จางลี่เงื้อมือจะตบหลวนชุนด้วยอารมณ์ที่เกรี้ยวกราด
"พอได้แล้วรุ่นพี่ลี่"เทียนฟงคว้าข้อมือบางของเธอผู้นั้นไว้ แล้วไปยืนอยู่ตรงกลางระหว่างหลวนชุนกับจางลี่
"รุ่นพี่ลี่ทำเกินไปแล้ว ตอนนี้หลวนชุนกำลังลำบาก รุ่นพี่ชางก็แค่มีน้ำใจเลี้ยงข้าว"
" ฉันไม่ได้ตาบอดนะเธออย่ามาแก้ตัวแทนหลวนชุน"
"เื่ทั้งหมดผมเป็คนปล่อยข่าวกลั่นแกล้งหลวนชุนก่อนหน้านี้เอง ไม่คิดว่ารุ่นพี่จะมาทำร้ายซ้ำเติมคนที่กำลังบอบช้ำในสิ่งที่หลวนชุนเจออยู่" เทียนฟงพูดออกไป และบรรดานักศึกษาคนอื่นๆก็มามุงดู
"และอีกอย่างไม่ว่าจะเพศไหนเขาก็เป็คนเหมือนกันรุ่นพี่ลี่ว่าหลวนชุนรุนแรงเกินไปที่ว่าถึงเพศสภาพของเขา จากนี้ไปผมเทียนฟงจะปกป้องหลวนชุนเอง"เทียนฟงร่ายยาวและพูดอย่างจริงจัง รุ่นพี่ชางขอโทษหลวนชุนแทนจางลี่ แล้วรีบพาเธอออกไปจากการมุงของนักศึกษา
"เร็วเข้าเถียนเถียน"เสียงของอามี่ เพื่อนผู้หญิงร่วมคณะของหลวนชุนพากันกึ่งวิ่งกึ่งเดินพากันมุ่งหน้าไปยังแคนทีน เพราะได้ข่าวว่าจางลี่ รุ่นพี่ที่เป็ดาวมหาลัยไปอาละวาดหลวนชุนเพื่อนรักในกลุ่มของพวกเธอ
"อาชุน" อามี่ร้องเรียกมาแต่ไกล และเข้าไปสำรวจดูเพื่อนรัก
"เธอไม่เป็ไรใช่ไหม"เถียนเถียนไต่ถาม
"ขอบใจนะอามี่ เถียนเถียน ฉันไม่เป็ไร"หลวนชุนตอบ
"พวกเราได้ยินเขาพูดกันว่ารุ่นพี่ลี่มาหาเื่อาชุน เลยพากันรีบมาเธอไม่เป็ไรก็ดีแล้ว"อามี่กล่าว
"ขอบใจนะเทียนฟง"หลวนชุนกล่าวขอบคุณคนที่ช่วยเขาไว้ในวันนี้ ไม่นึกว่าคนๆนี้ที่ไม่เคยชอบขี้หน้าเขาและคอยกลั่นแกล้งเขามาตลอด จะออกโรงปกป้องเขาในวันที่เขาอ่อนแอจิตใจบอบช้ำและถูกรังแก
"ไม่เป็ไรหรอกหลวนชุน ถือว่าเป็การไถ่บาปจากฉันละกันนะ เพราะฉันเองเป็ต้นเหตุทั้งหมดที่ทำให้นายต้องถูกรังแกและถูกดูถูก นายยกโทษให้ฉันได้มั๊ย"
หลวนชุนยิ้มให้และรู้สึกประทับใจที่เทียนฟงออกโรงปกป้องเขาอย่างกล้าหาญในวันนี้
"ได้สิ ฉันยกโทษให้นาย"
"งั้นจากนี้ไปเราคงเป็เพื่อนที่ดีต่อกันนะ"
"อืม นายบอกว่าจะปกป้องฉันจากนี้ไปน่ะ นายอย่าลืมล่ะ"หลวนชุนทวงแบบยิ้มๆ
"แน่นอน จากนี้ไปฉันจะไม่ให้ใครรังแกและล้อเลียนนาย "เทียนฟงยิ้มตอบเบาๆ อาเหมยแฟนสาวของเขามาพอดี เขาเลยต้องขอตัวไปกับเธอ
"เื่นี้จะดังไปถึงท่านอธิบดีมั๊ยนะ" อามี่นึกเป็กังวลเื่ทะเลาะวิวาท
"แต่อาชุนไม่ได้วิวาทร่วมนี่นา ถือว่าไม่ผิด ส่วนอาฟงก็เข้ามาห้ามปรามรุ่นพี่ลี่ก็ถือว่าทำถูกต้อง"เถียนเถียนแสดงความเห็น
