“พี่รองของเ้าลงมือเอง เื่นี้ต้องสำเร็จแน่นอน”เฉียวซงต้องตั้งใจเลียนแบบน้องสาวเขาจริงๆ เสียแล้วต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านนึกไม่ถึงว่าสีหน้าของพวกเขาจะไม่เปลี่ยน หน้าไม่แดงไม่ตื่นเต้น เช่นนี้จึงทำให้สำเร็จได้
“ว้าว... ข้ารู้อยู่แล้วว่าพี่รองต้องทำได้” ฮ่า พี่รองบ้านเราเก่งจริงๆพี่ใหญ่เทียบไม่ได้เลย ไม่ว่าจะด้านไหนพี่รองก็เก่งกว่าพี่ใหญ่ไปหมด ถ้าพี่รองเป็ผู้ชายย่อมไม่แพ้ชายคนไหนแน่นอน
“พี่ใหญ่ คนอื่นจะไม่ญาติดีกับพวกเราก็ไม่เป็ไร ขอเพียงแค่เราทำตัวของเราให้ดีก็พอแล้วพวกเราไม่ได้ทำเพื่อให้พวกเขาอยู่รอดแต่เพื่อพวกเราเองใช้ชีวิตของพวกเราให้ดีและทำให้คนอื่นได้เห็นกัน” พวกเราไม่พึ่งพาใครความคิดของคนอื่นก็เป็ของพวกเขา ไม่เกี่ยวข้องกับเงินของพวกเราแม้แต่นิดเดียว
“ใช่ ใช้ชีวิตของพวกเราให้ดี ทำให้คนอื่นทั้งอิจฉาทั้งหมั่นไส้กันเถอะ”พูดแบบนี้มันได้จริงๆ หรือ
“พี่ใหญ่ กำแพงนี่ท่านวางแผนให้คนในหมู่บ้านทำหรือจะให้คนอื่นมาทำ”ให้ค่าแรงเหมือนกัน นางหวังว่าจะหาในหมู่บ้านนางไม่เชื่อว่าถ้ามีเงินแล้วไม่มีใครไม่อยากมา
“หาในหมู่บ้านเถอะ เลี่ยงการโดนดูถูก”คนในหมู่บ้านที่ชอบบิดเบือนข้อเท็จจริงมีไม่น้อยหากเลี่ยงการทำให้ไม่พอใจได้ก็ทำเสียเถิด
“ท่านเลือกคนไว้แล้วหรือยัง” พี่ใหญ่มีโอกาสได้เดินไปรอบๆหมู่บ้านมากกว่าพวกนาง มีความเข้าใจส่วนดีส่วนเสียอยู่พอสมควร อากาศนับวันยิ่งหนาวนางอยากสร้างกำแพงให้เสร็จก่อนหิมะจะตก
“อาฮัวหนึ่งคน อาหลี่ก็รู้จักอยู่ หาคนอื่นอีกแปดคนเถอะใช้คนสิบคนไม่กี่วันก็สร้างกำแพงเสร็จแล้ว”เนื่องจาก้าล้อมที่ดินที่ซื้อไว้ทั้งหมด จำเป็ต้องมีคนทำงานสิบคน
“คำนวณค่าจ้างอย่างไรดี ปกติทำงานในเมืองหนึ่งวันได้เท่าไร” นางไม่คุ้นเคยกับเื่นี้จริงๆแต่ราคาจะสูงกว่าในเมืองไม่ได้ แบบนี้จะเป็การทำลายกฎเกณฑ์การตลาด
“ประมาณยี่สิบถึงสามสิบอีแปะไม่เราเพียงหาตัวเลขตรงกลางสักหนึ่งตัวเลขก็พอแล้ว”เขาคัดลอกหนังสือหนึ่งเล่มถึงจะได้สิบอีแปะ นับว่าเป็งานง่ายทีเดียว ยี่สิบถึงสามสิบอีแปะล้วนเป็งานที่ต้องใช้แรงมันลำบากพอควรครอบครัวชาวนาที่เกิดมาย่อมมีเพียงพละกำลังของตัวเองเท่านั้นที่สามารถนำไปใช้หาเงินได้
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราให้ยี่สิบห้าอีแปะ ไม่รวมอาหาร”ถึงอย่างไรก็อยู่หมู่บ้านเดียวกัน ทำอาหารก็ต้องซื้อวัตถุดิบ หนึ่งคนทำให้สิบกว่าคนทานย่อมเหนื่อยมากจะดีกว่าถ้าให้พวกเขากลับไปทานกันเอง
“ราคานี้ใช้ได้ งานในเมืองก็ไม่รวมอาหาร ต้องไปกินเอง”หลายคนในเมืองไม่เต็มใจที่จะจ่ายเงินเพื่อซื้ออาหาร ต่างก็นำขนมเปี๊ยะจากบ้านมาเองการทานขนมเปี๊ยะในฤดูหนาวทั้งแห้งทั้งแข็ง ทำให้เจ็บคอมาก แต่ก็ช่วยไม่ได้เพราะมันสามารถทำให้ประหยัดได้เล็กๆ น้อย ๆ
“พี่ใหญ่จะใช้อะไรล้อมกำแพงหรือ?”
