ตอนที่ 5 เพื่อนคนแรกของกันและกัน
รถไฟกำลังแล่นออกเดินทางไปตามเส้นอันยาวไกลที่จะไปยังจุดหมายที่ตั้งไว้ ภายในรถมีเพียงเด็กและวัยรุ่นที่เตรียมกันไปยังสถานที่ที่พวกเขาต้องไป ตามทางเดินยังมีเด็กเดินไปตามทางเรื่อยเปื่อยกันพอกับอบิเกลที่กำลังมองหาตู้ที่ว่างพอที่เธอจะขอไปร่วมนั่งด้วย แต่ทว่าแต่ละตู้นั้นไม่มีที่ว่างเลยสักนิด ทำเอาเธอไม่ชอบใจเลยที่ไม่มีที่นั่งแบบนี้ ระหว่างที่อบิเกลกำลังเดินไปตามทางนั้นเด็กชายผมแดงเงยหน้ามาเห็นเด็กหญิงที่เขาเคยเจอกำลังเดินผ่านตู้ของเขา เขาก็ลุกขึ้นพร้อมกับเดินไปที่ประตูแล้วเปิดออกพร้อมกับชะโงกหน้าออกไป
"เฮ้! ยัยลูกฆาตกร!!"
อบิเกลถึงกับหยุดชะงักกับคำเอ่ยเรียกที่เธอไม่เคยได้ยิน แต่เสียงะโของอีกฝ่ายทำให้เด็กหลายคนที่อยู่แถวนั้นต่างใว่าแถวนี้มีลูกของฆาตกรอยู่ด้วยเหรอ อบิเกลได้ยินแบบนั้นก็แอบรู้สึกตกตะลึงที่มีคนกล้าเรียกเธอแบบนั้น แต่เธอไม่คิดจะหักไปให้เสียงอารมณ์ก่อนจะเดินต่อ เด็กชายที่เห็นแบบนั้นก็ะโอีก
"นี่! ยัยผมดำ! ไม่ได้ยินที่ฉันเรียกหรือไง!"
อบิเกลรู้สึกว่าตอนที่เดินมาก็ไม่มีคนผมดำเลย มีก็มีแต่เธอทำให้ใบหน้าเธอขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจที่อีกฝ่ายกำลังเรียกเธอ
"นายเรียกใครว่าลูกฆาตกร!" อบิเกลหันหลังไปมองก็เห็นว่าคนที่เรียกเธอเป็เด็กชายผมแดง
"ใครล่ะ ก็เธอไง! เธอเป็ลูกของคนคนนั้นไม่ใช่หรือไง? ชายที่เคยเป็น้องชายของมือปราบมารที่เก่งที่สุดในทศวรรษนี้ อาของฉัน! แฮร์รี่ พอตเตอร์!"
เหล่าเด็กที่อยู่บริเวณนั้นต่างพากันฮือฮากันถึงชื่อที่ยังทรงอำนาจในโลกเวทมนตร์อยู่ ทำให้ทุกคนต่างซุบซิบกันว่าเด็กชายเป็ถึงหลานและลูกชายของรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ด้วย เสียงซุบซิบที่ได้ยินทำให้เธอนึกได้ว่าเคยเจออีกฝ่ายที่ไหน เธอเคยเจอกันที่ร้านไม้กายสิทธิ์ยิ่งนึกถึงตอนนั้นก็เคืองกับพ่ออีกฝ่ายสุด ๆ อบิเกลไม่สนใจว่าอีกฝ่ายมีฐานะหรือชื่อเสียงอะไร แต่กล้ามาพูดว่าเธอเป็ลูกฆาตกรก็ทำเอาเธอกำหมัดแน่นอย่างโกรธเคือง เพราะคำพูดอีกฝ่ายเหมือนกล่าวหาอาของเธออย่างอ้อม ๆ
"อา…พ่อฉันไม่ใช่ฆาตกร!!"
"เธอคิดเหรอว่าเขาไม่ใช่นะ!" เด็กชายพูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่ชอบใจอีกฝ่าย "แล้วเขาหายไปไหนตอนที่ครอบครัวอาพอตเตอร์ตายล่ะ!"
"เขาไปทำภารกิจ!"
"แต่แม่ฉันไม่ได้ออกคำสั่ง!!"
