ตอนที่ 4: ล่าครั้งแรก
เสียงไซเรนยังคงก้องอยู่ไกลๆ
คิรันเดินออกจากเงามืดของตรอก
เข้าสู่ถนนหลักที่เต็มไปด้วยซากรถและคราบเื
[22:31:12]
เวลานับถอยหลังยังคงเดิน
แต่สิ่งที่ต่างจากก่อนหน้านี้คือ—
เขา “มีพลังแล้ว”
แม้จะเป็เพียง Core ระดับต่ำ
แต่ความรู้สึกที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย…มันไม่ใช่ศูนย์อีกต่อไป
เขากำมือ
เล็บแข็งขึ้นเล็กน้อย
ิัแน่นขึ้น
“ยังไม่พอ…”
เขาพึมพำ
ทันใดนั้น—
เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากอีกฝั่งของถนน
ไม่ใช่สัตว์ร้าย
“เฮ้! หยุดตรงนั้น!”
ชายสามคนเดินออกมาจากเงาตึก
สวมอุปกรณ์ฮันเตอร์แต่สภาพดูไม่เป็ทางการ
สายตา…ไม่เป็มิตร
“แกใช่ไหม คิรัน?”
หนึ่งในนั้นยิ้มมุมปาก
“ข่าวดังเลยนะ อดีตแรงค์ SSS ที่ตอนนี้กลายเป็ขยะ”
อีกคนหัวเราะ
“โคตรน่าสมเพชว่ะ”
คิรันมองพวกมันนิ่งๆ
ไม่ตอบ
“ได้ยินว่าพลังแกหายหมดแล้วนี่”
คนตรงหน้าก้าวเข้ามาใกล้
“งั้นของในตัวแก…พวกกูขอละกัน”
ชัดเจน
พวกนี้ไม่ใช่ฮันเตอร์ธรรมดา
“โจรฮันเตอร์…”
คิรันพึมพำ
โลกนี้เปลี่ยนไปนานแล้ว
คนล่าคน…ไม่ใช่เื่แปลก
“อย่าทำให้มันยุ่งยากเลย”
หนึ่งในนั้นยกอาวุธขึ้น
“ยอมดีๆ แล้วจะไม่เจ็บมาก”
ความเงียบปกคลุม
ลมพัดผ่าน
[ตรวจพบศัตรู 3 ตัว]
[คำแนะนำ: หลบหนี]
คิรันเหลือบมองข้อความนั้น
แล้วหัวเราะเบาๆ
“…หนี?”
เขาเงยหน้าขึ้น
ดวงตาที่เคยว่างเปล่า…ตอนนี้เย็นเฉียบ
“ฉันเพิ่งได้พลังกลับมา”
“จะให้หนีได้ยังไง”
—
ชายทั้งสามพุ่งเข้ามาพร้อมกัน
เร็ว
เป็ทีม
ประสานงานกันดี
ถ้าเป็เมื่อสิบนาทีก่อน
คิรันคงตายไปแล้ว
แต่ตอนนี้—
เขาขยับ
หลบการโจมตีแรกเฉียดเส้นผม
หมุนตัว
ใช้แรงทั้งหมดที่มี
แทง—
เล็บที่แข็งขึ้นเฉือนแขนของอีกคน
เืกระเซ็น
“อะ—!”
เสียงร้องดังขึ้น
แต่ยังไม่จบ
อีกคนฟันดาบเข้ามาจากด้านข้าง
คิรันยกแขนขึ้นรับ
ฉับ!
ิัแข็งช่วยลดแรงได้บางส่วน
แต่เืยังไหล
“ชิ…”
เขาถอยหลัง
หายใจหนักขึ้น
“มันยังไหวอยู่เหรอวะ!?”
โจรคนหนึ่งะโ
“ฆ่ามันเลย!”
พวกมันบุกเข้ามาอีกครั้ง
แต่คราวนี้—
คิรัน “ตั้งใจรับ”
ฉึก!
คมดาบแทงเข้าที่ไหล่
ความเ็ปพุ่งขึ้นสูงสุด
[เื: 21/100]
[คำเตือน: ภาวะวิกฤต]
และในวินาทีนั้น—
[ผู้รอดชีวิตถูกเปิดใช้งาน]
โลกช้าลงอีกครั้ง
ทุกการเคลื่อนไหวชัดเจน
“ตรงนี้…”
เขากระซิบ
แล้วขยับ
หลบ
สวนกลับ
เล็บพุ่งตรงเข้าคอของคนที่ใกล้ที่สุด
ฉึก!
เืพุ่ง
ร่างล้มลงทันที
[ศัตรูถูกกำจัด]
[EXP +20]
สองคนที่เหลือชะงัก
“มัน…ฆ่าไอ้ต้นได้ยังไงวะ…!?”
ความกลัวเริ่มปรากฏในสายตา
และนั่นคือจังหวะ
คิรันพุ่งเข้าไป
เร็วกว่าเดิมเล็กน้อย
พอ
เพียงพอ
เขาหลบหมัด
แล้วแทงซ้ำ
อีกคนล้ม
คนสุดท้ายถอยหลัง
“เดี๋ยว—! คุยกันก่อนได้—!”
คิรันหยุด
มองมัน
เืหยดจากปลายนิ้ว
“…สายไปแล้ว”
เขาก้าวเข้าไป
เสียงกรีดร้องดังขึ้นสั้นๆ
แล้วเงียบ
—
[ศัตรูทั้งหมดถูกกำจัด]
[EXP +55]
[เลเวลอัพ]
[Lv.2 → Lv.3]
คิรันยืนอยู่ท่ามกลางศพ
หายใจช้าๆ
ความเจ็บยังอยู่
แต่พลัง…เพิ่มขึ้น
เขามองร่างของโจร
แล้วหยิบบางอย่างขึ้นมา
แกนพลัง
“ของดีนี่…”
[ตรวจพบแกนหลัก]
[คุณ้าดูดซับหรือไม่?]
เขายิ้มเล็กน้อย
“…แน่นอน”
แสงไหลเข้าสู่ร่างอีกครั้ง
[ได้รับแกนหลัก: “ประเภทความเร็ว – ก้าวเร็ว” Lv.1]
[ความเสถียร: 54%]
ร่างกายเบาขึ้นเล็กน้อย
การเคลื่อนไหว…ลื่นไหลขึ้น
“เริ่มเข้าที่แล้ว”
[21:58:09]
เวลาเหลือน้อยลง
แต่ตอนนี้
เขาไม่ใช่เหยื่ออีกต่อไป
ทันใดนั้น—
พื้นดินสั่น
อากาศหนักขึ้น
[คำเตือน: ตรวจพบมอนเตอร์ระดับสูง]
เสียงบางอย่างดังขึ้นจากปลายถนน
หนัก
ช้า
แต่น่ากลัว
เงาขนาดใหญ่ค่อยๆ ปรากฏ
ใหญ่กว่าสัตว์ร้ายก่อนหน้า
หลายเท่า
ดวงตาสีแดงจ้องตรงมา
[ตรวจพบศัตรูระดับบอส]
คิรันหยุด
มองมัน
รอยยิ้มปรากฏอีกครั้ง
“…ในที่สุด”
เขาก้าวไปข้างหน้า
ทั้งที่เืท่วมตัว
ทั้งที่ร่างกายใกล้พัง
แต่สายตา—
นิ่งสนิท
“มาดูกัน”
เสียงเขาเบา…แต่ชัดเจน
“ว่าใครจะล่าใคร”
—
ค่ำคืนนี้ยังอีกยาว
และการล่าที่แท้จริง
เพิ่งเริ่มต้น
180
