สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ตอนที่ 30

หลังจากจัดการเจ้าฉลามกลายพันธ์เลเวลเก้าสิบห้าได้แล้ว สตีฟก็ไปช่วยคนอื่นๆจัดการกับพวกปลาเล็กปลาน้อยต่อ ซึ่งพวกนั้นจัดการได้ไม่ยากเพราะพวกมันอยู่ที่เลเวลแปดสิบเท่านั้น

“ดูเหมือนฉลามนั่นจะเป็นจ่าฝูงสินะ แต่ฉลามมันไม่ได้ล่าเป็นฝูงไม่ใช่รึไง” สตีฟพูดออกมาหลังจากช่วยจัดการจนหมด เขานั้นไม่ลืมเก็บซากพวกสัตว์กลายพันธ์เข้ากระเป๋าตัวเองเพราะเขาเป็นคนจัดการนี่เนอะ และดูเหมือนฮีโร่คนอื่นๆจะไม่ว่าอะไรเสียด้วย (ไม่กล้าว่ากลัวโดนสตีฟตบ)

“เอ่อ..คือว่าคุณพ่อบ้านครับ” ชายคนหนึ่งที่ทำท่าทางเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มพยายามพูดกับสตีฟ

“อ๊ะโทษทีครับพอดีกำลังคิดอะไรเพลินๆมีอะไรหรือเปล่าครับ” สตีฟถาม

“เอ่อคือว่าคุณเป็นกำลังเสริมที่รับภารกิจมาเหรอครับ อ๊ะผมคือสตาร์ครับเป็นหัวหน้าทีมฮีโร่กลุ่มนี้ ส่วนข้างหลังนั่นคือแม็คนีโต้ครับเขาคนนั้นมีสกิลควบคุมโลหะ ส่วนนั่น............” สตาร์เริ่มแนะนำฮีโร่ในทีมของเขาให้สตีฟรู้จักทีละคนๆ

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับทุกคน ถูกแล้วผมรับภารกิจมาเป็นกำลังเสริมของพวกคุณ” สตีฟพูดพลางยื่นมือไปเช็คแฮนด์ทีละคน

“นี่ๆคุณพ่อบ้าน สกิลที่ใช้เมื่อครู่คือสกิลอะไรงั้นเหรอ” สตาร์ถามอย่างตื่นเต้น

“นี่สตาร์มันเสียมารยาทนะที่ถามสกิลของคนอื่นน่ะ แล้วเมื่อครู่ฉันได้ยินนะนายเผาสกิลฉันให้คนอื่นฟังอีกละใช่ป่ะ” แม็คนีโต้เดินเข้ามาถาม

“ฮ่ะๆโทษทีๆ” สตาร์พูดพลางยกมือขึ้นเกาหัวเพราะเขานั้นเป็นคนขี้สงสัยและไม่ค่อยจะหยุดตัวเองได้เวลาสงสัยเรื่องอะไร

“แต่ถ้าเดาไม่ผิดสกิลของคุณพ่อบ้านน่าจะเป็นสกิลเกี่ยวกับการยิงวัตถุด้วยพลังนิ้ว” แม็คนีโต้ลองคาดเดา

“หือแต่เมื่อครู่ฉันไม่เห็นคุณพ่อบ้านถืออะไรอยู่เลยนะแถมนี่ก็อยู่ในทะเล” สตาร์พูดเพราะเขานั้นอยู่ใกล้สตีฟมากที่สุด

“เจ้าบ้าน้ำทะเลไม่ถือว่าเป็นวัตถุหรือไง แค่มันอยู่ในสถานะของเหลวก็เท่านั้น” แม็คนีโต้พูด ส่วนสตีฟนั้นปล่อยให้พวกฮีโร่กลุ่มนี้คาดเดากันต่อไปเพราะถ้าเขาบอกไปว่าไม่มีสกิลสำหรับโจมตีเลยคงไม่มีใครเชื่อหรอก

“อืมนั่นสินะ แถมคุณพ่อบ้านเองก็เลเวลตั้ง เก้าสิบเจ็ดแล้วด้วย” สตาร์พูดเขานั้นพึ่งจะตรวจสอบสถานะสตีฟไปเมื่อครู่