"ขอบใจอาถียนกับอามี่มากนะที่เป็ห่วงฉัน ฉันดีใจที่มีเพื่อนอย่างพวกเธอ"หลวนชุนพูดด้วยความจริงใจและรู้สึกดี ทั้งสามจับมือกันเป็สัญลักษณ์เฉพาะว่าจะไม่ทอดทิ้งกัน
เย็นวันนั้นเมื่อหลวนชุนกลับมาถึงหอได้สักพัก อาเฟยก็กลับมา
"อาชุน ฉันได้ยินข่าวของนายวันนี้แล้ว นายเป็ไงมั่ง" อาเฟยถามด้วยความห่วงใยั้แ่ก้าวเข้ามาในห้อง
"ขอบใจนายมากนะอาเฟย ฉันไม่เป็ไร"
"ฉันเป็ห่วงนายมากนะ"อาเฟยพูดด้วยความจริงใจ สายตาดูห่วงใยหลวนชุนมาก อาเฟยหยิบธนบัติออกมาจากกระเป๋ายื่นให้หลวนชุน
"นี่ฉันให้นาย นายรับไปสิ"
"ขอบใจนะ นายดีกับฉันมากอาเฟย ฉันไม่รู้จะตอบแทนนายยังไง ฉันไม่อยากรับเงินจากนายเลย"
"นายรับไปเถอะ เอาไว้กินข้าวและค่าเดินทาง เงินนี่น่ะเป็เงินที่ฉันทำงานพิเศษมาฉันเลยแบ่งให้นาย"
"ดีจัง นายทำงานอะไรหรือแนะนำฉันบ้างสิอาเฟย"
"ฉันทำเกี่ยวกับพวกไอทีน่ะตามที่ฉันเรียนมา ลูกค้ามีเรื่อยๆ"
"ออ เข้าใจแล้วละ เดี๋ยวฉันก็ว่าจะหางานพิเศษทำหลังเลิกเรียนเหมือนกัน"
"อืม ก็ดีนะ สู้ๆนะอาชุน" อาเฟยให้กำลังใจ เขาเป็รูมเมดที่แสนดี ผู้ที่คอยดูแลให้กำลังใจให้เงินหล่อเลี้ยงหลวนชุนมาตลอดั้แ่เขารู้ว่าหลวนชุนเกิดเื่ที่บ้าน
"นายกินไรมายัง เอาต้มบะหมี่มั๊ยเดี๋ยวฉันจัดการให้เอง"อาเฟยถามขณะที่กำลังแกะบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกมาจากซองเทใส่เครื่องปรุงตามด้วยน้ำร้อน ส่งกลิ่นหอมยวนใจ
"ฉันจะแย่งนายกินนี่แหละอร่อยดี ฉันไม่อยากกินคนเดียว"
"เฮ้ย!ได้ไง นายต้องต้มใหม่"อาเฟยแกล้งถือชามบะหมี่หนี หลวนชุนตามไปทุกที่ทุกมุมในห้อง
"เอามาให้กินซะดีๆ"ทั้งสองหยอกล้อกันหัวเราะคิกคักเป็วันแรกที่หลวนชุนเริ่มกลับเข้ามาสู่สภาวะปกติ
"ซู๊ดๆๆ"เสียงซู๊ดบะหมี่เข้าปากหนึ่งชามกินสองคน อาเฟยเอาทิชชู่แผ่นนุ่มมาเช็ดปากให้หลวนชุนเบาๆ
"เอ่อ ฉันเช็ดเอง"หลวนชุนบอกเบาๆ
"กินกันสองคนอร่อยดีนะ เอ่อ บะหมี่น่ะ"อาเฟยพูดยิ้มๆ
รุ่งเช้าจางิ่อาจารย์ประจำภาควิชาได้เรียก เทียนฟงกับหลวนชุนไปพบ สอบถามเื่เมื่อวาน ทั้งสองเล่าเื่ราวและอธิบายให้อาจารย์เข้าใจ
"ขอบใจนะเทียนฟงที่ช่วยห้ามเื่เมื่อวาน"อาจารย์จางิ่พูด
"ครับอาจารย์"
"หลวนชุน ถ้ายังไงเดี๋ยวอาจารย์จะถามน้องชายที่เป็เ้าของร้านอาหารให้นะว่ารับสมัครพนักงานพาร์ทไทม์ตอนเย็นหรือไม่