“ปกติใช้โคลนเหลืองล้อมกำแพง” เฉียวซงพูดจบก็รับรู้ได้ถึงความไม่พอใจทันทีจึงพูดต่อ “น้องรอง เ้าไม่ใช่ว่าอยากใช้อิฐสีฟ้าหรือ” นั่นมันแพงมาก แพงมากนะ อิฐสีฟ้าคุณภาพดีหนึ่งก้อนราคาห้าสิบอีแปะที่ของพวกเขาใหญ่ขนาดนั้นต้องใช้อิฐสีฟ้าอย่างน้อยหนึ่งพันก้อนราคาประมาณสิบตำลึงเชียวนะ
“ใช่แล้ว ในเมื่อจะสร้างกำแพงล้อมลานบ้านต้องใช้อิฐสีฟ้าคุณภาพดีแน่นอนสิไม่อย่างนั้นจะสร้างไปทำไม” ใช้โคลนเหลืองล้อมกำแพง ในอนาคตถ้าสร้างบ้านใหม่จะเหมาะสมกับบ้านใหม่ได้อย่างไร เมื่อเข้าที่แล้วจะไปคิดมากอะไร ทำไปเถอะ
“ข้าเถียงสู้เ้าไม่ได้หรอก เงินอยู่กับเ้าเ้าตัดสินใจเถอะ”ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรน้องสาวก็สามารถหาข้อโต้แย้งเขาได้ตลอดเขายังไม่แสดงความคิดเห็นจะเหมาะสมกว่า ฟังน้องสาวเขาออกคำสั่งดีกว่าควรจะทำอะไรก็ทำไปเถอะ
“นี่ พี่ใหญ่อย่าโกรธข้านะ”
“ข้าไม่ได้โกรธ ข้าพูดจริงๆ” น้องสาวพูดเป็ชุดเขาตามจังหวะความคิดของนางไม่ทัน
“เอาล่ะ วันนี้หากพวกเราได้โฉนดที่ดินมา พรุ่งนี้เราเริ่มทำกันเลยก่อนอื่นเราต้องไปหาอิฐคุณภาพดีในเมือง นัดเวลาจัดส่ง เมื่อกลับมาแล้วจึงหาคนมาทำงาน”
“ตกลง”
ตอนนี้จัดการเื่กำแพงเรียบร้อยแล้วเฉียวซีจึงเริ่มทำเื่อื่นต่ออย่างเร่งรีบโดยไม่หยุดพัก นั่นคือ เคี่ยวขนมซัวจา
ตอนนี้นางเคี่ยวขนมซัวจาได้อย่างคล่องแคล่วและพี่ชายของนางก็เคี่ยวได้ดีเช่นกันแต่พวกเขากลัวว่าจะทำออกมาไม่เหมือนกับที่นางทำแล้วจะขายไม่ได้ราคานี่ก็ถือเป็ครั้งท้ายๆ แล้ว ผลซัวจาบนเขาถูกพวกเขาเก็บจนหมดแล้วจากนี้ไปจะต้องสร้างกำแพงล้อมลานบ้าน ไม่มีเวลาไปหาซัวจาใหม่อีก
เมื่อถึงตอนค่ำ ผู้ใหญ่บ้านมอบโฉนดที่ดินให้พวกเขาตามที่พูดจริงๆเฉียวซงไม่ให้กลับบ้านมือเปล่า เขาหยิบขนมซัวจาทำเองให้ผู้ใหญ่บ้านกลับไปชิม
เมื่อได้จับโฉนดที่ดินเฉียวซงจึงรู้สึกว่ามันคือเื่จริงต่อจากนี้ไปพื้นที่ที่ทอดยาวไปจนถึงตีนเขาทั้งหมดนี้ล้วนเป็บ้านของพวกเขาแล้วดีจริง ๆ
