“...ผมอ่านจดหมายแล้ว”คำพูดประโยคสั้นๆ จากชายหนุ่ม ทำให้ไอรินตาเบิกกว้างอย่างตกตะลึงรู้ได้เลยว่าตอนนี้ใบหน้าของตนเองกำลังแดงก่ำและร้อนผ่าวเพียงใดมันเป็ความรู้สึกอับอายเสียมากกว่า ที่เธอเขียนจดหมายตอนนั้นไม่ได้คาดคิดว่าจะได้เจอกันอีกน่ะสิ!
“เอ่อ...คือ ฉะฉันต้องขอโทษด้วยค่ะ อย่าได้ใส่ใจบางประโยคในจดหมายฉบับนั้นเลย”ร่างบางก้มหน้ามองเท้าตนเอง รู้สึกอายจนไม่กล้าสู้หน้าเขานึกย้อนกลับไปถึงสถานการณ์ตอนนั้นความอึดอัดจนเ็ปหัวใจได้บีบบังคับให้เธอเขียนสารภาพความรู้สึกทั้งหมดออกมาหลังจากอ่านจดหมายแล้ว เขาจะรู้สึกแบบไหนกันนะ?ไซออนอาจจะหัวเราะเยาะหรือแสยะยิ้มด้วยความสมเพชก็เป็ได้...เธอไม่อยากเห็นภาพแบบนั้นเลย
“หมายถึงประโยคไหน?”
“อะ...เอ่อ”ดวงตากลมโตดูลุกลี้ลุกลนขึ้นมาทันที เหงื่อเริ่มซึมตามมือตอนนี้เธออยากมุดดินหนีเหลือเกิน
“พูดออกมาสิ”น้ำเสียงทุ้มต่ำดูเยือกเย็น ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบนิ่งแต่ไอรินหารู้ไม่ว่าตอนนี้แววตาของชายหนุ่มกำลังเปล่งประกายเ้าเล่ห์บางอย่างร่างสูงเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทำให้เธอเผลอถอยหลังอัตโนมัติจนแผ่นหลังชิดกับต้นไม้ใหญ่
“...คือว่า”ความรู้สึกกดดันทำให้อ้ำอึ้งจนกลายเป็ใบ้ไปชั่วขณะ
“ผมเกลียดบางประโยคในจดหมายนั่น”ความรู้สึกของหญิงสาวตอนนี้เหมือนกำลังถูกราดด้วยน้ำเย็นจัด จนชาไปทั้งตัวดวงตาของเธอเริ่มร้อนผ่าว เพราะยังจำได้ไม่เคยลืมว่าล่าสุดนั้น...เธอมีค่ามีราคาเท่ากับตั๋วเครื่องบินใบหนึ่งเท่านั้นสำหรับเขา
“ฉะ ฉัน ขะ ขอโทษค่ะฉัน...ไม่ได้ตั้งใจ” น้ำตาอุ่นๆ ไหลอาบแก้มนวลเป็ทางยาว ริมฝีปากสั่นระริกจนเธอต้องขบเม้มไว้ มือน้อยกำชายกางเกงตัวเองแน่นไม่ให้สั่นเทาและสิ่งที่เธอไม่อยากรับรู้ที่สุดก็ได้เกิดขึ้นจริงๆ สินะ
“...ผมเกลียดคำอวยพรของคุณ”มือหนายกขึ้นมาช่วยเช็ดน้ำตาออกจากดวงหน้าเล็กพูดออกมาก่อนที่หญิงสาวจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้
“...ไซออน”ไอรินแหงนเงยหน้ามองเขาด้วยความสับสน คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อได้เห็นรอยยิ้มบางๆเป็ครั้งแรกจากชายเ้าของใบหน้าหล่อเหลาคนนี้
“เพราะคนที่เหมาะสมกับผม...มีแค่คุณเท่านั้น”
“ฮึก! ไซออน!”จบคำพูดของเขา น้ำตาพลันไหลออกมายิ่งกว่าเดิม มือน้อยพยายามยกขึ้นมาเช็ดแต่ยิ่งเช็ดยิ่งไหล เธอสะอื้นไห้จนไหล่บางหอบโยนภาพของคนตรงหน้าทำให้หัวใจดวงแกร่งกระตุกวูบอย่างรุนแรง เขาเองก็เ็ปเช่นกัน
ไซออนดึงร่างบางเข้ามากอดพร้อมกับลูบศีรษะเล็ก ปลอบโยนอย่างแ่เบาไม่ได้สนใจว่าตอนนี้เสื้อยืดของตนเองจะเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาขนาดไหน
“...ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ...ไอริน”