"เื่ของแม่นายสิ! แต่พ่อฉันบอกว่ามีคนออกคำสั่ง เขาก็ทำ อย่ามาหาเื่ฉัน นายวีสลีย์ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนนำไม้กายสิทธิ์ขึ้นมา”
"เด็กปี 1 ห้ามใช้ไม้กายสิทธิ์นะ…" เด็กคนหนึ่งพูดขึ้น
อบิเกลหันไปมองเด็กที่พูดก่อนจะยิ้มออกมา "ฉันรู้ว่าปี 1 ห้าม แต่อาชีพฉันมันต้องใช้ตลอดล่ะนะ"
"เอ๋!?"
ทุกคนต่างมองอีกฝ่ายอย่างงุนงงว่าอีกฝ่ายมีงานทำแล้วเหรอ ก่อนที่อบิเกลจะยกมือชี้หน้าไปทางนายวีสลีย์
"จำไว้ละกัน นายเรียกฉันว่าลูกฆาตกร ั้แ่นี้ไปนายกับฉันเป็ศัตรูกัน!!"
คำพูดนั้นทำเอาทุกคนสะดุ้งแบบสุด ๆ ที่เด็กหญิงกล้าเป็ศัตรูกับลูกชายรัฐมนตรี เธอไม่สนว่าอีกฝ่ายเป็ใครมาจากไหน แต่กล้าเรียกเธอแบบนั้น เธอก็ถือว่าอีกฝ่ายเป็ศัตรู พอพูดจบเธอกับสะบัดหน้าหมุนตัวกลับไปทางเดิมที่เธอจะเดินต่อโดยไม่แยแสใคร มีเพียงเด็กชายวีสลีย์ที่จ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ชอบใจเขากำหมัดอย่างขุ่นเคืองใจกับอีกฝ่ายเป็อย่างมาก
อบิเกลเดินออกมาจากตรงนั้นอย่างโกรธเคืองั้แ่วันแรก เธออุตส่าห์อยากทำตัวเด่น ๆ จนคนสนใจแต่นี่เด่นไปทางด้านลบซะงั้น จนเธออยากใช้ไม้กายสิทธิ์เสกให้ไอ้ผมแดงนั้นเป็กบเสียเลยแต่ถ้าเธอทำแบบนั้นอาเธอจะเดือดร้อนเอาได้เช่นกัน เธอเดินไปตามทางก็เห็นแต่ห้องเต็มไปหมดจนใกล้ถึงประตูทางเชื่อมก็มีห้องหนึ่งที่มีเด็กชายผมขาวอยู่คนเดียวในตู้นั้น อบิเกลเห็นก็รู้สึกดีใจที่ตู้นี้มีแค่คนเดียว เธอยิ้มอย่างดีใจก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในทันที
"ขอรบกวนด้วยค่ะ!!"
เด็กชายสะดุ้งกับเสียงะโจนเขาหันไปมองอย่างตื่น ๆ ใบหน้าของเขานั้นขาวซีดอยู่แล้ว แต่พอหันมาหาอีกฝ่ายมันดูซีดกว่าเดิม
"มี…มีอะไรเหรอ…?”
"เอ่อ…ทุกตู้มันเต็มแล้ว ฉันเลยอยากขอนั่งด้วยนะ"
เด็กชายได้ยินแบบนั้น เขากับทำหน้าอมทุกข์พร้อมกับก้มหน้าลง "เธอไม่อยากมานั่งกับฉันหรอก…ถ้าเธอรู้ว่าฉันเป็ใครนะ…"
"หมายความว่าไง?" อบิเกลพูดพร้อมค่อย ๆ เดินมา
"ทุกคนพอได้ยินชื่อและนามสกุลของฉัน ทุกคนรู้และรังเกียจฉัน…เพราะครอบครัวฉัน เคยเป็…ผู้เสกความตาย…"
อบิเกลได้ยินก็นิ่งไปชั่วครู่ สำหรับใครบางคนที่เคยมีคนในครอบครัวเป็ผู้เสกความตายก็จะมีแต่คนรังเกียจ แต่หลายปีมานี้มีการเปิดเผยชื่อผู้เสกความตายเยอะมาก เพื่อตามหาเพราะรู้สึกว่าเริ่มมีเยอะขึ้น แต่พวกนั้นก็หลบซ่อนใน่นี้ แต่สิ่งที่อีกฝ่ายพูดมันไม่ได้เกี่ยวกับตัวเขาเลยสักนิด ทุกอย่างมันเกี่ยวกับผู้ใหญ่ต่างหาก เธอฟังอีกฝ่ายพูดก็มานั่งโดยไม่ได้รับอนุญาตจากอีกฝ่ายเลย จนเด็กชายเงยหน้ามองอย่างใ
"ช่างหัวเื่นามสกุลหรือว่าครอบครัวนายเคยเป็อะไรมาก่อนสิ!!”
