อาการของเฟยฮุ่ยนั้น ดีขึ้นตามลำดับ เพียงสามวันนางก็ฟื้นฟูกำลังจนสามารถออกเดินทางได้
ขณะที่ขบวนของสำนักคุ้มภัย เตรียมตัวจะออกเดินทาง กลุ่มชาวบ้านที่ได้รับการช่วยเหลือจากเฟยฮุ่ย ได้นำเอาอาหารมาให้นางเพื่อตอบแทนน้ำใจ ที่อุตส่าห์ได้เข้ามาช่วยเหลือหมู่บ้านให้พ้นภัย แม้ว่าเกือบจะต้องแลกด้วยชีวิต
"หมู่บ้านเรายากจน ซ้ำยังถูกโจรมาปล้นอยู่เรื่อย จึงไม่มีอาหารดีๆ กินเช่นหมู่บ้านอื่น แต่ท่านเ้าสำนักเฟย ได้โปรดรับสิ่งของที่พวกเราร่วมแรงร่วมใจ นำมามอบให้แก่ท่านในครั้งนี้ด้วยเถิด" บิดาและมารดาของเจียวเจี๋ย เป็ตัวแทนชาวบ้านในการมอบสิ่งของ เฟยฮุ่ยรับน้ำใจนั้นไว้ โดยให้นำไปแจกจ่ายศิษย์สำนัก และกล่าวขอบคุณชาวบ้านทุกคน แม้นางจะไม่้ารบกวนพวกเขา แต่เกรงว่าหากไม่รับไว้จะเป็การเสียน้ำใจได้ สุดท้ายก่อนที่ไป เจียวเจี๋ยจะขอตามไปด้วย
"เ้าสำนักเฟย...ข้าขอติดตามท่านไปด้วยได้ไหม..."เจียวเจี๋ยรู้สึกอยากเข้าสำนักคุ้มภัยบ้าง เพื่อจะได้ฝึกวรยุทธ
"ทางข้างหน้าอันตรายนัก น้องเจี๋ย ไว้ข้าเสร็จงาน ข้าจะกลับมารับเ้าเข้าสำนักดีกว่า" เฟยฮุ่ยไม่อยากพาเขาไปเสี่ยงอันตรายด้วบ อีกอย่างเจียวเจี๋ยไม่เป็วรยุทธ คงไม่สามารถป้องกันตัวเองได้แน่
"ได้...ท่านสัญญากับขัาแล้วนะ ข้าจะรอครับ" เจียวเจี๋ยร้องดีใจ
"นี่..น้องฮุ่ย แล้วเงินรางวัลนำจับพวกโจรที่ได้จากทางการล่ะ เ้าจะให้ทำเช่นไรกัน..." หนิงเฟิ่งเพิ่งแจ้งเื่นี่แก่ เฟยฮุ่ย
"รางวัลนำจับ... พวกมันมีค่าหัวเท่าไหร่กัน คงก่อเื่ไว้มากจนทางการต้องหาคนช่วย แต่ว่าพวกมันยังไม่ได้กลายเป็ผีกันหมดแล้วหรือ" เฟยฮุ่ยถาม
"หึหึ ก็ข้ารักษาทำแผลให้พวกมันนะสิ ไม่งั้นคงไปยมโลกกันหมดแล้ว" หานเทียนเสียงแจ้งสาเหตุที่พวกมันยังมีชีวิตอยู่
"เ้าไปรักษาพวกมันทำไมกัน.."เฟยฮุ่ยสงสัย เพราะตอนนั้นนางนอนหมดสติอยู่
"อืม...ข้าคิดว่าเ้าไม่คิดฆ่าพวกมันจริงๆ นะสิ เพราะาแลึกฉกรรจ์อยู่ แต่ไม่มีใครถูกเล่นงานเข้าจุดตายเลยสักคน ถ้าเ้าคิดลงมือจริงๆ ฝีมือระดับเ้าไม่มีทางพลาด หรือจะตัดหัวพวกมันก็ทำได้สบาย แต่เ้าก็ไม่..." หานเทียนเสียงก็เพิ่งแจ้งเื่นี้แก่เฟยฮุ่ยเช่นกัน
