"คุณชายิท่านเล่นเพลงได้ไพเราะยิ่งนัก ข้าได้ฟังเสียงพิณของท่านทำให้ใจข้าสงบลงได้บ้าง"
"ขอบคุณคุณหนูเจียลี่ที่สละเวลามาฟังข้าเล่นพิณ องค์ชายอยู่ทางนั้นเชิญท่านไปพบองค์ชายเถิด"
"ข้ามาเพื่อพบท่านเหตุใดต้องไปหาองค์ชายด้วย ฉีิท่านไม่รู้ใจข้าเลยงั้นหรือ"
"คุณหนูท่านก็รู้ว่าข้ามีคู่หมายแล้ว อีกทั้ง...ท่านเองไม่นานก็ต้องเข้าวังหลวง"
"เพราะเหตุนี้ใช่หรือไม่ท่านถึงตีตัวออกห่างข้า ฉีิข้าไม่อยากเป็พระชายาอะไรนั่นเลยสิ่งเดียวที่ข้า้ามีเพียงท่านนะ"
เจียลี่มองบุรุษที่นางรักตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก หากแต่เขากลับยืนนิ่งไม่ไหวติงแถมไม่ได้ดูจะดีใจที่นางเอ่ยเช่นนี้ออกมา
"ท่านเคย...รักข้าบ้างหรือไม่"
ได้ยินเช่นนั้นยอมรับว่าฉีิใและลำบากใจที่จะตอบยิ่งนัก องค์ชายเจียวโจวจ้องมองมาที่คนทั้งสองอยู่เหตุใดนางถึงกล้าเอ่ยเช่นนี้ออกมา
"เห็นทีคงจะไม่ได้เพราะบุรุษผู้นี้เป็ของข้า! "
ทั้งสองหันไปตามเสียงที่ได้ยินจากบุคคลที่สาม แต่ด้วยผ้าที่ปิดบังใบหน้าอยู่ทำให้ทั้งสองไม่อาจรู้ได้ว่าคนคนนั้นคือผู้ใด
"เ้าเป็ผู้ใด ไยมาแอบฟังผู้อื่นสนทนากันที่บ้านเ้าไม่สั่งสอนรึไง"
เจียลี่รีบหันไปเอาเื่นางผู้นั้นที่แน่นอนว่าเป็สตรีแต่การแต่งกายนั้นคล้ายบุรุษแถมยังไม่มีมารยาทอีก
เช่นเดียวกับฉีิที่มองไปยังสตรีตรงหน้าอย่าพินิจคลับคล้ายคลับคลาเคยพบเจอนางที่ไหน
"สอนสิแต่ข้าลืมไปหมดแล้ว ว่าแต่ตระกูลเ้าไม่สั่งสอนหรือว่าไม่ควรยุ่งเกี่ยวกับบุรุษที่มีคู่หมายแล้ว"
องค์ชายเจียวโจวที่ฟังอยู่นางลุกขึ้นมาสมทบด้วย ทั้งหมดต่างสงสัยว่าคนตรงหน้านี้คือผู้ใดเหตุใดถึงเอ่ยออกมาอย่างไม่เกรงกลัวผู้ใดเช่นนี้
"เ้า!! เปิดหน้ามาให้ข้าดู ข้าจะได้ให้คนไปจัดการเ้าได้ถูก ไม่รู้ที่ต่ำที่สูงระวังหัวของเ้าจะหลุดออกจากบ่า"
เจียลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ นางถูกเอาใจและตามใจมาตลอดจึงไม่เคยมีผู้ใดกล้าขัดใจนางเช่นนี้มาก่อน
สิ้นคำคุณหนูเจียลี่บ่าวคนรับใช้ของนางก็เข้ามาพร้อมจัดการเขียวลู่ที่นางยังคงมีท่าทีสบายๆ มีเพียงอี้เฉินที่เตรียมชักกระบี่ออกปกป้องท่านแม่ทัพ