“หือเราเลเวลเก้าสิบเจ็ดแล้วงั้นเหรอ ขึ้นไวไปมั้ยเมื่อไม่กี่วันก่อนยังเลเวล แปดสิบเจ็ดอยู่เลย” สตีฟพูดกับตัวเองเบาๆพลางตรวจสอบสถานะของตัวเอง

หน้าต่างชื่อ : สตีฟ แม็คดูวัลล์ Level : 97อาชีพ : ฮีโร่อายุ : 29ฉายา : คุณพ่อบ้านRank A

“โอ้ในทะเลเวลขึ้นไวดีแฮะ แบบนี้เราก็จัดการพวกเลเวล แปดสิบไม่ได้แล้วสิ” สตีฟพูดออกมา แสดงว่าที่สตีฟจัดการพวกสัตว์กลายพันธ์เลเวลแปดสิบไปพวกนี้ทำให้เขาได้เลเวลมาถึงสิบเลเวลเลยทีเดียว

“ว่าแต่เราจะลุยกันต่อหรือเปล่าครับ” สตีฟถาม

“ก็คงลุยกันต่อแหละครับแต่คงต้องจัดการทีมกันใหม่เพราะมีคุณพ่อบ้านเพิ่มเข้ามา แถมถ้าให้คุณจัดการพวกเลเวลแปดสิบ พวกเราก็จะไม่ได้เลเวลอีก ผมจะให้คุณจัดการแต่พวกเลเวลที่ คุณได้ประสบการณ์ดีมั้ยครับ” สตาร์ถามสตีฟ

“ได้ครับผมยังไงก็ได้ แต่พวกซากสัตว์กลายพันธ์นี่ !!!” สตีฟถามเพราะเขานั้นไม่เคยร่วมทีมเลยไม่รู้มันมีกฎการแบ่งซากสัตว์กลายพันธ์อะไรหรือเปล่า

“อืมพวกทีมผมจะหารแบ่งกันตามจำนวน ส่วนคุณพ่อบ้านไม่ได้อยู่ทีมผมเอางี้เป็นไงครับ ซากสัตว์กลายพันธ์ที่เลเวลมากกว่าเก้าสิบขึ้นไป พวกเราให้คุณพ่อบ้านหมดเลยเพราะพวกเราคงไม่มีปัญญาจัดการมันได้ง่ายๆ ส่วนพวกเลเวลแปดสิบคุณพ่อบ้านคงไม่สนใจมันหรอกมั้งครับ” สตาร์พูด

“อืม...ได้ !!!” สตีฟพยักหน้าทั้งน้ำตาใครบอกกันว่าเขาไม่สนใจพวกเลเวลแปดสิบ แต่ก็นะไหนๆฮีโร่กลุ่มนี้ก็ให้ซากสัตว์กลายพันธ์ที่เลเวลมากกว่าเก้าสิบให้เขาหมดเลยอยู่แล้วถือว่าเจ๊าๆกันไปละกัน

“ว่าแต่เราไม่รอเลเซอร์แมนที่พาเจนน่าไปบนบกก่อนเหรอ” แม็คนีโต้ถาม

“อ่าไม่ต้องแล้ว เมื่อครู่เลเซอร์แมนพึ่งจะส่งข้อความมาบอกว่าเจนน่าอาการหนักต้องรอดูอาการเขาจะเป็นคนรอดูอาการเอง” สตาร์พูด

“ว่าแต่คุณสตาร์มีสกิลอะไรเหรอครับพอจะบอกผมได้มั้ย” สตีฟถาม

“ได้สิครับ สกิลของผมคือทำให้สัตว์กลายพันธ์ที่อยู่ในระยะสองเมตรสนใจแต่ตัวผม หรือก็คือทำให้ผมกลายเป็นจุดสนใจ ดังนั้นผมจึงมีฉายาว่าสตาร์ไงครับ ซึ่งย่อมาจากซุปเปอร์สตาร์” สตาร์พูด

“จริงๆฉายาเจ้านี่มันคือซุปเปอร์สตาร์น่ะ แต่มันยาวเกินไปพวกเราจึงเรียกเจ้านี่ว่าสตาร์” แม็คนีโต้ขยายความ