"เอ๋?" เด็กชายมองอีกฝ่ายอย่างงุนงงที่อีกฝ่ายดูเป็พวกขวานผ่าซ่าสุด ๆ "แต่ว่า…"
อบิเกลยกนิ้วชี้มาข้างหน้าอีกฝ่ายทันที "ไม่มีแต่! นั้นมันเื่ผู้ใหญ่ เราเป็เด็กก็อยู่ส่วนเด็กสิ"
"แบบนั้นมันก็…ยังไงพวกเขาก็…"
"ช่างสิ เราทำตัวให้ดีที่สุดสิ! ใครไม่ชอบเราก็ช่าง อยากเป็ศัตรูกับเราก็จัดให้!!”
"ศัตรู…คงไม่มีขนาดนั้นมั้ง…"
"อ๋อ พึ่งได้ศัตรูเมื่อกี้เองนะ"
"ไวมาก!!"
"หึ แต่เราก็เป็พวกประเภทเดียวกันล่ะนะ"
"ประเภทเดียวกัน.."
"ใช่ อ๋อ ฉันลืมแนะนำตัว ฉันชื่อ อบิเกล เมอร์รัล ยินดีที่ได้รู้จัก" อบิเกลยื่นมือมาตรงหน้าอีกฝ่าย
"อบิเกล เมอร์รัล…เด็กหญิงที่อยู่กับแผนกสัตว์วิเศษ…นะเหรอ?"
"นายรู้จักฉันด้วยเหรอ?" อบิเกลถามอย่างสงสัยรู้สึกจะมีคนรู้จักเยอะกว่าตัวเธออีก
"ก็…ก็แค่เห็นผ่านหนังสือพิมพ์นะ…"
"งั้นเหรอ ฉันไม่ค่อยได้อ่านด้วยสิ"
"เหรอ…เอ่อ…" เด็กชายมองอีกฝ่ายพร้อมกับยื่นมือไปจับมืออีกฝ่าย "ยินดีที่ได้รู้จัก…เมอร์รัล…ฉัน…ฉันชื่อ…สกอร์เปียส มัลฟอย ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะ...”
"ครอบครัวมัลฟอย…ถึงได้นายพูดแบบนั้น..."
"ใช่…ปู่ฉันเป็ผู้เสกความตาย…ปู่ฉันชักชวนพ่อฉันเข้าร่วม…แต่เขาก็…"
"เขาก็เกิดกลัวจนวินาทีสุดท้าย แล้วล้มเลิกและกลับตัว แต่ก็ยังมีคนไม่ชอบขี้หน้าเขาอยู่ดี!"
"เธอ…รู้ได้ไง?"
"อาของฉัน ไม่สิ ๆ พ่อฉันเล่าให้ฟังนะ"
"อา? พ่อ?" สกอร์เปียสมองอีกฝ่ายอย่างสงสัยอีกฝ่ายจะพูดถึงพ่อหรืออากันแน่
"โทษที ๆ พอดีฉันกำลังฝึกเรียกอาว่าพ่อนะ"
"เอ๋…อาเธอคือ…?"
"สก็อต เมอร์รัลนะ"
"ฉันนึกว่าเขาเป็พ่อเธอซะอีก เห็นอยู่ใกล้ ๆ ตลอดนะ"
"ก็เขาเป็ผู้ปกครองของฉันนะ ก็เหมือนพ่อของฉันละนะ แต่เราสองคนไม่ใช่สายเืเดียวกันนะ"
"แล้วพ่อแม่เธอล่ะ?"
"ไม่รู้สิ…อาบอกแค่ว่า…พวกเขาเสียไปแล้วนะ"
"โอ้…ฉันเสียใจด้วย…"
อบิเกลส่ายหน้าเบา ๆ"ไม่เป็ไร ฉันไม่รู้สึกเศร้าหรอก…เพราะจำพวกเขาไม่ได้เลยนะ"
"จำไม่ได้? พ่อแม่เสียไปั้แ่เธอยังเด็กเหรอ?"
"ใช่...แล้วฉันมีอาการของคนความจำเสื่อมด้วย...เลยจำอะไรไม่ได้ั้แ่เด็กนะ"
"งั้นเหรอ…"
"อืม งั้นเราสองคนนั่งด้วยกันไปเลยนะ!"