"ไม่ต้องถึงเืตกยางออกหรอกอี้เฉินข้าไม่อยากได้ชื่อว่ารังแกสตรีที่อ่อนแอ มันดูไม่สมศักดิ์ศรี"
"เ้า!! "
พอเห็นว่าคุณหนูไม่พอใจเหล่าผู้ติดตามก็จะเข้ามาเอาเื่แต่องค์ชายเจียวโจวที่ดูอยู่นานเอ่ยขึ้นขัดเสียก่อน
"ขออภัยแม่นางมีชื่อเสียงว่าอันใด ข้าและสหายมาที่แห่งนี้หลายคราไม่เคยเจอแม่นางเลย"
"ไม่บอก "
"บังอาจ! กล้าดียังไงถึงไม่ตอบคำถามองค์ชาย ดี! ข้าจะใช้บ่าวจัดการเ้าให้พูดออกมาดีหรือไม่นังคนชั้นต่ำ! "
"คุณหนูเจียลี่อย่ามีเื่เลยที่แห่งนี้ไม่เหมาะ ผู้อื่นคงได้ร่ำลือไปต่างๆ มีแต่ท่านที่เสียหาย"
ฉีิเอ่ยขึ้นแม้จะอยากรู้ว่าสตรีที่มีท่าทางเหมือนบุรุษผู้นี้เป็ใครแต่หากให้เจียลี่และองค์ชายมีเื่อยู่ที่แห่งนี้จะไม่เป็การดี
"ดูเหมือน...ท่านจะเป็ห่วงเป็ใยนางเสียจริงนะ"
เจียวลู่เอ่ยพร้อมกับย่างก้าวเข้าหาฉีิช้าๆ จนตัวแทบชนกันสายตาจ้องมองสบกันทำให้ฉีิรู้สึกคุ้นเคยแววตาคู่นี้เป็อย่างมากไหนจะกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ออกมาจากตัวนางอีก
"นังผู้หญิงไม่มีสกุลรุ่นชาติ! ออกห่างคุณชายฉีิเดี๋ยวนี้นะ! "
ด้วยความโกรธทำให้คุณหนูเจียลี่ควบคุมตัวเองไม่อยู่ง้างมือขึ้นเตรียมตบที่สตรีนางนั้นให้รุ้สำนึก
แต่ยังไม่ทันที่มือคนนั้นจะััใบหน้าของเจียวลู่ก็มือแกร่งก็จับนางเอาไว้พร้อมกับสะบัดออกคล้ายโดนของร้อน
"โอ๊ย! ฉีิ...ท่านปกป้องนาง..." เจียลี่เอ่ยทั้งน้ำตา
"อย่าทำเช่นนี้ อาจลดตัวลงมาตบตีกับสตรีนางอื่นเพื่อข้า "
อีิเอ่ยเสียงเรียบไม่ได้เข้าข้างผู้ใดเพียงแต่เวลานี้พวกเขาเริ่มเป็จุดสนใจแล้ว
"ดูเหมือนเหตุการณ์จะบานปลาย ข้าว่าเราพอแค่นี้เถอะ ขออภัยแม่นางที่ล่วงเกินหากคราหน้าพบกันหวังว่าข้าจะได้ยินชื่อแซ่ของท่าน"
องค์ชายเจียวโจวหันไปบอกกับสตรีตรงหน้าที่ยังคงยืนใกล้ชิดอยู่ตรงหน้าฉีิ นางดูไม่สนใจผู้อื่นเลยนอกจากจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่มองมาที่นางด้วยสายตาไม่พอใจ
"หวังว่าข้าจะได้พบคุณชายอีก บอกไว้เลยว่าข้าจะต้องได้คุณชายมาเป็สามีข้าแน่นอน" เจียวลู่กระซิบบอก
"อะไรทำให้เ้ามั่นใจเช่นนั้น" ฉีิถามนางด้วยความแปลกใจ
"ข้ามีวิธีแล้วกัน... ไปเถอะอี้เฉินวันนี้ข้าสนุกมากพอแล้ว"
