั้นมันน่าเหลือเชื่อมาก
‘ซอมบี้....!!!’
‘โลกนี้มีซอมบี้ถ้าอย่างนั้นนี่ก็คือต่างโลกจริง ๆแต่อย่าบอกนะว่าที่นี่คือโลกที่เต็มไปด้วยเ้าตัวแบบนี้ถ้าอย่างนั้นมันคือยุคล่มสลายสินะ’
‘นี่มันจะซวยเกินไปแล้วฉันมาเกิดใหม่เป็เด็กทารกในโลกล่มสลายเนี่ยนะ’
...
36K
