ตอนที่ยี่สิบสาม ถ้าการใช้กำลังทำให้คนรักเราไม่ได้ทำไมฟิฟตี้เชดถึงขายดี?
Captured Strike โจมตีแบบจับ
ทักษะที่มีประโยชน์หากเราตกอยู่ในสถานะการณ์ที่เกมส์บังคับต้องให้เราจับเป้าหมายของเราไปแบบมีชีวิตและเรา้าทำให้พวกเขาแค่สลบไม่ถึงแก่ความตาย
เป็สกิลที่ไร้ประโยชน์สำหรับคนที่คำนวณค่าความเสียหายได้ว่าระดับไหนเราถึงจะทำให้เป้าหมายที่เราโจมตีนั้นไม่ถึงตาย
แต่พอมาอยู่ในโลกความเป็จริงสู้กับสัตว์ประหลาดต่างๆ
เผลอทำสัตว์ประหลาดบางตัวะเิตายไปแบบไม่ตั้งใจ
ผมก็คิดว่าเราควรจะใส่ใจกับการรอดชีวิตของเป้าหมายของเราในกรณีที่เราอาจจะยังไม่้าฆ่าคนบางคนหรือเป้าหมายบางตัว
ทักษะ”ออมมือ”เช่นนี้ก็กลับเป็ประโยชน์มากกว่าในชีวิตจริงไม่ใช่เพียงแค่ในเกมส์ที่เน้นแค่ค่าสถานะเท่านั้น
ผลั๊ก รักผม
วัวแดงทมิฬจึงโดนหมัดผมไปกองกับพื้นได้อีกครั้งโดยยังไม่เสียชีวิต
ผมคิดว่าผมฝึกมาจนเชี่ยวชาญแล้วในด้านการชกคนแบบไม่ให้เสียชีวิตกับสัตว์อสูรนั้นสบายขึ้นหน่อยเพราะมีพลังชีวิตมากกว่าคนทั่วไป
แต่ว่า
ผลั๊ก รักผม
หมัดของผมชกเข้าไปที่วัวแดงทมิฬเป็รูปหมัดเลื่อนไปบริเวณร่างกายอีกครั้งและค่อยๆเลือนหายไปจากการที่ผมสามารถใส่พลังรักษาและพลังโจมตีไปได้ในเวลาเดียวกัน
เผื่อทุกคนจะลืมผมคือผู้กล้านะ
เื่การผสมทักษะที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อนในเกมส์ผมทำได้อยู่แล้ว
ผลั๊ก รักผม
แต่ไม่ว่าเราจะชกแค่ไหนวัวแดงทมิฬก็ยังไม่รักผม
อย่างที่ว่าล่ะนะเราใช้กำลังบังคับให้คนรักเราไม่ได้หรอก
ยกเว้นแต่ว่าเราจะเป็ ท่านชีค นายหัวฟาโรห์หรือท่านดยุกแดนเหนือผู้มีจิตใจเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง ฯลฯเท่านั้น
หากเราเจอขุนนางที่จับสาวน่ารักไปทรมานกลางเกาะร้างแนวโชวเน็นจะเข้าใจว่านั่นคือขุนนางชั่วนิสัยไม่ดี
แนวโชวโจวจะเข้าใจว่านั่นคือพระเอกที่จะค่อยๆเปลี่ยนไปเพราะความรักของนางเอก
ผมพยักหน้ากับตนเอง
สรุปแล้วแนวโชวเน็นคือสิ่งที่สมจริงที่สุดว่าสุดท้ายหมัดใครใหญ่กว่าคนนั้นคือคนที่จะได้กุมอำนาจโฮคาเงะหน่วยกำลังทหารที่แข็งแกร่งที่สุดในแผ่นดินหรือจ้าวแห่งโจรสลัด
การเป็อิสระที่สุดในแผ่นดินหมายความว่าไม่มีอำนาจไหนในแผ่นดินนั้นบังคับคุณได้