เอ่ยเช่นนั้นจบเจียวลู่ก็ละสายตาจากบุรุษที่นางหมายตาจ้องมองใบหน้าที่อ่อนช้อยของเจียลี่ผิดกับกริยาของนางที่แสดงออกมาด้วยรอยยิ้มของผู้ได้รับชัยชนะ
แม้เจียลี่มองไม่เห็นแต่ด้วยแววตาของสตรีตรงหน้าก็ทำเอาใจนางเต้นเร้าด้วยไฟแค้น
"ฝากไว้ก่อนเถอะ"
"ข้าจะรอคุณหนูมารับคืนนะ ข้าลานะเพคะองค์ชาย คุณชายิ"
หลังสตรีปริศนานางนั้นเดินสบายใจออกไปจากที่แห่งนี้พร้องผู้ติดตามที่ดูน่ากลัวของนาง ทั้งสามก็มานั่งดื่มน้ำชาเพื่อคลายความตึงเครียด
"นางรู้ได้อย่างไรว่าข้าคือองค์ชาย" องค์ชายเจียวโจวเอ่ยด้วยความสงสัย
"ข้าก็สงสัยเหตุใดจึงรู้สึกคุ้นเคยกับนาง" ฉีิเองก็รู้สึกเช่นนั้นั้แ่นางปรากฏตัว
"พวกท่านทั้งสองเลิกพูดถึงเื่นางเถอะข้าได้ยินแล้วยิ่งโมโห"
"ไยเ้าต้องใส่ใจนาง ลืมสิ้นแล้วมาเ้าต้องเข้าวังแต่งกับข้า"
แม้จะไม่ถึงชอบพอนางแต่ก็รู้สึกขัดใจทุกครั้งที่เจียลี่แสดงออกว่าชอบพอฉีิจนไม่อาจตัดใจได้ หากนางไม่ใช่บุตรสาวของเสนาบดีใหญ่คงไม่มีบุรุษใดกล้าเข้าใกล้นาง
"ข้าไม่อยากเข้าวังองค์ชายก็รู้ว่าข้ามีใจให้ผู้ใด" เจียลี่เอ่ยด้วยสีหน้าไม่พอใจ
"นั่นเป็เื่ที่เ้าต้องบอกแก่ท่านพ่อของเ้าให้ไปทูลองค์ฮ่องเต้ หากทำไม่ได้ก็จงก้มหน้ารับมันเพราะข้าเองก็ขัดบัญชาไม่ได้! "
ใช่ว่าเขาจะอยากแต่งกับนาง สตรีที่มีใจให้บุรุษอื่นถึงแต่งไปใจนางก็ไม่ได้อยู่ที่เขา อีกทั้งความเอาแต่ใจของนางคงไม่มีผู้ใดอยากเข้าใกล้
"เชิญท่านทั้งสองหารือเื่นี้ไปเถิดข้ามีธุระต้องไปจัดการ ขอตัว"
ฉีิเอ่ยพร้อมกับลุกออกจากที่แห่งนี้ รู้ดีว่าองค์ชายทรงไม่พอพระทัยเื่ที่เจียลี่ชอบพอเขา
แต่นางเป็คนเปิดเผยและเอาแต่ใจเช่นนี้มานานหากยิ่งขัดใจนางก็ยิ่งโวยวายและสร้างเื่ให้เป็จุดสนใจ
สู้อยู่เงียบๆ ปล่อยให้นางได้ทำตามใจถ้าไม่มากเกินงามก็ไม่อยากเก็บมาใส่ใจ
เขายังมีเื่ที่ต้องคิดมากมายกว่านี้ เื่แต่งกับแม่ทัพเจียวลู่ก็ยังคงคิดไม่ตก แปลกที่นางกลับมาแล้วแต่กลับอยู่นิ่งไม่แสดงตัวจนน่าสงสัย หรือนางจะอัปลักษณ์จนไม่กล้าสู้หน้าผู้คน
1K
![ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727765_28765723.webp)
![ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720273465_92582176.webp)
