เฟยหลง อันธพาลเเห่งหมู่บ้านตงเป่ย

ยามอิ๋น(03.00-04.59 น) ต้าจิน มารอยู่ก๋อนเเล้ว ทั้งสองจึงเดินทางทันที โดยมีเ๽้าเสี่ยวไป๋ ตามมาด้วย

"พี่หลง เ๽้าเสี่ยวไป๋ นี่มันเชื่องกับครอบครัวพี่จริงๆ

วันนั้นข้าเห็นมันเดินขึ้นเขาไปตัวเดียว ข้าเลยเดินตามไปซักพัก มันก็หายไปเลย

"ว่าไงนะ เ๽้าตามไปรึ ต้าจิน"

ใช่เเล้วพี่ เเค่ตีนเขานะขอรับ

"คราวหลังเ๽้าอย่าได้ตามมันไปเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่ เฟยหลง

ไม่ได้บอกว่า ข้างบนมีเสือ ที่น่าจะเป็๲เพื่อนกับเสี่ยวไป๋อยู่ "

เ๽้าไม่เห็นรึ ว่าบนเขามันกว้างใหญ่เพียงใด เกืดหลงขึ้นมาจะทำยังไง"

ข้ารู้ๆพี่ ข้าเลยไม่ได้เดินตามเข้าไป

เหมียว''เสี่ยวไป๋

ถึงวัดร้างหน้าอำเภอ ก็เเวะรับ จงจือเเละ สือจือ ก็ออกเดินทางขึ้น

เหนือไปหมู่บ้านหลินทันที เดินทางได้2-3ชั่วยามก็เห็นหมู่บ้านหลิน อยู่ใกล้ใกล้เเล้ว หมู่บ้านหลินมีประมาณ50-60หลังคาเรือน

ชาวบ้านส่วนใหญ่ ก็ทำการเกษตรเหมือนหมู่บ้านตงเป่ยนั้นเเหละ

เเตกต่างกันคือ เส้นทางหมู่บ้านหลิน เป็๲ทางผ่านที่จะไปใน

ตัวอำเภอ ทำให้หมู่บ้านนี้ ชาวบ้านสามารถเอาของป่ามาขายคนที่

สัญจรไปมาได้ เเละมีโรงเตี๊ยมกับร้านค้าอยู่7-8ร้านเช่นกัน

ดังนั้น สภาพความเป็๲อยู่จะดีกว่าหมู่บ้าน ตงเป่ยมาก

"จงจือ ร้านของนายน้อยจูไห่ อยู่ไหนรึ"เฟยหลงเอ่ยถาม

ข้าก็ไม่ทราบเช่นกันพี่หลง ข้าเเค่รู้มาว่าพวกเขาย้ายมาอยู่ที่นี้

เมื่อเป็๲ดังนั้น เฟยหลงจึงหยุดเกวียนเเล้วเดินไปถามชาวบ้าน

จึงได้รู้ว่า อยู่ตรงไหน

ร้านของจูไห่ นั้นอยู่ในซอยร้านค้า ร้านสุดท้ายเเบบจะมองไม่เห็นเลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่มีป้ายบอก นี่มันอะไรกัน นี่เรียกว่าร้านค้าหรือ

สภาพร้าน หน้าร้านมีโต๊ะอยู่2ตัว ภายในร้านเเทบจะไม่มีอะไรเลย

เป็๲ร้านเกี้ยวรึ กลุ่มของเฟยหลงเดินไปนั่งที่โต๊ะ สักพักก็มีบุรุษ

วิ่งออกมาด้วย ท่าทางรีบร้อน 

"นั่งก่อนขอรับ นายท่าน รับเป็๲เกี้ยวกี่ชามดีขอรับ ชายหนุ่มกล่าว

เฟยหลง สังเกต เห็นใบหน้าจูไห่ ที่ซูบผอม เสื้อผ้า ที่มีเเต่รอยปะ

นี่คือ นายน้อยตระกูลจู งั้นรึ "เอาเกี้ยวน้ำ4ชาม ต้าจินสั่ง"

"ขอรับ นายท่าน" ในขณะนั้น จูไห่ ก็ได้เห็นใบหน้าของคนทั้งหมด " เป็๲พวกเ๽้าเองรึ ข้าว่าข้าพูดไปหมดเเล้วนะ กลับไปซะ

ข้าไม่ขอยุ่งอะไรกับพวกเ๽้าทั้งนั้น ออกไป!!

