# เมฆา สืบสู้ผี
*ซีรีส์: สมุดบันทึกมรณะ*
*ตอนที่ 5: รอยหมึกที่บ้านริต้า*
ค่ำวันถัดมา บ้านเดี่ยวชั้นเดียวของริต้าย่านชานเมือง
ริต้าเพิ่งกลับจากกองปราบ อาบน้ำเสร็จ เดินออกจากห้องน้ำด้วยเสื้อยืดตัวใหญ่และกางเกงขาสั้น เธอเปิดไฟห้องนั่งเล่นสลัว ๆ แล้วหยิบแก้วไวน์แดงขึ้นมาจิบคนเดียว
บนโต๊ะกลางห้อง มีสมุดบันทึกปกหนังสีดำเล่มใหม่วางเด่น
เธอไม่รู้ว่ามันมาอยู่ตรงนั้นได้ยังไง
มีโน้ตสั้น ๆ วางทับปก
“ขอบคุณที่สืบคดีนี้ให้ – จากเพื่อนเก่า”
ริต้าขมวดคิ้ว หยิบโน้ตขึ้นมาดู ลายมือไม่คุ้น
เธอหยิบถุงมือยางจากกระเป๋าเอกสารที่วางข้างโซฟา สวมแล้วค่อย ๆ เปิดสมุดหน้าที่หนึ่ง
ตัวหนังสือลายมือสวยแปลกตาเขียนไว้ว่า
“ถึงริต้า
ในที่สุดเธอก็เปิดสมุดเล่มนี้
เธอจะเป็นักเขียนคนต่อไปที่ฉันชอบมากที่สุด”
ริต้าปิดสมุดลงทันที หัวใจเต้นแรง
เธอรีบโทรหาเมฆา
ปลายสายรับช้า ๆ เสียงเมฆาแหบแห้ง
“ริต้า… มันมาหาเธอแล้วใช่ไหม?”
ริต้าตอบ “ใช่… และมันรู้ชื่อฉัน”
เมฆาพูดเสียงเร่ง “อย่าเขียนอะไรลงไปเด็ดขาด และอย่าอ่านต่อ ถ้าเธอมีความลับที่กลัวที่สุด… มันจะเริ่มเขียนถึงสิ่งนั้น”
ริต้าถอนหายใจยาว “ฉันไม่มีอะไรต้องกลัว”
แต่ในใจเธอรู้ดีว่าโกหก
ความลับที่เธอเก็บมานาน — เื่ที่เธอเคยยิงคนผิดตัวในปฏิบัติการครั้งหนึ่งตอนเป็ตำรวจใหม่ ทำให้เพื่อนร่วมทีมตาย เธอถูกปกปิดโดยผู้บังคับบัญชา และไม่เคยบอกใคร
เธอวางสายแล้วมองสมุดนิ่ง ๆ
ความอยากรู้ชนะ
เธอเปิดหน้าที่สอง
ตัวหนังสือเขียนถึงชีวิตเธอในวันนี้แบบละเอียดไม่ผิดเพี้ยน
รวมถึงการสนทนาทางโทรศัพท์กับเมฆาเมื่อสักครู่
ริต้ารู้สึกหนาวสันหลังวาบ
เธอปิดสมุดลงอีกครั้ง แต่คราวนี้มือสั่น
กลางดึกเดียวกัน ห้องแล็บนิติวิทยาศาสตร์
นิชานั่งเฝ้าสมุดที่เหลืออยู่ใต้กระจกหนา เธอสวมชุดคลุมแล็บ นั่งจ้องจอมอนิเตอร์ที่เชื่อมกล้อง macro
ตัวหนังสือในสมุดเล่มหนึ่งเริ่มเขียนเพิ่มอีกครั้ง
คราวนี้เขียนถึง “ริต้า” โดยตรง
บรรยายว่าตอนนี้ริต้าเปิดสมุดแล้ว และกำลังกลัวความลับของตัวเองจะถูกเปิดเผย
นิชารีบโทรหาเมฆา
“เมฆา… มันข้ามไปหาริต้าแล้ว และมันกำลังเขียนถึงความลับของเธอ”
เมฆาที่กำลังขับรถไปบ้านริต้าตอบเสียงตึงเครียด
“ฉันกำลังไป อย่าให้เธอเขียนอะไรลงไป”
แต่สายไปแล้ว
ตัดกลับไปบ้านริต้า
ริต้านั่งหน้าสมุด มือถือปากกาโดยไม่รู้ตัว
เธอเขียนประโยคสั้น ๆ ลงไปด้วยความโมโห
“ฉันไม่กลัวแก”
ตัวหนังสือตอบทันทีใต้ประโยคของเธอ
“จริงเหรอ?