"พวกมันสมควรตายจริงๆ ..."เฟยฮุ่ยพูดพร้อมมองไปยังภรรยาของโจวเจี้ยนหาว ซึ่งตอนนี้นางอยู่ในชุดไว้ทุกข์ให้สามี
"เ้าไม่จำเป็ต้องเอาชีวิตคนชั่วพวกนี้หรอก...ให้เป็เื่ที่ทางการจะตัดสินโทษให้พวกมันดีกว่า" หานเทียนเสียงมองเฟยฮุ่ยอย่างเข้าใจนางดี ถึงแม้ว่านางจะโกรธสิ่งที่โจรชั่วพวกนี้ทำอย่างมาก... แต่มากอย่างไร จิตใจของนางก็ต้องรู้สึกไม่สบายใจแน่ เพราะนางไม่เคยสังหารใครมาก่อน ขนาดสัตว์ตัวเล็กๆ นางก็ยังมิเคยฆ่า แล้วอยู่ๆ จะให้มาปลิดชีพคนมากมายขนาดนี้ นางต้องรู้สึกผิดอย่างแน่นอน แม้คนทั่วไปจะมองเห็นว่าเป็เื่ธรรมดาของยุทธภพก็ตาม
"พี่หนิงเฟิ่ง เื่เงินรางวัล...ข้ายกให้ภรรยาของโจวเจี้ยนหาวครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งหนึ่งข้ายกให้ชาวบ้านนำไปแบ่งกัน" เฟยฮุ่ยที่รับรู้เหตุการณ์ทั้งหมด ไม่รู้สึกอยากได้เงินก้อนนี้เลย
"ได้สิ.." หนิงเฟิ่ง รับคำสั้นๆ
"หานเทียนเสียง...ข้าขอบใจนะ" เฟยฮุ่ย เอ่ยเบาๆ แต่ออกมาจากใจของนางอย่างที่สุด
"ข้ารู้..." หานเทียงเสียงยิ้มรับ พร้อมกับะโขึ้นม้า
เสียเวลาไปกว่าสามวันไปกับเื่ราวในหมู่บ้าน ขบวนคุ้มภัยของสำนักเฟยหลง จึงต้องเร่งเดินทางจนเข้าถึงตัวเมืองได้ก่อนตะวันตกดิน
"เราจะพักกันที่ไหน คืนนี้ จะไปหาบ้านร้างอาศัยนอน หรือไปโรงเตี๊ยมดีล่ะ เฟยฮุ่ย" หนิงเฟิ่งถามเมื่อเข้ามาในตัวเมืองได้แล้ว
"แต่ว่าค่าโรงเตี๊ยมที่นี่ น่าจะไม่ต่ำกว่าคนละหนึ่งตำลึงเชียวนะ" จิวซิน เกรงว่าอาจจะต้องใช้เงินจำนวนมากในการเข้าพักเพราะมากันหลายคน
"เื่นั้น ข้าจ่ายให้เองโดยมิต้องหักค่าจ้างส่วนที่เหลือด้วย ข้าขอแต่พวกท่านพักผ่อนให้เต็มที่ และคอยคุ้มครองข้าให้ปลอดภัยก็พอ" เลี่ยงจินอาสารับเป็เ้ามือจ่ายให้
"ขอบคุณท่านอาเลี่ยง ข้าจะได้หลับสนิทสักที คืนนี้" เฟยฮุ่ยกล่าวขอบคุณที่จะได้พักโดยมิต้องใช้เงินของสำนัก
"เ้าก็นอนที่หมู่บ้านตั้งสามวันแล้วนะ ขนาดโดนจับแก้ผ้ายังไม่รู้สึกตัว ยังว่าหลับไม่สนิทอีกรึ" หานเทียนเสียงเหน็บแนม
"เ้าอยากตายใช่ไหม เทียนเสียง" เฟยฮุ่ยตาขวางใส่
แต่ทุกคนนั้นกลับหัวเราะ
3K