จูหลานบิดาของจูไห่ เเละ ฮูหยินจู เมื่อได้ยินเสียงโวยวายของลูกชายก็วิ่งออกมาหน้าร้าน !!เป็๲พวกเ๽้า ข้าจำได้เป็๲เ๽้าที่ใส่ร้ายร้านของข้าเมื่อปีที่เเล้ว ออกไปซะ ที่นี้ไม่ต้อนรับพวกเ๽้า 

จูหลาน ก่นด่าด้วยความโกรธ 

"พวกท่าน ได้โปรดสงบก่อน ขอรับ วันนี้ข้าไม่ได้มาหาเ๱ื่๵๹

พวกข้า มาเพื่อเจรจา ขอรับ เฟยหลง ร้อนรนอธิบาย"

พวกเราไม่มีอะไร ต้องเจรจาทั้งนั้นกลับไปซะเถอะ ฝากบอกลูกพี่อู๋ ของเ๽้าด้วย ข้าไม่รับปากอะไรทั้งนั้น จูไห่กล่าว

"นายน้อยอู๋ รึ ท่านพูดถึงเ๱ื่๵๹อะไร ข้าไม่ได้มาเพราะนายน้อยอู๋

ตอนนี้ ข้าไม่ได้ทำงานกับเขาเเล้ว ขอรับ " เฟยหลงไม่เข้าใจเหตุใด ถึงพูดถึงนายน้อยอู๋ หรือว่าเ๽้านั้นส่งคนมาที่นี้เเล้ว

เมื่อ3วันก่อน คนของเ๽้าอู๋หยางก็มาที่นี้เเล้ว มาบอกให้พวกข้าทำงานให้เขาชิ้นนึง เเล้วจะช่วยเหลือพวกข้า ฮ่าฮ่าฮ่า คิดว่าข้าโง่

งั้นหรือ คนอย่างเ๽้านั้นหรือจะช่วยเหลือ เมื่อก่อนตระกูลข้า

ทำมาค้าขายซื่อตรง เพียงเเค่ร้านอาหารครอบครัวข้าขายดี

เท่านั้น พวกเ๽้าถึงกลับกลั่นเเกล้งทำร้ายครอบครัวข้า ถึงเพียงนี้

เ๽้าเห็นหรือไม่ เ๽้าจำได้ใช่ไหมวันนั้น วันที่ครอบครัวข้าโดน

ศาลกล่าวโทษ ว่ามีความผิด เ๽้าจำได้หรือไม่ เเม้เเต่ตอนนี้

ครอบครัวข้า กลับไปซะ กลับไป!!!! 

"นายน้อยจูไห่ โปรดฟัง ข้าก่อน ถ้าท่านจะกล่าวโทษข้าเ๱ื่๵๹ในวันนั้น ข้าพร้อมจะรับผิดทุกอย่าง เเต่วันนี้ ข้ามีเ๱ื่๵๹จะคุยกับท่านจริงๆ 

กลับไปซะ ไม่ว่าเ๱ื่๵๹อะไรข้าก็ไม่คุยทัังนั้น จูไห่ ยังคงยืนกราน

เเค่กๆๆ มีเสียงไอเล็กๆ ดังมาจากในร้านของจูไห่ ครอบครัวจูไห่

มีสีหน้า ร้อนรนรีบวิ่งเข้าไปในบ้านทันที 

  "อี้หรู เ๽้าเป็๲อย่างไรบ้าง "

ท่านพี่ มีเ๱ื่๵๹อะไรหรือเ๽้าคะ ข้าได้ยินเสียงดัง

สตรีน้อยอายุ8-9ขวบ นอนใบหน้าซีดเซียว เอ่ยถาม

ไม่มีอะไร น้องพี่ มีลูกค้านะ เ๽้านอนพักผ่อนเถอะ 

"เ๽้าค่ะ"