"ขอบคุณมากครับอาจารย์ "หลวนชุนโค้งให้อาจารย์เป็การขอบคุณ
"ถามเผื่อผมด้วยนะครับอาจารย์ ผมก็อยากจะทำงานพิเศษด้วยเช่นกันครับ"
อาจารย์จางิ่รับปากว่าจะถามให้ และวันนี้เธอได้ไปที่ร้านอาหารของจางเหว่ยน้องชายของเธอ
เ้าของร้านวัยประมาณสามสิบ หน้าตาคมเข้มหล่อเหลา รูปร่างดีเพราะเข้าฟิตเนสอยู่เสมอ นั่งสนทนาพาทีกับจางิ่ผู้เป็พี่สาว
อาจารย์จางิ่นำรูปของหลวนชุนที่ถ่ายร่วมเฟรมกันหลายรูปให้น้องชายดู
"นี่แหละคนนี้ชื่อหลวนชุน"
จางเหว่ยดูรูปในมือถือพี่สาวหลายรูปและตอบตกลงว่าจ้างให้มาทำงานทั้ง2คน
นอกจากนี้แล้วจางเหว่ยยังได้รับรู้เื่ราวที่บ้านของหลวนชุนด้วย และเป็เด็กที่จางิ่พี่สาวของเขาฝากฝังมา เขาจึงตอบรับโดยไม่ลังเล
อาจารย์จางิ่ได้แจ้งข่าวดีให้หลวนชุนกับเทียนฟงรู้ว่า ทางร้านอาหารของน้องชายเธอตกลงรับทั้งสองคนเข้าทำงาน ทั้งคู่ดีใจมาก
"ขอบคุณมากครับอาจารย์ "ทั้งคู่โค้งคำนับเป็การขอบคุณ
เทียนฟงบอกหลวนชุนว่าวันอาทิตย์นี้เขาจะไปที่โบสถ์หลในชุนจะไปด้วยหรือไม่ ชวนชุนตอบตกลง
"ฉันอยากจะไปขอบคุณพระเ้าที่ให้ฉันเจอเื่ดีๆ"เทียนฟงกล่าว
"อย่างเช่นเื่อะไร"หลวนชุนถาม
"ก็ที่ทำให้ฉันกับนายเป็เพื่อนที่ดีต่อกันจากที่เคยไม่ชอบขี้หน้านายเอามากๆ"
"แล้วอะไรอีก"
"ก็ขอบคุณที่ฉันกับนายได้งานพิเศษทำ แล้วก็ขอบคุณพระเ้าที่ทำให้ฉันรู้ว่านายน่ะเป็คนที่ดีมากหลวนชุน หากย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะดีกับนายแต่แรก"เทียนฟงพูดด้วยความจริงใจ
"ฉันก็เหมือนกัน ฉันอยากขอบคุณพระเ้าที่ส่งนายมาช่วยฉันในวันนั้น ฉันประทับใจในตัวนายนะเทียนฟง"
"ขอบใจ แต่ว่าฉันละอายใจที่เป็ต้นเหตุ ถ้าฉันไม่หมั่นไส้นาย นายคงไม่ถูกรังแก"
"ช่างเถอะ จะเกิดจากเหตุอะไรก็ตาม แต่ผลออกมาคือนายก็ยังปกป้องฉัน"หลวนชุนยิ้มให้เทียนฟง
วันจันทร์หลังเลิกเรียนหลวนชวนกับเทียนฟงก็ไปที่ร้านอาหารจิงฮ้ง ที่อยู่ไม่ไกลจากมหาลัยมากนัก ย่านนี้เป็ย่านที่มีนักท่องเที่ยวเยอะมาก แม้แต่นักศึกษาเองก็ชอบไปเดิน อาหารอร่อยราคาไม่แพงนัก มีข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างครบวงจร เหมือนเป็แหล่งขุมทรัพย์ของบรรดาเ้าของร้านต่างๆในย่านนี้เลยทีเดียว
หลวนชุนกับเทียนฟงเข้าไปพบและรายงานตัวในการมาทำงานวันแรกกับเ้าของร้านหนุ่มหล่อมาดเข้มนามจางเหว่ย
