Floral Requiem – เพลงไว้อาลัยแห่งพฤกษา

    ตอนที่ 1 - การตื่นขึ้นและเศษเสี้ยวอดีต

    เสียงหวีดหวิวของสายลมพัดผ่านซากเมืองร้าง ตึกสูงที่เคยตระหง่านบัดนี้เหลือเพียงเศษเหล็กขึ้นสนิมและโครงอาคารพังทลาย ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆดำหม่น โลกเงียบงันไร้เสียงของสิ่งมีชีวิต มีเพียงเสียงลมพัดผ่านซากปรักหักพังที่หลอกหลอนอยู่ทุกย่างก้าว


    ท่ามกลางซากอาคาร ร่างหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ฝุ่นเกาะทั่วเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ผิวเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและ๤า๪แ๶๣เล็กน้อย เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความสับสน


    **“ที่นี่…ที่ไหน?”**


    เสียงของเขาแหบแห้ง เขาพยายามลุกขึ้นแต่กลับรู้สึกเวียนศีรษะ ร่างกายหนักอึ้งราวกับไม่ได้ขยับมานาน เขายกมือกุมขมับเมื่อความเจ็บแปลบแล่นเข้ามาในหัว พยายามนึกให้ออกว่าตัวเองเป็๲ใคร แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า ไม่มีชื่อ ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับอดีตของตัวเอง


    มีเพียงสิ่งเดียวที่เขาจำได้—


    **"เรธ"**


    เขาไม่รู้ว่ามันเป็๲ชื่อของเขาหรือเปล่า แต่มันเป็๲เพียงสิ่งเดียวที่ลอยเด่นขึ้นมาในหัว ราวกับเป็๲เศษเสี้ยวสุดท้ายของอดีตที่ยังเหลืออยู่


    เขากวาดตามองรอบตัว โลกใบนี้ดูเหมือนไม่มีมนุษย์เหลืออยู่ พืชพันธุ์ที่เติบโตผิดปกติแผ่ขยายไปทั่ว เถาวัลย์ขนาดใหญ่พันเกี่ยวตึกสูง ใบไม้สีเขียวเข้มแผ่กิ่งก้านออกมาในลักษณะที่ดูแปลกประหลาด บางต้นมีหนามแหลมคมราวกับหอก บางต้นขยับไหวเองได้แม้ไม่มีลมพัดผ่าน


    ความเงียบที่ผิดปกติทำให้หัวใจของเรธเต้นแรงขึ้น


    **กึก…**


    เสียงบางอย่างดังขึ้นจากด้านหลัง เขาหันขวับไปทันที ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นพืชชนิดหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาหา มันไม่ได้เป็๲เพียงต้นไม้ธรรมดา รากของมันเลื้อยไปกับพื้นราวกับสัตว์นักล่า ใบของมันสั่นไหวคล้ายกำลังจับสังเกตเหยื่อ


    เรธถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว สัญชาตญาณบอกให้เขาหนี แต่เท้ากลับไปสะดุดเข้ากับบางสิ่งที่ฝังอยู่ใต้เศษซากอาคาร


    เขาหันไปมอง มันคือ **กระเป๋าหนังเก่าๆ ใบหนึ่ง** เรธรีบคว้ามันขึ้นมา และทันทีที่ทำแบบนั้น พืชประหลาดตรงหน้าก็ดูเหมือนจะหยุดชะงัก ก่อนจะถอยห่างออกไปเล็กน้อยราวกับระแวงบางอย่าง


    เรธไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขากระโจนไปด้านข้าง ก่อนจะพุ่งเข้าไปในซากอาคารที่ยังคงตั้งอยู่บางส่วนและซ่อนตัวอยู่ข้างใน หัวใจเต้นแรงขณะที่เขาค่อยๆ เปิดกระเป๋าออกดู


    ข้างในมีเสื้อผ้าบางชิ้นที่เก่าจนแทบยุ่ย เศษกระดาษที่ซีดจาง และสิ่งสุดท้าย—


    **ป้ายชื่อโลหะที่สลักคำว่า "เรธ"**


    ดวงตาของเขาเบิกกว้าง เขาหยิบมันขึ้นมาพิจารณา นี่หมายความว่าอะไรกันแน่? มันเป็๲ชื่อของเขาจริงๆ ใช่ไหม? หรือมันเป็๲ชื่อของใครบางคนที่เกี่ยวข้องกับเขา?


    เขากำป้ายชื่อแน่น หัวใจเต้นแรงกว่าเดิม ความทรงจำยังคงว่างเปล่า แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าอย่างน้อยชื่อนี้ต้องมีความหมายสำหรับเขา


    เขาสูดลมหายใจเข้าอีกครั้ง ก่อนจะเก็บของทุกอย่างไว้ในกระเป๋า แล้วเหลือบมองออกไปด้านนอก โลกใบนี้เต็มไปด้วยปริศนา และเขาต้องหาคำตอบให้ได้


    ไม่ใช่แค่เกี่ยวกับโลกนี้…แต่เกี่ยวกับตัวเขาเองด้วย


    --