แล้วทำไมเธอถึงกลัวว่าความจริงเื่การยิงเพื่อนร่วมทีมจะถูกเปิดเผย?”
ริต้าตัวแข็ง
ตัวหนังสือเขียนต่อไม่หยุด
บรรยายเหตุการณ์วันนั้นแบบละเอียดยิบ
วันที่เธอตัดสินใจยิงโดยไม่รอคำสั่ง
ะุโดนเพื่อนร่วมทีมแทนฆาตกร
และการปกปิดที่ตามมา
ริต้ารู้สึกหนาวลามจากปลายนิ้วขึ้นคอ
เสียงกระซิบหลวงปกรณ์ดังขึ้นข้างหูเธอ
“เธอกลัวใช่ไหม… กลัวว่าเมฆาและนิชาจะรู้แล้วเกลียดเธอ”
ริต้าพยายามลุก แต่ขยับไม่ได้
แรงกดที่คอเริ่มต้น
เหมือนมีมือเย็นเฉียบโอบรัดจากด้านหลัง
เธอพยายามร้อง แต่เสียงติดคอ
ประตูบ้านถูกเคาะแรง ๆ
เสียงเมฆาะโจากด้านนอก
“ริต้า! เปิดประตู!”
ริต้าพยายามคลานไปที่ประตู แต่แรงกดแน่นขึ้น
สมุดเปิดค้าง เขียนต่อไป
“คืนนี้… ริต้าจะตายเพราะความผิดพลาดของตัวเอง
เหมือนที่เคยทำกับคนอื่น”
เมฆาเตะประตูแรง ๆ จนบานประตูแตก
เขาพุ่งเข้าไปเห็นริต้านั่งทรุดอยู่หน้าโซฟา มือจับคอตัวเอง ใบหน้าแดงก่ำ
เมฆารีบวิ่งไปกอดเธอจากด้านหน้า ดึงเธอออกจากแรงกดที่มองไม่เห็น
“ริต้า! ยอมรับมัน! บอกความจริง!”
ริต้าร้องไห้ออกมาเสียงแตก
“ฉัน… ฉันยิงผิด! เพื่อนฉันตายเพราะฉัน!”
แรงกดที่คอคลายลงทันที
สมุดปิดลงเอง
ตัวหนังสือหยุดเขียน
เมฆากอดริต้าแน่น
“ไม่เป็ไร… ฉันรู้อยู่แล้ว”
ริต้ามองเขาด้วยความใ
เมฆาพูดเบา ๆ “ฉันเคยเห็นแฟ้มคดีเก่า… และฉันไม่เคยเกลียดเธอเลย”
ริต้าร้องไห้สะอึกสะอื้นในอ้อมแขนเขา
นิชาขับรถมาถึงพอดี พุ่งเข้าไปเห็นภาพนั้น
เธอหยิบสมุดใส่ถุงหลักฐานอย่างระวัง
“มันหยุดเขียนแล้ว… ชั่วคราว”
เมฆามองสมุดนิ่ง ๆ
“มันไม่ได้หยุด มันแค่ย้ายไปหาคนต่อไป”
กล้องตัดไปที่ห้องนอนนิชา คืนเดียวกัน
บนหัวเตียงของเธอ มีสมุดบันทึกปกหนังสีดำเล่มใหม่วางเด่น
ใหม่เอี่ยมราวกับเพิ่งผลิต
นิชาเดินเข้าห้อง ยังไม่เห็นมัน
เธอถอดชุดคลุมแล็บ เปิดไฟหัวเตียง
แล้วมือเธอหยุดค้าง
สมุดเล่มนั้นเปิดค้างหน้าที่หนึ่งเอง
ตัวหนังสือเขียนไว้ว่า
“ถึงนิชา
ถึงคราวของเธอแล้ว”
นิชาตัวแข็งเทิ้ม...!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
2K