สกอร์เปียสยิ้มแบบเจื่อนทันที "เธอพูดแบบนั้น แต่เธอก็นั่งแล้วนี่น่า"
"อ๊ะ จริงด้วย ฮ่า ฮ่า ฮ่า" อบิเกลหัวเราะอย่างชอบใจ ก่อนจะมองอีกฝ่ายอีกครั้ง "งั้นฉันนั่งด้วยเลยนะ"
สกอร์เปียสมองอีกฝ่ายด้วยท่าทางที่ดูร่าเริงเกินคน ก็ทำให้เขายิ้มมุมปากขึ้นมา "ตามสบายเลย"
ทั้งสองยิ้มให้แก่กันจนพวกเขาคุยกันเรื่อยเปื่อย อบิเกลได้เล่าเื่ราวของเธอให้อีกฝ่ายฟังว่าเกิดอะไรขึ้นมั้ง ระหว่างการเดินทางไปทำภารกิจกับอาของเธอ สกอร์เปียสฟังก็รู้สึกชีวิตอีกฝ่ายนั้นเจอแต่เื่น่าตื่นเต้นจนเขาอยากจะเจอมั้งจริง ๆ เพราะชีวิตปกติของเขานั้นมีแค่อยู่แต่ในบ้านเรียนรู้เวทมนตร์ต่าง ๆ หรือความรู้เื่ต่าง ๆ เท่านั้น
"ฟัง ๆ แล้วชักอยากเป็เ้าหน้าที่สัตว์วิเศษเลยนะ"
"ใช่ไหม ๆ ฉันก็อยากเป็จนได้เป็ล่ะนะ!"
"จนได้เป็? เมอร์รัลเป็เ้าหน้าที่แล้วเหรอ?"
"หึ หึ~" อบิเกลยิ้มกรุบกริบ ก่อนจะยกกระเป๋าสี่เหลี่ยมเล็กขึ้นมา แล้วหยิบสิ่งบางอย่างที่มีขนาดเท่าเอหกออกมาเปิดหน้าหนึ่งให้ดู "ทาด๊า~ เ้าหน้าที่อายุน้อยที่สุดในทศวรรษจ้า!"
สกอร์เปียสถึงกับตะลึงเมื่อเห็นบัตรเ้าหน้าที่ของอีกฝ่าย "สุดยอด! ทำได้ไงนะ!"
"ก็ไปสอบตามกฎของกระทรวง เพื่อสอบเอาไม้กายสิทธิ์นะ แต่กลายเป็ไปสอบเข้าทำงานจนมีตำแหน่งนะ"
"แบบนี้เธอก็อายุน้อยกว่าคนอื่น ๆ เลยสิ…แล้วแบบนี้มีงานเข้ามาล่ะ?”
"ก็ฉันกำลังพักงานอยู่นะ เขียนไว้ว่าพักงานเนื่องจากเข้าเรียนนะ ทางกระทรวงถึงจะให้ผ่านอย่างเต็มตัว แต่ที่จริงก็อยากเข้าเรียนมานานแล้วนะ เรียนจบก็ไม่ต้องสอบแล้วล่ะนะ สามารถไปทำงานได้เลย!”
"สุดยอด…แบบนี้ถ้าฉันเข้าทำงาน เมอร์รัลก็เป็รุ่นพี่ฉันนะสิ"
"ถูกต้องแล้ว!"
