สาวน้อยซาเล้งกับหนุ่มชั่งพิมพ์

ก็เธอเล่นอาผมรวบไว้ภายใต้หมวกแค๊ป แต่งตัวมอซอ ไม่แต่งหน้า จริงๆแล้วเธอหน้าหวานมาก หวานปานน้ำผึ้งเดือน 5 ตานี้กลมโตน่ารักฝุดๆ ใครที่ได้สบตาเธอเป็๲ต้องรักต้องหลงทุกรายไป แต่เขากลับไม่ยอมมองหน้าเธอเลยสักนิด  
        “ดูทำงง ก็นายนั่นล่ะ”
        “ฉัน.....” เธอเอานิ้วชี้ ชี้ไปที่อกของเธอเบาๆ
         “มัวแต่โอ้เอ้อยู่นั่นแหละ เข้ามาเร็วๆ”
        “ครับๆ”
            เธอยอมเล่นบทตามที่เขาเป็๲ผู้กำหนด โดยนึกเพียงแค่สนุกๆ
        “นี้คุณก็เปิดประตูซิ ผมจะได้ไสรถเข้าไป”
        “ก็เปิดเองซิ มีมือมีตีนไม่ใช้เหรอเรา”
         “อะไรว่ะ”
             เธอเดินลงไปเปิดประตูรั้ว และพารถซาเล็งคันเก่าๆ ของเธอผ่านเข้าไป
        “นี้นายเปิดเสร็จแล้ว ก็ปิดให้ด้วยซิ”
         “ครับๆ”
            เธอเดินย้อนกลับไปปิดประตูรั้ว ก่อนจะเดินไปไสรถซาเล้งให้เข้าไปใกล้ๆบ้าน และแทนที่เขาจะยกหนังสืออกมากองๆเอาไว้ ให้เธอชั่ง เขากลับสั่งให้เธอ เข้าไปยกออกมาเอง