หลังจากกลับมาตั้งสติได้ตอนเย็นไอรินอาสาเป็ไกด์พาเขาไปทานมื้อเย็นแถวย่านอาหารชื่อดังหญิงสาวยิ้มแย้มร่าเริงชวนเขาคุยตลอดทางดวงตากลมโตคู่นั้นเปล่งประกายอย่างมีความสุข แววตาแห่งความเศร้าได้มลายหายไปพาให้หัวใจดวงแกร่งเกิดความรู้สึกอบอุ่นอย่างแปลกประหลาด เขาละสายตาจากเธอไม่ได้เลย
กว่าจะกลับถึงห้องก็ปาไปดึกดื่นไอรินพักอยู่ในอพาร์ตเม้นท์เล็กๆ ย่านชานเมืองขนาดหนึ่งห้องนอน แต่มีห้องครัวห้องน้ำ ระเบียง ห้องรับแขกอำนวยความสะดวกครบครัน แถมค่าเช่าราคาไม่แพงมากภายในห้องสิ่งของต่างๆ ถูกจัดอย่างเป็ระเบียบสะอาดตา ร่างสูงใหญ่ของเขาทำให้ทุกอย่างดูเล็กไปหมดไอรินได้แต่แอบยิ้มกับภาพตรงหน้า
ไซออนวางกระเป๋าเป้บนโซฟาแล้วเดินสำรวจภายในห้องอย่างถือวิสาสะหยิบจับสิ่งของต่างๆ ขึ้นมาดู หญิงสาวปล่อยให้ร่างกำยำสำรวจห้องต่อไป
“คุณมาหาฉันถูกได้อย่างไรคะ”ไอรินเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อเตรียมหมอนและผ้าห่มให้เขา พลางชวนคุยสัพเพเหระ
“ต้องขอบคุณเกล”ร่างสูงใหญ่เดินตามเข้ามาในห้องนอน พลางหยิบจับดูของนั่นนี่ไปเรื่อยๆด้วยท่าทางสบายๆ
“อย่างนี้นี่เอง”ั้แ่กลับมาจากอเมริกา เกลยังคงติดต่อมาชวนคุยบ้างเป็บางครั้งและเมื่อไม่นานมานี้ อยู่ดีๆ เขาก็ทักมาถามที่อยู่ บอกว่าจะส่งของมาให้แน่นอนว่าเธอให้ที่อยู่เขาไปโดยไม่คิดอะไรมาก
“ผมคือ...ของที่เกลส่งให้”เขาพูดด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง แต่ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นกลับดูเข้มข้นลึกล้ำยิ่งกว่าเดิมใบหน้าคมคายจ้องมองแผ่นหลังหญิงสาวตัวเล็กไม่วางตา
“พวกคุณนี่ ร้ายกันจริงๆ”หญิงสาวหัวเราะในลำคอ ยังคงก้มหน้าก้มตาหาหมอนที่ดูเหมือนจะเก็บไว้มิดชิดเกินไปโดยไม่ทันได้รู้ตัวว่าตอนนี้กำลังมีเพลิงแห่งราคะลุกโชนแผ่ซ่านออกมาจากเ้าของร่างกำยำ
“ของ...พร้อมใช้งานแล้ว”เสียงทุ้มเริ่มแหบแห้งเป็จังหวะพอดีที่หญิงสาวหันหลังลุกขึ้นยืนหลังจากได้ของที่้า
“เอ่อ”เมื่อสายตาได้ปะทะกับดวงตาสีฟ้าเสน่ห์ลึกลับคู่นั้น หัวใจดวงน้อยพลันเต้นรัวเร็วก่อนจะใยิ่งกว่าเดิมเมื่อเหลือบไปเห็นส่วนแก่นกลางกายที่กำลังนูนจนคับแน่นกางเกงอย่างเห็นได้ชัดไอรินได้แต่กลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างฝืดคอ รู้สึกว่าร่างกายเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
มือแกร่งค่อยๆลูบไล้เลื่อนลงไปถอดเข็มขัด แล้วรูดซิปกางเกงยีนส์ลงแบบไม่ได้เร่งรีบเยื้องกายใหญ่โตเข้าไปหาเธอช้าๆ เสื้อยืดถูกเปลื้องออกอย่างรวดเร็วเหลือเพียงกางเกงชั้นในชายที่ดูตึงยืดตรงกลางเป้าเหมือน้าปลดปล่อยเต็มที่
“ช่วยผมที”ั้แ่ไอรินจากเขาไป ไซออนต้องจมอยู่กับความทุกข์ทรมานทั้งทางหัวใจและร่างกายเพราะแก่นกายไม่รักดีของเขาโหยหาแต่เธอเพียงผู้เดียวเท่านั้นไม่มีใครสามารถนำพาเขาไปสู่จุดสูงสุดยอดได้เหมือนเธอ