"งั้นรอฉันเรียนให้จบเลยนะ"
"ฉันจะรอละกันว่านายจะทำตามที่พูดไหมนะ~"
"รอได้เลย" สกอร์เปียสยิ้มอย่างร่าเริงต่างจากตอนที่เจอกันครั้งแรกที่ดูอมทุกข์ตลอดเวลา "จริงสิ ขอบคุณที่เลี้ยงขนมฉันนะ"
"เื่เล็กนะ เป็เพื่อนกันก็ต้องเลี้ยงกันเล็กน้อยนั้นล่ะนะ" อบิเกลหันไปมองกองขนมที่เธอสั่งกินตอนที่คุณย่าเข็นรถเข็นมาพอดีเลยซื้อมาเยอะเลย
"เพื่อน…"
พอนึกคำว่าเพื่อน ทำให้สกอร์เปียสนึกถึงเพื่อนเก่าที่ตอนแรก ๆ ก็ดีกับเขา แต่ลับหลังด่าทอและนินทาทำให้เขากลายเป็ผู้เคราะห์ร้ายโดนเพื่อนรังเกียจ เขาไม่รู้ว่าทำไมทุกคนถึงเกลียดเขาจนผู้ใหญ่มาพูดกับเขาอย่างไม่ปิดบัง เพียงเพราะเขาคือคนตระกูลมัลฟอยตระกูลที่ั้แ่รุ่นพ่อจนมาถึงรุ่นลูกก็ยังเป็ผู้เสกความตาย จนกระทั่งเขาเกิดมาทุกคนก็เอาแต่พูดว่ารุ่นหลานก็คงเป็ผู้เสกความตายเช่นกัน ตอนนั้นเขาเคยร้องไห้และเกลียดพ่อกับปู่ที่ทำให้ชีวิตเขาเกิดมาเป็แบบนี้ แม่เอาแต่ปลอบเขาที่ต้องมาเจอผลกระทบแบบนั้น พ่อก็เสียใจที่ตัวเองทำผิดไว้เยอะจนรู้สึกว่าตนเองต้องแก้ไขชีวิตของเขาเช่นกัน ตอนนั้นเขาก็รู้สึกผิดต่อพ่อที่ไม่ได้คุยกันอีกเลยั้แ่มีเื่แบบนั้นเกิดขึ้น อบิเกลเห็นว่าอีกฝ่ายนิ่งเงียบไปก็เอ่ยถามขึ้น
"เป็อะไรหรือเปล่า? มัลฟอย"
"อ๊ะ! เปล่า ๆ แค่...นึกถึงสิ่งที่ไม่อยากนึกนะ...”
“อ๊ะ...เื่แย่ ๆ สินะ…”
“อืม...พอได้ยินว่าเพื่อน...ฉันก็นึกถึง่นั้น...่ที่ฉันยังเป็แค่เด็กไร้เดียงสา...แต่เธอกลุ่มคนที่ไม่เป็แบบที่ฉันคิด...แค่ยอมรับว่าเป็เพื่อนแล้วจะเป็เพื่อนแล้วจริง ๆ”
“อ๊ะ...หรือว่า...”
“อืม...พวกเขา...ลับหลังฉัน...นินทา ใส่ร้าย...หรือไม่ก็มีคนมารังแกฉัน...เพียงเพราะฉันเป็มัลฟอย”
“แย่ที่สุด...เพราะพวกผู้ใหญ่เอาความคิดใส่หัวเด็ก ๆ !! พวกนี้ช่างไม่น่ามีบนโลกจริง ๆ”
“ช่างเถอะ...พวกเขาก็มีเหมือนความแสงสว่างที่กำลังโดนความมืดกลืนกิน เหมือนฉันที่เป็ความมืด...แล้วกลายเป็แสงสว่าง...”
“หมายความว่าไงนะ?”
“ฉันมีคนที่เลี้ยงดูฉัน...จนไม่ให้ฉันต้องมีด้านลบ ๆ คนที่ถึงร่างกายจะอ่อนแอแค่ไหนก็ยังรักและทะนุถนอมฉันมากกว่าอะไร”
“หือ?” อบิเกลนึกอยู่สักพักก่อนจะนึกถึงสิ่งที่เป็แบบนั้น "แม่นายเหรอ?”
“อ๊ะ...อืม แม่ของฉัน”
“ดีจังนะ...”
“เมอร์รัลไม่มีแม่เหรอ?”
“ก็...ฉันเหมือนเด็กกำพร้ามากกว่านะ...ฉันไม่มีพ่อแม่มีแต่อาที่ดูแลฉันนะ”
“ขอโทษนะ!!”
“ไม่เป็ไร...แค่อิจฉาที่นายมีพ่อแม่ที่ยังอยู่ข้าง ๆ”
“อืม...แต่ฉันไม่ได้คุยกับพ่อมาตั้งนานั้แ่เกิดเื่แล้วนะ...”
“ทำไมนะ?”
“เพราะว่าเื่นั้นเป็เพราะเขากับปู่นะ...”
“แต่นายก็น่าจะรู้นะ...ว่าเขาเคยหันหลังให้พวกนั้นแล้วนะ...”
“ก็จริง...แต่ถ้าเขาไม่เข้าไปเกี่ยวข้องก็คงไม่เกิดเื่นี้...”
“ก็จริงนะ...แต่ว่าพ่อนายคงจะเสียใจเหมือนกันที่ตัวเองทำให้ลูกต้องมาเจอผลกระทบแบบนั้นนะ...ถ้าได้กลับบ้านก็ลองไปคุยกับท่านก็ดีนะ”
“ไปคุยเหรอ?”