ไม่ว่าจะเผ่าัฟ้ากองทัพเรือหรือใครก็ตาม ไม่อาจสั่งการจ้าวแห่งโจรสลัดที่มีอิสระที่สุดในแผ่นดินได้
ส่วนแนวโชวโจวคิดว่าความรักจะสามารถเปลี่ยนแปลงท่านดยุกที่เงียบเหงาและเปล่าเปลี่ยวได้
ผมคงไม่แปลกใจเท่าไรหากมีผู้หญิงที่มาจากต่างโลกแบบผมอาจจะไปเข้ากับจอมมารเพราะมีแิพรรค์นั้นจริงๆ
ถ้าทำได้ผลก็ทำไปเถอะ
ชีวิตเราเราเลือกเอง
ผมเองก็มีแผนส่วนตัวของผมที่ไม่ขอความคิดเห็นคนอื่นเหมือนกัน
ผลั๊ก รักผม
วัวแดงทมิฬเจอหมัดอีกครั้งแต่ก็ยังไม่รักผม
“นี่ครับคุณลุงหญ้าที่ช่วยในการกลั่นสุราสีรุ้ง”
ผมเอาหญ้าที่เป็สินค้าไอเท็มที่ร้านเหล้ามักจะชอบให้
ตอนนี้ผมทำตามอย่างแนวนิยายเกมส์ออนไลน์ที่พยายามจะเก็บเควสต์และทักษะของร้านค้าให้ครบทุกร้าน
แต่คุณลุงร้านไวน์ยังไม่ยอมสอนสูตรไวน์ให้ผมเสียทีจนผมชักหมดความอดทนแล้ว
“เอ้านี่ค่าตอบแทนของเธอ 200 g”
ก็นับว่าเป็ค่าตอบแทนที่ทำให้คนตาลุกวาวได้แต่ท่าทางเอาของหายากมาไม่ได้ทำให้ลุงร้านไวน์จะสอนสูตรไวน์ให้ผมเท่าไร
“เอ่อ เปลี่ยนเป็แลกกับการสอนทำไวน์ให้ผมได้ไหมครับ?”
ผมถาม
“ไม่ได้นั่นคือสูตรประจำตระกูลของเราจะสอนให้คนนอกไม่ได้”
ลุงร้านขายไวน์ส่ายหัวปฏิเสธ
นี่คืออีกหนึ่งอย่างที่ความเป็จริงต่างกับการเล่นเกมส์เราจะคิดว่าให้ของจนเขาจะยอมให้ความสนิทกับเรานั้นไม่ได้
“ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณมากครับ”
ผมก้มศีรษะแลละลากวัวแดงกับนำท่านแม็กนัสไป
“เดี๋ยวสิ ถ้าหากเธอมาเป็ลูกเขยของชั้นล่ะก็—“
ผมล่ะชอบพวกชาวหมู่บ้านนี้จริงๆมีความคิดแบบทุนนิมและผสมกับแนวความคิดการสืบทอดประจำตระกูลมาก
ผมเลยฝากความหวังไว้ที่อีกคนหนึ่ง
คนแคระนั่นเอง
เขาคนนี้คือคนที่รอดมาจากการสังหารหมู่ของหมู่บ้านได้
เ้าชายที่โดนเนรเทศของคนแคระ
ซึ่งทางเทคนิคคนแคระก็มี่หนึ่งที่จะโดนเนรเทศนั่นล่ะ
คนแคระใช้ระบบ
”เ้าเล่าเรียนสำเร็จแล้วจงออกไปผจญภัยในโลกภายนอก และจนกว่าจะทำอาวุธระดับมาสเตอร์เวิร์ก Mter Wk สำเร็จจงอย่าได้กลับมา”
เป็เควสต์ที่เราต้องหาแร่หายากต่างๆให้คนแคระสามารถพัฒนาฝีมือของตนเองได้
เมื่อเราทำให้คนรักเราไม่ได้แลกเปลี่ยนกันทางธุรกิจนั้นสบายใจกว่า
106
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)