“พี่ใหญ่ รอให้เรามีเงินมากกว่านี้ค่อยซื้อที่นาเพิ่มอีก เอาไว้ปลูกผักถือเป็รายได้ที่ไม่น้อยเลยนะ”ผักที่ปลูกด้วยเมล็ดที่ได้รับพลังวิเศษจะอร่อยยิ่งขึ้นหลังจากที่ทานผักของพวกนางจนชินเมื่อไปทานผักของที่อื่นก็ไม่มีรสชาตินางไม่กลัวว่าการปลูกผักจะไม่มีลู่ทางในการนำไปขาย
และนางยังวางแผนไว้ดีแล้ว ตอนนี้นางยังเด็กโดยพื้นฐานแล้วการออกไปทำอะไรข้างนอกเป็เื่ที่ไม่สามารถทำได้ดังนั้นจึงอาศัยการทำธุรกิจด้วยการขายผัก ความมั่งคั่งสั่งสมอย่างช้าๆไม่มีใครสามารถร่ำรวยขึ้นมาได้อย่างกระทันหันหรอก
โฉนดที่ดินเหมือนกับเงินตำลึง อยู่ในมือของเฉียวซงก็ยังไม่อบอุ่นเขาส่งมอบให้เฉียวซี น้องสาวเก็บรักษาไว้จะปลอดภัยกว่าอย่างไรเสียเขาก็ไม่รู้ว่านางเก็บไว้ที่ไหน
วันรุ่งขึ้นพวกเขายังคงเหมือนเดิม รีบตื่นแต่เช้าไปตลาดปล่อยให้น้องชายเฝ้าบ้านคนเดียว
เมื่อถึงตลาดฟ้าก็สางแล้ว ในตลาดค่อยๆ มีคนจำนวนมากเข้ามาตั้งแผงขายขายของที่ที่พวกเขาเคยขายขนมซัวจามีคนนั่งอยู่ที่แล้วเฉียวซีมองไปที่คนคนนั้นอย่างรู้สึกคุ้นเคย เมื่อมองอย่างละเอียด เอ๊ะนี่ไม่ใช่คุณอาที่ซื้อขนมซัวจาของนางคนแรกหรือ เขาอยู่ที่นั่นทำไมกันเป็ไปได้ไหมว่ามารอนางโดยเฉพาะ นั่นไม่ควรเลยนางไม่ได้ขายขนมซัวจาในเมืองแค่เพียงครั้งเดียวรวมครั้งที่แล้วก็มาขายถึงสี่ครั้งแล้ว แต่ก็ไม่เห็นเขามาอีกเลยนางต้องคิดมากไปเองแน่ เขาอาจจะมีธุระอย่างอื่นก็เป็ได้
เฉียวซีทำเป็มองไม่เห็นเขา นางพาพี่ชายเดินไปถึงที่ก่อนหน้านี้และหยิบขนมซัวจาออกมาขายเมื่อชายวัยกลางคนท่านนั้นเห็นสองพี่น้องเฉียวจิตใจที่ร้อนรนก่อนหน้าก็ผ่อนคลายลงสองวันมานี้เขามาที่นี่ทุกวันแต่กลับไม่พบพวกเขาพอไปถามผู้คนกลับไม่มีใครรู้ว่าพวกเขามาจากหมู่บ้านไหนเขาทำได้เพียงเดินเตร็ดเตร่อยู่ที่นี่และหวังจะได้พบกับพวกเขาอีกครั้ง
“แม่หนู ข้ารอพวกเ้าอยู่”
“ท่านอา ท่านมาพบพวกเรามีธุระอะไรหรือ” นางแค่ขายขนมซัวจาเท่านั้นไม่ได้ทำอะไรเลยไม่น่าจะเป็เพราะสูตรขนมซัวจาของนางกระมังแต่พอดูเสื้อผ้าของเขาแล้วไม่น่าจะทำเื่ชั่วร้ายเป็แน่