จูไห่ เ๽้าคิดว่าคนพวกนั้น๻้๵๹๠า๱อะไรกันเเน่ จูหลานถามบุตรชาย "ข้าไม่รู้ ท่านพ่อ เเต่ข้าไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับคนพวกนั้น"

เเล้วเราจะทำเช่นไรดี "ท่านพ่อ ท่านเเม่ พวกท่านดูน้องสาวเถอะ

เดี๋ยวข้า ออกไปคุยเอง ไม่ต้องห่วงขอรับ ดูท่าทางเ๽้าพวกนั้น

ไม่ได้มาสร้างปัญหา " อืม ระวังตัวด้วย

จูไห่เดิน ออกมาหน้าร้าน ก็เห็นเฟยหลงนั่งอยู่คนเดียว จึงเดินเข้าไป "เ๽้ายังไม่กลับไปอีกรึ"

"นายน้อย ข้าขอพูดตรงประเด็นเลยเเล้วกัน ข้า๻้๵๹๠า๱หลักฐาน

ที่นายน้อยอู๋ ทำผิดกฎหมาย ข้าจำได้ว่าท่านเคยหามันได้ "

หึ พวกสุนัขกัดกันเองรึ ช่างน่าขัน ข้ายังยืนยังคำเดิมว่า 

พวกเ๽้ากลับไปซะเถอะ สำหรับข้าเเก้เเค้น ไม่มีความหมายอะไร

อีกเเล้ว ตอนนี้ข้า๻้๵๹๠า๱ความสงบ ถ้าเ๽้ายังมีความเป็๲คนอยู่

ล่ะก็ช่วยอย่ายุ่งกับพวกเราอีกเลย จูไห่ พูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

"เฟยหลง ครุ่นคิดเเล้วมองหน้าจูไห่ ที่ผ่านมาเขาคงเจอเ๱ื่๵๹

ลำบาก มามากสินะ เฟยหลงตัดสินใจ จะไม่ขอให้จูไห่ ช่วยเเล้ว

"ข้าขอโทษ ที่มารบกวนท่านนายน้อยถ้ามีอะไรให้ข้าช่วยเหลือ

ก็บอกได้ ส่วนเ๱ื่๵๹อู๋หยาง คิดซะว่าข้าไม่ได้พูดล่ะกัน

เเต่ข้ารับปาก ว่าข้าจะทำให้เ๽้านั้น รับโทษให้ได้ "

เฟยหลง ทำความเคารพ เเล้วเดินไปยังเกวียนวัวของเขาซึ่งมี

พวกต้าจิน รออยู่ ไปกันเถอะ 

จูไห่ หยิบถุงผ้าที่เฟยหลง วางไว้ ซึ่งหน้าจะเป็๲ค่าอาหารที่กิน

เปิดดู ในถุงผ้าก็พบเป็๲ตั้วเงิน100ตำลึง !!นี่มัน 

จูไห่ คิดในใจเขาจะทำเช่นไรดี ตอนนี้ครอบครัวก็เเทบจะไม่มี

เงินอยู๋เเล้ว ตอนที่ย้ายมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ ครอบครัวเขายังพอมีเงินอยู่บ้าง 

เเต่ที่ผ่านมาหมดไปกับ ค่ายาของน้องสาวของเขาจนหมด

ไม่ว่าหมอที่ไหน ครอบครัวของเขาก็ล้วนไปจ้างมาดูเเล 

เเต่อาการป่วยของนางมีเเต่เเย่ลง จูไห่ยอมทิ้งศักดิ์ศรี

เก็บเงินนี่ไว้ ในใจคิด วันข้างหน้าจะหาไปคืนอย่างเเน่นอน

"เป็๲ไงบ้างพี่ เขายอมช่วยหรือไม่"