เมื่อแนะนำตัวกันเสร็จเ้าของร้านก็คุยรายละเอียดเกี่ยวกับงานและเวลาเข้างานเลิกงานต่างๆ แล้วเรียกหัวหน้าห้องอาหารคนนึงชื่อ อาเป่าพาทั้งสองคนไปเดินดูบรรยากาศรอบๆและแนะนำอะไรอยู่ตรงไหน ร้านใหญ่พอสมควรเพราะเป็ร้านที่เปิดมานานแล้วมีลูกค้าประจำมักจองโต้ะอยู่เสมอ บางทีก็มากันเป็ครอบครัว
เสียงโทรศัพท์มือถือของหลวนชุนดังขึ้น อาเฟยโทรมาถามเพราะเห็นว่าเลยเวลากลับหอ หัวหน้าห้องอาหารกระซิบบอกว่าห้ามใช้มือถือขณะทำงานให้เก็บไว้ที่ล็อคเกอร์ เป็กฏที่เข้มงวดของที่นี่ จะใช้ได้แค่ตอนเบรคพักเท่านั้น หลวนชุนขอโทษขอโพยและขออนุญาตไปคุยกับเพื่อนนิดหน่อย
"นายอยู่ไหนอาชุน"เสียงอาเฟยดังขึ้นตามสาย
"โทษที ฉันลืมบอกนายว่าวันนี้ฉันมาทำงานพาร์ทไทม์วันแรก"
"งั้นหรือ นายทำที่ไหนล่ะ"
"ร้านอาหารจิงฮ้ง ไม่ไกลจากมหาลัยนัก"
"ออ นายทำงานเถอะฉันไม่รบกวนนายละ"อาเฟยวางสายไป หลวนชุนเข้ามาทำงานตามปกติ เป็่ที่ลูกค้ากำลังเข้าร้าน แทบจะเต็มทุกโต้ะ
"สู้ๆนะหลวนชุน"เทียนฟงให้กำลังใจ
"นายก็เหมือนกัน"ทั้งคู่ยิ้มให้กันนิดนึงก่อนจะแยกย้ายกันทำหน้าที่ของตนเอง จางเหว่ยแอบมองดูอยู่เงียบๆและพอใจการทำงานของทั้งคู่ แม้จะเป็เด็กใหม่แต่ขยันและเรียนรู้เร็ว
หลังเลิกงานหลวนชุนกับเทียนฟงก็เดินกลับหอพร้อมกัน
"ค่อนข้างไกลสักหน่อยนะถ้าเราเดิน นายไหวมั๊ยล่ะ นายจะนั่งรถรับจ้างก็ได้นะ"เทียนฟงพูดขึ้นเพราะหอพักอยู่ถัดจากมหาลัยไปอีกด้านนึง
"พอไหว ค่อยๆเดินเล่นไปเรื่อยๆ"หลวนชุนตอบ
"วันหลังฉันจะเอาจักรยานมาด้วย นายจะได้นั่งซ้อนท้ายกลับ"
"เอางั้นหรือ ก็ดีนะ"
ทั้งคู่พากันหัวเราะ และค่อยๆเดินคุยกันมาเรื่อยๆ เทียนฟงมาส่งหลวนชุนที่หอ
"เจอกันพรุ่งนี้นะอาชุน ฉันไปละ"
"ขอบใจนะอาฟงที่มาส่ง พรุ่งนี้เจอกัน" ทั้งสองแยกย้ายกัน
"อาชุนนายกลับมาแล้วหรือ หิวมั๊ย"เสียงอาเฟยดังขึ้นเมื่อหลวนชุนเปิดประตูเข้ามา
"นี่นายยังไม่ได้กินข้าวหรืออาเฟย"หลวนชุนเอ่ยถามเมื่อเห็นกล่องอาหารวางอยู่สองกล่อง แสดงว่าอาเฟยรอกินข้าวพร้อมกัน อาเฟยไม่ตอบแต่ถามหลวนชุนต่อ
"เหนื่อยมั๊ยวันนี้ เห็นว่าร้านอาหารจิงฮ้งดังมากในย่านนั้นลูกค้าคงเยอะ"
"พอไหว แต่ลูกค้าเยอะจริง"หลวนชุนตอบพร้อมกับเปิดดูอาหารที่อาเฟยเตรียมไว้
"โห เห็นแล้วหิวเลย น่ากินมาก เอาไว้ฉันได้รับค่าจ้างแล้วจะเลี้ยงนายมั่ง"ว่าแล้วทั้งคู่ก็นั่งทานมื้อค่ำด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อย
โดย นาลินญา วธ.
1K