“แม่หนู ขนมซัวจาของเ้าข้าขอซื้อทั้งหมด”ก่อนหน้านี้ที่เขาซื้อกลับไปไม่กี่ชั้น หลังจากที่แม่ของเขากินก็เจริญอาหารมากขึ้นจากนั้นเขาออกไปคุยธุรกิจ ่นี้เพิ่งจะกลับมา แต่ว่าแม่ของเขาไม่ยอมกินอะไรเลยเขาจึงคิดที่จะซื้อขนมซัวจาไปให้นางอีกครั้ง
“ท่านอาจะซื้อขนมซัวจา ท่านก็รีบเอ่ยเสียแต่แรกสิ”ทำให้นางใจนคิดเพ้อเจ้อ เขามาพบนางเพื่อจะซื้อขนมซัวจาของนาง ขายให้ใครก็คือขายเมื่อจัดการเสร็จแล้ว นางจะไปหาโรงงานทำอิฐและกระเบื้องกับพี่ชายเมื่อซื้ออิฐแล้วก็จะได้กลับไปหารือกันเื่วันทำงาน “ท่านอาขนมซัวจาทั้งหมดนี่มี 65 ชิ้น ท่านให้ข้ามาสามร้อยอีแปะก็พอ ข้าให้ท่านเป็พิเศษ”
เฉียวซีกล่าวอย่างตรงไปตรงมา อาท่านนั้นก็ตรงไปตรงมาเมื่อจ่ายเงินแล้วเขาก็หยิบขนมซัวจาและเดินจากไป
“พี่ใหญ่ ไปเถอะ เราไปซื้ออิฐกัน”นางกำเงินสามร้อยอีแปะไว้ก่อนจะเดินออกจากตลาด มาก็เร็วไปก็ยังเร็ว ทำให้คนรอบข้างอิจฉาเป็อย่างยิ่งใครปล่อยให้มีความสามารถเช่นนี้เล่า พวกเขาไม่มีหรอก นี่มันคือโชคชะตา!
สองพี่น้องหาในเมืองอยู่นานก็ไม่พบโรงงานทำอิฐทำกระเบื้องเลยสักแห่งต่อมาหลังจากถามคนในเมืองถึงจะรู้ว่ามีโรงงานทำอิฐและกระเบื้องแค่แห่งเดียวเพียงเดินทางไปทางใต้ของเมืองครู่หนึ่ง ชื่อโรงงานทำอิฐและกระเบื้องบ้านเฉิน
ภายในโรงงานดูเงียบเหงา มีเพียงแค่สองสามีภรรยาเมื่อเถ้าแก่เห็นคนมาก็เดินออกไปทักทายด้วยความกระตือรือร้น“ทั้งสองท่านอยากซื้ออิฐหรือซื้อกระเบื้อง”โดยทั่วไปในฤดูหนาวมีไม่กี่คนที่จะสร้างบ้านหรือซ่อมแซมบ้านดังนั้นทันทีที่เข้าสู่ฤดูหนาวธุรกิจนี้จะเงียบเหงาเป็พิเศษเป็ไปได้ที่ธุรกิจนี้จะไม่ประสบความสำเร็จในฤดูหนาว
“ซื้ออิฐสีฟ้า ไม่ทราบว่าเถ้าแก่มีอะไรแนะนำหรือไม่ข้าอยากได้ที่ทนทานแข็งแรง แต่ท่านไม่สามารถเอาของไม่ดีมาตบตาพวกเราได้หรอกนะ”เฉียวซีเอ่ยปาก
