ลลิตาเดินโซเซทรุดตัวลงบนโซฟาอย่างอ่อนแรงในที่สุดก็เดินทางกลับมาถึงบ้าน หญิงสาวเหลียวมองสำรวจรอบบ้านของเธอซึ่งเป็คอนโดชั้น20 ห้องมุม ใจกลางเมืองติดรถไฟฟ้า ขนาดสองห้องนอน สองห้องน้ำพร้อมห้องนั่งเล่นและห้องครัวเป็สัดส่วน เธอดัดแปลงห้องนอนห้องหนึ่งเป็ห้องทำงานนี่คือสินทรัพย์ที่เธอหาได้จากการเขียนนิยาย
บ้านยังคงสภาพเดิมเหมือนตอนเธอออกไปหญิงสาวเดินไปเปิดม่านและหน้าต่างกระจกสีชา ด้านนอกเป็ระเบียงยาวตลอดแนวผนังลมภายนอกกรูเข้ามาในห้องขับไล่กลิ่นอับจากการปิดห้องมาเกือบ 1 เดือนลลิตายืนรับลมสายตาเหม่อมองออกไปไกล ทิวทัศน์ที่คุ้นเคย บรรยากาศที่คุ้นเคย แต่ไม่มีเขาคนนั้นไม่มีฟารีส...
นิ้วเรียวลูบแหวนเงินเกลี้ยงบนนิ้วนางข้างซ้ายที่คนตัวสูงบรรจงสวมให้ที่สนามบินก่อนจากกัน
“ไม่ใช่แหวนหมั้น ไม่ใช่แหวนแต่งงาน แต่ให้เป็ตัวแทนของผมให้รู้ว่าผมอยู่กับคุณเสมอ ผมรักคุณ” เสียงทุ้มยังก้องอยู่ในความทรงจำ
เสียงสัญญาณเตือนว่ามีสายวีดีโอคอลเรียกเข้าทำให้ลลิตาหลุดจากภวังค์ ขยับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู เธอยิ้มพร้อมกดรับใบหน้าหล่อคมพร้อมเคราเขียวๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
“ถึงบ้านหรือยังครับ?” เสียงทุ้มถามหน้าจอวูบวาบเหมือนเ้าตัวกำลังเดินอยู่
“เพิ่งถึงเลยค่ะ กำลังจะอาบน้ำ”ลลิตาบอกเสียงอ่อนแรง
“นั่งเครื่องแค่ 4 ชั่วโมงทำไมลิตาดูเหนื่อยจังเลยครับ?”
“ไม่ได้เหนื่อยเพราะนั่งเครื่องค่ะเหนื่อยเพราะคุณนั่นแหล่ะ” เธอพูดพลางส่งค้อนให้เขาผ่านหน้าจอเมื่อคืนเธอแทบไม่ได้นอน ตอนเช้าก่อนไปขึ้นเครื่องก็อีกหลายรอบ จนระบมไปหมดทั้งตัว
“คิดถึงคุณจัง”คนตัวโตเฉไฉเปลี่ยนเื่
“ฉันก็คิดถึงคุณค่ะ”ลลิตาส่งยิ้มหวาน พูดจากใจจริง
“ชื่นใจจัง ลิตาไปพักเถอะครับพรุ่งนี้ผมโทรหาใหม่” ฟารีสโบกมือ ั์ตาคมชวนฝันมีแววเศร้า
“อย่าร้องให้นะคะ” ลลิตาอดหยอกไม่ได้คนอะไรตัวโตแต่อ่อนไหวเหลือเกิน
“ไม่ร้อง ลิตาไปพักเถอะครับรักคุณนะครับ”
‘...นั่นไงว่าแล้วเชียว’ ลลิตาคิด เมื่อเห็นน้ำใสๆ หยดแหมะมาจากดวงตาคมเ้าตัวปาดน้ำตาก่อนรีบกดวางสายไป
ลลิตาเหลือบมองนาฬิกาตอนนี้เกือบ 2ทุ่มแล้วที่แคชเมียร์คงประมาณ 5 โมงเย็น อากาศที่กรุงเทพแม้เป็เดือนพฤศจิกาแต่ก็ร้อนอบอ้าวหญิงสาวปิดหน้าต่าง เปิดเครื่องปรับอากาศและหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำ
เสียงแจ้งเตือนสายวีดีโอคอลเรียกเข้าดังขึ้นปลุกลลิตาที่นอนหลับเป็ตายอยู่บนเตียงมือบางควานหาโทรศัพท์ทั้งที่ตายังลืมไม่เต็มที่ ก่อนกดรับ ดวงหน้าคมเข้ม ปรากฏบนจอ
“ลิตา ยังไม่ตื่นเหรอครับที่ไทยน่าจะเที่ยงแล้วนะ” เสียงทุ้มลอยมาตามสาย
“กำลังจะตื่นแล้วค่า...” ฟารีสหัวเราะลลิตายังอยู่บนเตียงหน้าตายับยู่ยี่ ผมยุ่งเหยิงอยู่ในชุดพร้อมนอนของเธอ
“ลิตา เห็นอะไรไหมครับ หิมะตกแล้วนะ”หน้าจอมือถือสลับจากหน้าคมเข้มเป็ทัศนียภาพรอบทะเลสาบดาลที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนปุยหิมะขาวบริสุทธิ์โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย
“สวยจัง” บรรยากาศในหน้าจอทำให้ลลิตาตื่นเต็มตา
“อยากให้ลิตามาอยู่ตรงนี้ด้วยจัง”หน้าจอสลับเป็ใบหน้าคมเข้มเหมือนเดิม ฉากหลังยังมีหิมะขาวโปรยปราย
“ไม่ได้พาลูกค้าไปเที่ยวเหรอคะ?”