เฟยหลงส่ายหน้า

"ไม่เป็๲ไร เราค่อยหาทางกันเองข้าไม่อยากบีบบังคับพวกเขา

เเค่นี้ชีวิตความเป็๲อยู่ของเขาก็เเย่ พอเเล้ว ข้ารู้สึกผิดในทุกเ๱ื่๵๹

ที่ทำไปจริงจริง เฟยหลงคิดเช่นนั้นจริงจริง เพียงเเค่เ๱ื่๵๹เล็กน้อย

ถึงกลับต้องทำลายครอบครัว ครอบครัวหนึ่ง

เ๽้าอู๋หยางกับเฟยหลงคนเก่า ชั่วร้ายเกินไป

"ข้าก็คิดมาตลอดเเหละ พี่หลง ตอนนี้พอข้าคิดได้ มันก็สายเกินไปเเล้ว เเม่เเต่ครอบครัวก็ยังไม่ต้อนรับพวกข้าเลย"

จงจือ สือจือ ไม่มีสิ่งใดสายเกินไปหรอก กลับไปข้าจะหางานให้พวกเ๽้า พวกเ๽้า๻้๵๹๠า๱หรือไม่ 

"ทำพี่หลง ข้าทำได้ทุกอย่างนั้นเเหละ "เเต่ให้เ๱ื่๵๹นายน้อยอู๋จบก่อนเถอะไม่งั้นพวกเราไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบเเน่นอน 

อืม ข้าไม่ปล่อยเ๽้านั้นไปเเน่ 

"งั้น เรากลับกันเลยหรือไม่ "

ยังก่อน ข้าอยากจะเเวะไปหาท่านตาท่านยายก่อนนะ เเต่ข้าจำ

บ้านไม่ได้นะสิ เฟยหลงเเวะซื้อข้าวของไปมากมาย เเล้วถามชาวบ้านว่า บ้านของ บ้านท่านตาจงผิงอยู่ที่ใด 

ตาของเขาชื่อ ฟางจงผิง ท่านยายชิงจาง เเละท่านน้าหรือน้องสาวของท่านเเม่นั้นเองชื่อ ฟางชิงหรู ท่านเเม่บอก

ท่านน้าเเต่งงานกับคนหมู่บ้านเดียวกันนี่เเหละ 

"ท่านลุง ขอรับ บ้านของตาฟางจงผิงอยู่หลังไหนหรือขอรับ "

ตาเฒ่าจงผิง รึ เ๽้าเป็๲อะไรกับตาเฒ่าล่ะ 

"ข้าเป็๲หลานขอรับ วันนี้ผ่านมาเลยจะมาเยี่ยมเเกนะขอรับ"

เป็๲หลานรึ เเล้วเหตุใดไม่รู้จักบ้านล่ะ

"เออ คือว่า มีปัญหากันนิดหน่อยนะขอรับ ตกลงท่านลุงรู้หรือไม่ขอรับ "

รู้สิ ตอนนี้ตาของเ๽้าไม่มีบ้านหรอกนะ อาศัยอยู่กะท่อมท้ายป่า

โน้นเเหละ 

"กระท่อมรึ เหตุใดเล่าท่านลุง "

เ๽้าไปถามเองดีกว่า ข้าไม่อยากจะพูดเ๱ื่๵๹ของคนอื่นมากหนัก 

"ขอรับๆขอบคุณท่านลุง"

เฟยหลง รีบขึ้นเกวียนตรงไปป่าท้ายหมู่บ้านทันที

เกิดอะไรขึ้นนะ จำได้ท่านเเม่บอกว่า ครอบครัวท่านตาถึงจะไม่

ร่ำรวยมาก เเต่ก็ไม่ลำบาก มีที่ทางให้ทำมาหากิน 

ค่อยๆขับเกวียนมาก็เห็นกระท่อมเ

ล็กๆอยู่ไม่ไกล ข้างหน้าเห็นสตรี

นางหนึ่งกำลัง ลุกๆนั่งๆอยู่หน้ากระท่อม มองชัดๆใบหน้าหญิง

ผู้นั้น

คล้ายเเม่ของเขา 7-8ส่วน น่าจะเป็๞ท่านน้า ชิงหรูเเน่นอน

เเต่ว่า บนใบหน้านั้นกับบวมปูดมีบาดเเผล