“อ๋อสกิลที่ใช้แล้วทำให้เป็นที่สนใจนี่เอง” สตีฟพยักหน้าเข้าใจ

“ดูเหมือนคุณพ่อบ้านจะมีสกิลที่ใช้โจมตีระยะไกลเหมือนผม ดังนั้นคุณยืนอยู่ตำแหน่งเดียวกับผมก็แล้วกัน คอยโจมตีเมื่อเล็งเห็นโอกาส” แม็คนีโต้พูด

“ได้ๆ” สตีฟพยักหน้าเขาไม่เกี่ยงอยู่แล้ว จริงๆจะให้เขาไปเป็นตัวรับมือรับตีนยังสบายๆเลย

จากนั้นสตีฟก็ได้ร่วมทีมกับฮีโร่ทีมนี้และออกล่าสัตว์ทะเลกลายพันธ์กับพวกเขา

สองชั่วโมงผ่านไป

“คุณพ่อบ้านฝากจัดการปลาไหลเลเวล เก้าสิบสองตัวนั้นด้วยผมจะล่อมันออกมาจากที่ซ่อนเอง” สตาร์ตะโกนมาจากด้านหน้า

“ได้ๆ ตามนั้นเลย !!!” สตีฟพูดออกมาอย่างเบื่อๆเพราะหลังจากเขาร่วมทีมแล้วอะไรๆก็ง่ายไปหมด

สตีฟง้างนิ้วมือเตรียมดีดมวลน้ำเป็นกระสุนซึ่งท่าที่สตีฟคิดชื่อเอาไว้คือ ดีดขี้มูก แต่พอสตีฟพูดชื่อท่าออกไปกลับโดนแม็คนีโต้ค้านให้ตั้งชื่อใหม่ซะงั้นซึ่งสตีฟเสนอไปหลายชื่อแต่ก็ไม่ได้สักชื่อจนในที่สุดสตีฟก็ให้แม็คนีโต้ตั้งให้แทน

“ล่อมาอีกสองเมตร ขึ้นไปนิดนั่นแหละ !!!” สตีฟตะโกนบอกสตาร์พอได้ระยะปั๊ปสตีฟก็ตะโกนชื่อท่าออกไปทันที ซึ่งการตะโกนชื่อท่าเวลาใช้สกิลนั้นแม็คนีโต้บอกว่าสำคัญมากเพราะเป็นการให้สัญญาณเพื่อนร่วมทีมว่าเรากำลังจะทำอะไร เพื่อนร่วมทีมจะได้ไม่โดนลูกหลง

“แมทเทอร์บีม !!!!” สตีฟพูดออกมาก่อนจะดีดนิ้วออกไปอย่างแรง

(Matter = สสาร สสารหมายถึงสิ่งที่มีมวลสามารถสัมผัสได้ด้วยประสาทสัมผัสทั้งห้า เช่น ดิน น้ำ อากาศ และอื่นๆ)

ฟิ้ว !! แมทเทอร์บีม (ขอเรียกตามชื่อสกิลนะครับ) พุ่งออกไปเป็นเส้นตรงจนมองเห็นด้วยตาเปล่ามันพุ่งตรงไปที่ปลาไหลกลายพันธ์ขนาดยักษ์ที่ถูกสตาร์ล่อออกมาจากรูของมัน ปลาไหลกลายพันธ์ตัวนี้ขนาดยาวกว่าห้าเมตร ขนาดของมันนั้นใหญ่พอๆกับท่อนซุงท่อนใหญ่ๆ

ตู้ม !! เสียงแมทเทอร์บีมของสตีฟปะทะเข้ากับหัวของปลาไหลกลายพันธ์อย่างแม่นยำ หัวของมันถึงกับขาดออกจากตัวทันที

“แม่นมาก แถมยังโจมตีรุนแรงได้เหมือนเดิม คุณพ่อบ้านเก็บไปกี่ตัวแล้วครับเนี่ย !!!” แม็คนีโต้พูดออกมาอย่างอึ้งๆขนาดตลอดเวลาสองชั่วโมงนี้เขาเห็นหลายครั้งแล้วยังก็ยังไม่ชินกับมันสักที