หญิงสาวช้อนตามองร่างสูงตรงหน้าไม่วางตาริมฝีปากที่เริ่มแห้งผาก จนลิ้นเล็กสีชมพูเผลอไล้เลียอย่างลืมตัวหารู้ไม่ว่าอานุภาพของการกระทำแบบนั้นช่างรุนแรงจนคนตัวใหญ่สติขาดผึงชายหนุ่มพุ่งฉกริมฝีปากบางทันทีอย่างโหยหาลิ้นแกร่งลุกล้ำเข้าไปในโพรงปากหวานด้วยความกระหายหิวมือหนาช่วยร่างบางถอดอาภรณ์ออกอย่างเร่งรีบ ทั้งสองเปลือยเปล่าภายในพริบตาเดียว
“อืม~”เสียงเล็กครวญครางในลำคออย่างพึงพอใจความหอมหวานแต่แฝงไปด้วยไฟราคะอันเร่าร้อนจากบุรุษเพศพาให้รู้สึกลุ่มหลงมัวเมาได้โดยง่าย
ลิ้นร้อนยังคงรุกล้ำโพรงปากอันอ่อนหวานเนิ่นนานไม่รู้จักอิ่มมือเรียวที่กำลังลูบไล้แผงอกแกร่ง ยิ่งกระตุ้นให้อารมณ์กำหนัดของเขาพุ่งทะยานสูงมือเล็กถูกรั้งไว้ก่อนที่ชายหนุ่มจะห้ามตนเองไม่ให้จับเธอกดกระแทกเสียตอนนี้
เขาช่วยนำพานิ้วมือนุ่มให้มาััความแข็งแกร่งชูชันอย่างนิ่มนวลและใจเย็นแม้ว่าความเร่าร้อนจากจิตใต้สำนึกของเขาจะไม่เป็เช่นนั้นหญิงสาวใบหน้าแดงก่ำพลางจ้องมองท่อนเอ็นแข็งแกร่งอันคุ้นเคยนั้นไม่วางตาผิวััเรียบลื่นแต่แข็งเกร็งดุจเหล็กร้อน เส้นเืปูดโปนพันรอบยิ่งสร้างความน่าเกรงขามและน่าลิ้มลองในเวลาเดียวกัน
ร่างหนาเดินไปนั่งบนเตียงเปิดทางให้เธอจัดการท่อนเอ็นแกร่งได้สะดวกยิ่งขึ้น ร่างบางตามมาคุกเข่าลงกับพื้นมือเล็กทั้งสองกำรอบลำเอ็นพร้อมขยับขึ้นลงลิ้นเล็กสีชมพูไม่วายช่วยปัดป่ายไล้เลียหัวบานป้านสีสดพลางจ้องมองหน้าเขาอย่างหยอกเย้า แววตาเป็ประกายเคลิบเคลิ้มเธอกำลังมัวเมาไปกับรสกำหนัด
“อือ~”ลิ้นเรียวเล็กนุ่มนิ่มทำให้ร่างหนาส่งเสียงคำรามในลำคอ ชายหนุ่มหลับตาลงพร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆ เขากำลังพยายามควบคุมความดิบเถื่อนของตนเองไม่ให้เผลอปลดปล่อยจนแตกกระจายเสียตอนนี้
มือหนาลูบศีรษะเล็กอย่างอ่อนโยนเสียงครางทุ้มทำให้หญิงสาวยิ่งชอบใจ ริมฝีปากบางอ้าอมท่อนเอ็น ค่อยๆขยับศีรษะเล็กเข้า จนแท่งเนื้ออุ่นร้อนสวนลึกเข้าไปในลำคอระหงเมื่อลึกจนสุดทางจึงขยับเข้าออกเป็จังหวะสลับดูดดึงสุดแรงจนแก้มตอบพลางแหงนหน้าจ้องมองปฏิกิริยาของชายหนุ่มอย่างเย้ายวน
“ซู้ด~ อึกๆ จุบ~ อ่อก!อึกๆ” หญิงสาวขยับเข้าออกอย่างแข็งขัน จนร่างกำยำเริ่มส่งเสียงคำรามตามมาด้วยการกระตุกหงึกหงักรุนแรงของท่อนเอ็นในโพรงปากอุ่นชื้นน้ำรักสีขาวขุ่นพ่นกระฉูดจนเธอกลืนกินไม่ทัน ไหลทะลักออกมาจากมุมปากเล็ก
ท่อนเอ็นถูกปล่อยให้เป็อิสระหลังจากเลียทำความสะอาดอย่างหมดจด แต่ความอดทนของชายหนุ่มได้มาถึงจุดสิ้นสุดแล้วเขาจับร่างบางนอนหงายลงบนที่นอนนุ่ม แยกขาเรียวออกกว้างแล้วสอดประสานท่อนเอ็นที่แข็งชูชันอีกรอบเสือกแทงเข้าไปในโพรงดอกไม้ฉ่ำทันทีจนสุดลำ
สวบ!!
143
![[จบ]Psychokinesis พลังจิตเหนือเทพยุทธ์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1665458723_61137173.webp)