สกอร์เปียสได้ยินแบบนั้นก็ไม่รู้เลยว่าจะต้องไปคุยอะไร เขามองอีกฝ่ายที่ให้คำแนะนำเขาต่างกับเพื่อนเก่าที่เล่นด้วยก็ขอให้เขาเลี้ยงของกินหรือซื้ออะไรให้ ช่างเป็เพื่อนที่เขาไม่อยากเจอ แต่อีกฝ่ายกลับทั้งเลี้ยงขนมและรับฟัง เขาจะเชื่อใจเธอได้ไหมกลัวที่จะเจอกับสิ่งที่เคยเจอ กลัวที่จะต้องผิดหวัง กลัวที่จะต้องมานั่งร้องไห้คนเดียว สกอร์เปียสนิ่งไปชั่วขณะก่อนจะกำหมัดเขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับการตัดสินใจที่เขาจะเผชิญกับมัน
"เมอร์…เมอร์รัล!"
"ว่าไง?"
"คือ…คือ…ช่วย…"
"หือ?"
"ช่วย…ช่วย…ช่วยเป็เพื่อนกับฉันหน่อยนะ!"
อบิเกลได้ยินแบบนั้นเธอก็ฉีกยิ้มออกมาพร้อมกับยื่นมือไปหาอีกฝ่ายทันที "ได้สิ ฉันจะเป็เพื่อนกับมัลฟอยไปตลอดเลยล่ะนะ"
"..."
ประโยคนั้นของอีกฝ่ายทำให้สกอร์เปียสเขารู้สึกตื้นตันใจมาก ๆ ตลอดหลายปีที่เขาไม่เคยมีเพื่อนที่จริงใจเลยสักคน แต่ตอนนี้เขากำลังจะมีเพื่อนสนิทที่ไม่ต้องกังวลอะไรแบบนั้นอีก แต่ไม่รู้ทำไมความดีใจเปลี่ยนเป็ความเศร้าจนน้ำตาไหลออกมา อบิเกลเห็นอีกฝ่ายเป็แบบนั้นเธอก็เข้ามาลูบปลอบหลังเบา ๆ พร้อมกับเอาผ้าให้อีกฝ่ายเช็ดน้ำตาที่กำลังไหลอยู่
‘ทำไมหมอนี้ดูน่ารักจริง ๆ ทั้งที่ดูอ่อนแอแต่ก็...ดูน่าเอ็นดูสุด ๆ' อบิเกลคิดทะเล้นหน่อย ๆ
หลังจากที่อบิเกลปลอบอีกฝ่ายจนหยุดร้องแล้วนั้นทั้งสองคนก็ต่างพากันพูดคุยถึงหลาย ๆ เื่เช่นแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันจนพวกเขาลืมไปเลยว่าตัวเองสองคนพึ่งรู้จักกัน ระหว่างที่พูดคุยก็มีเสียงประกาศของกลุ่มรุ่นพี่ที่กำลังเดินมาแถวขบวนเด็กเข้าใหม่ว่าจะถึงโรงเรียนอีกไม่ช้าขอให้ทุกคนเปลี่ยนชุด อบิเกลได้ยินแบบนั้นก็ถึงเวลาที่จะไปเปลี่ยนชุด เธอเตรียมหยิบกระเป๋าสะพายข้างหยิบเสื้อผ้าออกมาเปลี่ยน แต่พอโผล่หน้าออกไปก็เห็นผู้คนเยอะพอตัว และยิ่งไปห้องน้ำในรถไฟทุกคนก็ยืนแออัดเต็มไปหมด
“ตายล่ะ...คนเยอะเลย...เล่นมาบอกเวลานี้ ทุกคนเลยมาเปลี่ยนเสื้อผ้ากันหมดเลย...”
อบิเกลส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะเดินออกจากตรงนั้นแล้วกลับไปตู้ขบวนของเธอก็เห็นว่าอีกฝ่ายแต่งตัวเสร็จแล้วจนแปลกใจว่าอีกฝ่ายเปลี่ยนที่ไหน แต่เครื่องแต่งกายอีกฝ่ายนั้นก็เหมือนกับนักเรียนฮอกวอตส์ที่ใส่เสื้อคลุมสีดำปกปิดเครื่องแต่งกายข้างใน แต่เห็นขากางเกงสแล็คสีเทากับรองเท้าสีดำเข้าคู่แต่พอมอง ๆ ก็ดูดีเหมือนกันก่อนที่เธอจะเปิดประตูเข้าไป อีกฝ่ายที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่นั้นก็หันมามองเธอที่กำลังเดินเข้ามาพอดี
“อ้าว? ไม่ได้ไปแต่งตัวเหรอ?”