“เจ็ด ไม่สิแปดตัวแล้วครับถ้ารวมตัวนี้ ว่าแต่ปลาไหลนี่มันจะอร่อยมั้ยน้า !!” สตีฟพูดพลางเริ่มนึกถึงเมนูที่อยากจะกินจากปลาไหล เขาจำได้ว่าตอนสมัยเรียนมอปลาย ครอบครัวเขาเคยพาไปกินร้านอาหารญี่ปุ่น เขานั้นชอบเมนูที่เรียกว่าข้าวหน้าปลาไหลเป็นอย่างมาก

“โหแปดตัวแล้วงั้นเหรอครับ ถ้าเอาไปขายได้เกือบสิบล้านแล้วมั้ง ไม่สิน่าจะเกินเพราะสัตว์ทะเลกลายพันธ์ราคาสูงกว่าสัตว์กลายพันธ์บนบกเพราะความยากในการล่ามัน” แม็คนีโต้พูด

“เฮ่แม็คนีโต้ เร็วเข้าฉันเจอม้าน้ำสองหัว เลเวลแปดสิบสองเร็วๆเข้า ส่วนคนอื่นๆคอยระวังหลังให้ด้วยเพราะฉันเห็นเงาของปลากระเบนกลายพันธ์แว๊บๆอ้อมไปด้านหลัง” สตาร์ตะโกนกลับมา

จากนั้นพวกเหล่าฮีโร่ก็เริ่มจัดการสัตว์กลายพันธ์พวกนี้อีกครั้ง ส่วนสตีฟนั้นได้แต่รอให้เจอสัตว์กลายพันธ์เลเวลเกินเก้าสิบต่อไป

หลายชั่วโมงต่อมา

“เอาล่ะวันนี้เราพอกันแค่นี้เถอะพระอาทิตย์จะตกดินแล้ว” สตาร์พูดหลังจากดูเวลา

“หือพระอาทิตย์จะตกดินแล้วงั้นเหรอ ไม่รู้สึกตัวเลยแฮะ !!” สตีฟพูด

“นั่นเพราะเราอยู่ใต้ทะเลครับมันมืดตลอดเวลา แถมหมวกที่เราสวมอยู่นี่ยังปรับให้เรามองเห็นใต้น้ำเหมือนกับตอนกลางวันอีกดังนั้นไม่แปลกเลยที่จะไม่รู้เวลา” สตาร์พูด

“อืม..ว่าแต่ปกติเราไม่ล่าตอนกลางคืนงั้นเหรอ” สตีฟถามอย่างคนไม่รู้

“แสดงว่าคุณพ่อบ้านไม่เคยลงมาล่าในทะเลสินะครับ” สตาร์ถาม

“ใช่นี่ครั้งแรกเลย” สตีฟพยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้นจำไว้นะครับ สัตว์ทะเลกลายพันธ์ตอนกลางคืนน่ะอันตรายมาก เพราะตอนกลางคืนนั้นถือว่าเป็นสวรรค์ของพวกสัตว์ทะเลเลย พวกเลเวลสูงๆนั้นจะนอนตอนกลางวัน ส่วนกลางคืนคือเวลาล่าของพวกมัน ถ้าออกไปล่าตอนกลางคืนด้วยจำนวนคนแค่นี้ยังไงก็ไม่ไหวหรอกครับ เพราะจำนวนมันมหาศาลมาก ผมเคยได้ยินมาว่าพวกมันออกล่าเป็นฝูง อย่างน้อยๆก็ฝูงละร้อยตัว” สตาร์ถือโอกาสบอกสตีฟ

“เข้าใจแล้วขอบคุณมากเลยนะครับคุณสตาร์ !!” สตีฟพยักหน้าพลางพูดขอบคุณอย่างจริงใจวันนี้ทีมของสตาร์สอนเขาหลายเรื่องจริงๆ ไหนจะเรื่องในการตั้งทีมฮีโร่และออกล่าสัตว์กลายพันธ์สตีฟไม่รู้เลยว่าเวลาจะโจมตีต้องตะโกนชื่อสกิลด้วยเพื่อไม่ให้เพื่อนตัวเองโดนลูกหลง

จากนั้นพวกสตีฟก็ว่ายน้ำกลับไปจุดที่จอดเจ็ทสกีเอาไว้ก่อนจะขึ้นไปเหนือน้ำและกลับเข้าฝั่งไปพักผ่อน

จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 30 ประสบการณ์แบบทีม

นิยายแนะนำ

สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 30 ประสบการณ์แบบทีม

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้