“ข้าเถ้าแก่เฉินทำธุรกิจไม่เคยหลอกลวงใครแต่เป็แม่หนูที่จะต้องตัดสินใจเองหรือ” เถ้าแก่ไม่ได้รู้สึกโกรธจะสงสัยก็เป็เื่ปกติ แต่เห็นนางยังเด็กจึงไม่แน่ใจว่านางจะตัดสินใจเองหรือเปล่า เขาหันไปมองคนที่อยู่ข้างๆ ซึ่งก็คือพี่ชายของเฉียวซี
“นางเป็ผู้ตัดสินใจ เถ้าแก่ช่วยนางด้วยก็แล้วกัน” เฉียวซงกล่าวเถ้าแก่เริ่มแนะนำพวกเขาน้ำไหลไฟดับพร้อมกับนำทางพวกเขาไปยังห้องที่มีอิฐสีฟ้าตั้งไว้โดยเฉพาะ“แม่นางอิฐที่นี่มีสองราคา แบบนี้ราคาสามอีแปะต่อแผ่น แบบนั้นห้าอีแปะต่อแผ่น หากสร้างบ้านให้ใช้แผ่นละห้าอีแปะหากก่อกำแพงใช้แผ่นละสามอีแปะก็พอแล้ว”
ตอนนี้นางมีที่ดินอยู่หกหมู่ เนื้อที่ประมาณสามพันตารางเมตรถ้าจะต้องล้อมรอบทั้งหมด นางคิดราคาในใจ มันไม่ถูกเลยจริงๆแม้จะไม่ถูกแต่ก็จำเป็ต้องใช้เงินก้อนนี้เพื่อความปลอดภัย มันคุ้มค่าที่จะจ่ายโชคดีที่นางได้เงินจากใครบางคนหนึ่งร้อยตำลึงซึ่งเพียงพอที่จะจ่าย “เถ้าแก่ข้ออยากได้แผ่นละห้าอีแปะ ต้องล้อมบ้านของข้าขนาดหกหมู่จึงต้องซื้อเป็จำนวนมากมีสิทธิพิเศษให้ข้าไหม”
เถ้าแก่ฟังเฉียวซีพูด สีหน้าของเขาย่นเข้าหากัน “แม่นางไม่มีใครสร้างบ้านในฤดูหนาวแบบนี้หรอก ไม่อย่างนั้นอิฐของข้าก็จะไม่ถูกแบบนี้ข้าจะแถมให้เ้าเป็พิเศษหนึ่งเกวียน เ้าตกลงไหม?”
เกวียนหนึ่งเล่มสามารถบรรทุกได้กว่าร้อยพันแผ่นถือว่าได้แถมเป็พิเศษเล็กน้อย “เช่นนั้นก็เอาตามที่เถ้าแก่พูดท่านจะส่งของให้ข้าหรือไม่”
“ส่ง ส่งสิ เ้า้าเป็จำนวนมาก ข้าขอเวลาเตรียมของให้เ้าสองวันมะรืนนี้จึงจะส่งของทั้งหมดให้เ้า ได้หรือไม่” ที่ตั้งหกหมู่เชียวนะใช้อิฐหลายแผ่นเชียวนะ นี่ทำเงินได้มากทีเดียว
“ตกลง ถ้าเช่นนั้นต้องจ่ายเงินอย่างไร”ไม่จำเป็จะต้องให้นางชำระเงินเต็มจำนวนตอนนี้กระมัง
“ท่านจ่ายมาก่อนยี่สิบตำลึงหลังจากที่ข้าส่งอิฐทั้งหมดแล้วจึงจ่ายส่วนที่เหลือ”
“ตกลง ท่านเอาไป ข้าชื่อเฉียวซี ข้าจะรอที่บ้านมะรืนนี้ข้าอยู่ในหมู่บ้านเฉียว อยู่ตรงตีนเขาท้ายหมู่บ้าน” เฉียวซีบอกชื่อและที่อยู่พร้อมกับจ่ายเงินก่อนจะพาพี่ชายกลับบ้านไปเตรียมตัว
11K