“ทำไงได้ล่ะ...คนเยอะนะ...แล้วนายล่ะ? ไปเปลี่ยนที่ไหนมานะ?”
“ก็...เปลี่ยนเสื้อผ้าในนี่สิ ตามกันไปห้องน้ำก็เต็มพอดี”
“เอ๋~”
น้ำเสียงของอบิเกลดูจะเปลี่ยนไป จนสกอร์เปียสรู้สึกแปลก ๆ เขาค่อย ๆ เงยหน้ามองอีกฝ่ายก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้มมุมปากอย่างเ้าเล่ห์
“มัลฟอยยยย~”
“อย่าบอกนะ!” สกอร์เปียสจ้องมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าที่เหงื่อตกไปหมด
“ช่ายยยย ก็อย่างที่นายกำ ลัง คิด ไง ล่ะ”
“อึ้ก!!”
เวลาต่อมาสกอร์เปียสถูกผลักออกมาจากขบวนอย่างรวดเร็ว แต่พอปิดประตูได้งั้นอบิเกลก็เอาผ้าห่มลายสก็อตสีแดงปิดคลุมทุกจุดที่เห็นได้ เธอเริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าข้างในนั้นทันที สกอร์เปียสที่อยู่ข้างนอกเอาเสื้อคลุมหัวตัวเองอย่างไม่ชอบใจก่อนจะบ่นอีกฝ่าย
“เธอนี่มันใจร้ายจริง ๆ เมอร์รัล อยากเปลี่ยนเสื้อก็ขอกันดี ๆ สิ”
“ทำไงได้ล่ะ ถ้าฉันไม่ลากนาย นายจะยอมออกไหม?”
“ก็ต้องออกสิ ถามบ้า ๆ” แก้มของสกอร์เปียสแดงเล็กน้อย
“คิก ๆ”
อบิเกลหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจไม่กี่นาที เธอก็แต่งตัวเสร็จแล้วเอาผ้าออกจากรอบ ๆ ห้องพร้อมกับเดินออกมาเปิดประตูให้อีกฝ่าย
“เอาล่ะ เข้ามาได้แล้ว”
“เฮ้อ...เร็วดีนี่น่า” สกอร์เปียสพูดพร้อมกับเดินเข้าไปข้างใน
“แค่เปลี่ยนเสื้อ ไม่ได้อะไรนักหนาสักหน่อย”
“เหรอ? แม่ฉันนะ แต่งตัวที ใช้เวลาตั้งหลายชั่วโมง”
“งั้นเหรอ นานขนาดนั้นเชียว?”
“ใช่ นานมากเลยล่ะ” สกอร์เปียสพูดแล้วนั่งลงที่ของเขา
“นานจนพ่อนายบ่นไหมนะ?”
“พ่อไม่กล้าบ่นนะ ไม่งั้นเดียวไม่ได้ไปข้างนอกนะ”
“น่านนน ฮ่า ฮ่า นึกภาพออกเลยล่ะ”
อบิเกลนึกถึงเมื่อก่อนที่เดลล่าแต่งตัวนานจนพวกผู้ชายบ่นกันจนเธอบอกไม่ไปแล้ว ทำเอาทุกอย่างวุ่นไปหมด
“ใช่ไหมล่ะ~”
ทั้งสองคนต่างพากันสนทนากันอย่างสนุกต่อไปเรื่อย ๆ จนรอเวลาผ่านไปรถไฟเริ่มส่งเสียงดังเป็การบอกว่าใกล้ถึงสถานีปลายทางแล้ว ทุกคนต่างพากันใจเต้นไปหมดว่าตอนนี้พวกเขากำลังมาถึงสถานที่ที่มีแต่พ่อมดแม่มดที่จะได้เข้าเรียนกัน เหล่าเด็ก ๆ ต่างมองออกมานอกหน้าต่างว่าข้างนอกเป็ไง แต่ข้างนอกนั้นมืดสนิทจนมองไม่เห็น ทำให้ทุกคนต่างเสียดายว่าไม่เห็นข้างนอกเลย อบิเกลกับสกอร์เปียสก็ลองมองดูก็ไม่เห็นอะไร แต่พวกเธอคิดว่าอีกเดียวไปถึงก็เห็นเอง พวกเขาเตรียมตัวลงจากรถไฟกันเมื่อเทียบท่าเป็ที่เรียบร้อย เหล่าเด็ก ๆ ที่สวมชุดนักเรียนต่างพากันลงมาเต็มชานชาลาไปหมด อบิเกลเดินลงมาพร้อมกับสกอร์เปียสก็ยังมีคนจะแซะเธออีก
“ดูสิ ยัยลูกฆาตกรอยู่กับลูกของคนทรยศซะงั้น!”