“อยู่ออฟฟิศครับ ปกติผมไม่แย่งงานพนักงานหรอกครับที่นำเที่ยวให้คุณลิตาถือเป็กรณีพิเศษ” คนหนวดดกยิงฟัน
“คิดถึงนะคะ”
“คิดถึงผม?”
“คิดถึงอาลีมั้งคะ”ลลิตาค้อน
“คิดถึงเหมือนกันครับ อย่าลืมกินข้าวนะผมไปทำงานต่อละ จุ๊บ” ฟารีสทำปากจู๋ส่งจูบมาทางหน้าจอ ก่อนกดวางสายไป
ลลิตายิ้มกับโทรศัพท์มือถือเธอกลับมาไทยได้เกือบเดือนแล้ว ฟารีสโทรมาทุกวัน บางวันก็หลายรอบบางครั้งก็เป็เธอที่โทรไป เทคโนโลยีสมัยใหม่ดูเหมือนจะทำให้ความสัมพันธ์ระยะไกลไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไรนักยกเว้นตอนที่เขาอยากกอดเธอ
หญิงสาวกดแอปพลิเคชั่นเพื่อสั่งอาหารเดลิเวอรี่เมื่อคืนเธอปั่นงานจนดึก กว่าจะรู้ตัวก็เกือบเช้าถึงได้เข้านอน เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้งหน้าจอบอกว่าเป็สายเข้าจากไอลดา
“ฮาโหล เป็ไงแก ว่างไหม?”เสียงไอลดาดังมาตามสาย
“ได้อยู่เพิ่งปิดเื่ล่าสุดไป”
“ดริ๊งก์ๆ กันหน่อยมะ?”
“เอาดิแต่ดริ๊งก์ที่บ้านฉันนะ ี้เีออกไปข้างนอก”
“เค เคงั้นตอนเย็นฉันหิ้วเบียร์เข้าไป เดี๋ยวแวะซื้อเนื้อไปทำหม้อไฟด้วย”
“โอเค ตามนั้น เจอกัน”
ลลิตาพลิกมือถือขึ้นดูเวลาอีก 15 นาทีจะ3 ทุ่ม ไอลดาฟุบอยู่ที่โต๊ะกินข้าวที่เต็มไปด้วยกระป๋องเบียร์ ขวดโซจู และหม้อสุกี้ไม่รู้ว่าอิ่มเกินไปหรือเมา ส่วนลลิตานั่งตาปรือสะลึมสะลืออยู่บนโซฟา นี่เป็เหตุผลที่สองสาวไม่ค่อยนิยมไปดื่มตามร้านเพราะเวลาเมาจะได้นอนเลย
“แก ไปนอนในห้อง ไป”ลลิตาสะกิดปลุกเพื่อนสาวที่นั่งฟุบอยู่ที่โต๊ะ ไอลดาโงนเงนลุกจากเก้าอี้เดินไปเปิดประตูเข้าไปนอนในห้องนอนอย่างว่าง่าย
ลลิตาเดินเซเข้าห้องทำงานปิดประตูกดโทรศัพท์มือถือต่อสายวีดีโอคอลสัญญาณเรียกเข้าดังไม่กี่ครั้งปลายทางก็รับสาย ใบหน้าขาวพร้อมเคราเขียวๆปรากฏบนหน้าจอ
“ว่าไงครับลิตาคิดถึงผมเหรอ?” เสียงทุ้มสดใสดังมาตามสาย
“ค่ะ ฉันเมานิดหน่อยแล้วก็...คิดถึงคุณ”เสียงหวานกระท่อนกระแท่น ดวงตาปรือปรอยฉ่ำเยิ้มอย่างสื่อความหมาย
“ลิตาอย่าเพิ่งนะครับ ขอผมปิดประตูก่อน”ฟารีสรีบห้ามเมื่อรู้ว่าลลิตากำลังจะทำอะไร ดวงหน้าคมหายไปจากจอได้ยินเสียงปิดประตูและกดล็อกดังแว่วมาตามสายเมื่อเขากลับมาอีกครั้งก็พบว่าท่อนบนของลลิตาเปลือยเปล่าแล้ว มือน้อยบีบคลึงอกอวบทั้งสองข้างของตัวเองไปมาภาพในจอทำให้ฟารีสเืสูบฉีดจนใต้ท้องน้อยตึงแน่น