เสียงของเด็กชายะโขึ้นอีกครั้ง ทำเอาเธอรู้สึกไม่ชอบใจเลยจริง ๆ ทำเอาเธอกำหมัดแน่นจนอยากจะชนอีกฝ่าย ก่อนที่สกอร์เปียสจะจับมือเธอ
“อย่าไปสนใจเลย พวกขาดความอบอุ่น!”
“แกว่าไงนะ! มัลฟอย”
“อะไร? ไม่รู้สินะ”
สกอร์เปียสทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะพาอบิเกลเดินไปข้างหน้า แต่ทว่าพวกเธอสองคนชนเข้ากับอะไรบางอย่างเข้า จนอบิเกลมองตรงหน้ามันมืด ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้ามองก็เห็นสิ่งที่สูงตระหง่าน ทั้งสองคนค่อย ๆ ถอยหลังช้า ๆ ก็เห็นสิ่งที่ชนคือชายชราตัวสูงที่ก้มเล็กน้อยก็เห็นพวกเธอที่ตัวเล็ก ๆ ชายชรามีหนวดเคราสีขาวสีดำจนผสมกันเป็สีเทาที่บ่งบอกถึงอายุอีกฝ่ายที่น่าจะเกินหกสิบแล้ว
“คนอะไร...ตัวใหญ่จัง...” สกอร์เปียสจ้องมองชายตรงหน้าทำเอาตะลึงสุด ๆ
“ระวังหน่อย เด็ก ๆ เดินไม่ดูทางจะชนคนอื่นได้นะ” ชายชรากล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“ค่ะ/ครับ”
เด็กทั้งสองต่างพากันนิ่งเงียบ ก่อนที่เ้าผมแดงจะรีบเดินขึ้นมาเบียดพวกเธอสองคนจนไปด้านข้างทันที
“!!”
“ปู่แฮกริด สวัสดีครับ”
“ไง เ้าหนูวีสลีย์!” ชายที่ถูกเรียกว่าแฮกริดยิ้มอย่างยินดีกับเด็กน้อย “แหม ๆ มองกี่ครั้ง เธอก็เหมือนแม่จริง ๆ เลยนะ”
“แน่อยู่แล้วครับ ทุกคนก็บอกว่าผมเหมือนแม่ครับ”
อบิเกลกอดอกมองหน้าที่เย้ยหยอกที่ตนเองนั้นเหมือนแม่จนน่าหมั่นไส้ ก่อนที่เธอจะพูดลอย ๆ ออกมา
“น่าว่าเลิกไปวุ่นวายกับอาจารย์ดีกว่านะ เขาต้องนำทางให้นักเรียนใหม่อีกนะ”
“ว่าไงนะ!?” เด็กชายผมแดงมองอีกฝ่ายที่พูดแบบนั้นด้วยสายตาไม่ชอบใจ
แฮกริดที่ได้ยินแบบนั้นก็ประหลาดใจที่เด็กรู้ว่าเขาเป็ผู้นำทาง “หือ? หนูน้อยรู้จักฉันด้วยเหรอ?”
“พอรู้จักค่ะ เพราะพ่อหนูเคยบอกว่ามีผู้ดูแลกุญแจประตูฮอกวอตส์ เป็ชายร่างใหญ่ที่ดูมีอายุแถมเขาตอนนี้เป็อาจารย์สอนวิชาสัตว์วิเศษด้วยจริงไหมคะ? อาจารย์ รูเบอัส แฮกริด”
“ฮ่า ๆ ถูกต้องเด็กน้อย ยินดีที่ได้รู้จักล่ะ เอาล่ะตอนนี้ฉันก็ต้องทำงานจริง ๆ แล้วล่ะ! เอาปีหนึ่งตามฉันมาเราจะนั่งเรือกัน!!”
จบตอนที่ 5 โปรดติดตามตอนที่ 6 ต่อไป
1K