“ฟารีส ฟารีส”เสียงหวานครางกระเส่าเรียกชื่อเขาไม่หยุด มือบางเขี่ยยอดอกตัวเองจนแข็งชูชัน
“ครับลิตา ผมมาแล้วครับ” ฟารีสถอดเสื้อผ้าออกจนร่างกำยำเปลือยเปล่าอวดแผงอกแน่นและหน้าท้องเป็ลอนแข็งเขานั่งลงบนเก้าอี้จัดท่าให้เห็นผ่านกล้องทั้งตัว ท่อนเนื้อยาวใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางจอมือหนาจับท่อนเอ็นแข็งรูดขึ้นลง
“ลิตา ถอดกางเกงสิครับ”ฟารีสพูดเสียงพร่า ร่างน้อยขยับถอดกางเกงอย่างว่าง่าย ขาเรียวยกขึ้นบนเก้าอี้แล้วถ่างออกจนเห็นกลีบเนื้ออ่อนแดงเรื่อฉ่ำเยิ้มมือบางสอดใส่นิ้วเล็กเข้าไปในช่องทางรักของตัวเองแล้วเริ่มชักเข้าออก ดวงหน้าสวยแหงนเงยสูดปากระบายความเสียวซ่าน
“ฟารีส นิ้วไม่พอ นิ้วไม่พอ ฟารีสกระแทกลิตากระแทกลิตาแรงๆ” เสียงหวานเร่งเร้า น้ำตาคลอรื้นคลอหน่วยเบาๆ เมื่อไม่ได้ดั่งใจ
“กระแทกแล้วครับ แรงพอไหมครับ”เขาจับท่อนเอ็นของตัวเองชักรูดใส่หน้าจอเร็วขึ้น ใบหน้าคมคำรามเสียงต่ำ เมื่อจินตนาการว่าได้สอดใส่ในรูคับแคบของลลิตาในหน้าจอ
“อ่า...อ่า”ลลิตาแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองอย่างหื่นกระหายเมื่อเห็นแท่งยาวใหญ่ที่มีเส้นเืปูดโปนเต็มหน้าจอมือน้อยเอื้อมเปิดลิ้นชักหยิบแท่งสีชมพูขนาดพอๆกันออกมาแล้วยัดเข้าไปในช่องทางรักของตัวเองแทนนิ้ว
“อ่า...ลิตา ผมเข้าไปในตัวคุณแล้วขย่มแรงๆ ขย่มผมแรงๆ” ฟารีสหอบกระเส่าเมื่อเห็นแท่งสีชมพูมุดเข้ามุดออกในช่องทางคับแคบมือใหญ่ยิ่งรูดท่อนเนื้อแข็งรัวเร็วยิ่งขึ้นสองเสียงครางกระเส่าประสานกันจากคนละซีกโลก
“ฉ...ฉันจะเสร็จแล้ว”ลลิตาพูดเสียงหอบมือน้อยเร่งขยับแท่งสีชมพูเข้าออกหนักหน่วง ฟันซี่เล็กขบกัดริมฝีปากตัวเองด้วยความเสียวซ่านร่างบางกระตุกเกร็งตาลอย ช่องทางคับแคบตอดตุบๆ เสียงหวานครางแ่เมื่อใกล้จะถึงฝั่งฝัน
“เสร็จพร้อมกันนะครับ”ฟารีสเร่งข้อมือชักท่อนเนื้อเร็วขึ้น หน้าท้องแน่นแกร่งเกร็ง ก่อนกระตุกปล่อยน้ำขาวขุ่นกระฉูดจนบางส่วนกระเซ็นเปรอะเปื้อนหน้าจอ
“อ่า...อ่า...เสร็จแล้ว เสร็จแล้ว..ฟารีส...ฟารีส”ร่างบางกระตุกเกร็งเป็จังหวะก่อนระทวยหลับตาพริ้ม ขดตัวอยู่บนเก้าอี้ริมฝีปากบางเรียกชื่อเขาไม่หยุด แท่งสีชมพูหล่นหายไปจากหน้าจอแล้ว
“ครับลิตา ผมอยู่ตรงนี้ ไปนอนที่เตียงนะครับคนดีเดี๋ยวเป็หวัด”ฟารีสตะล่อมบอกร่างน้อยที่ตอนนี้กึ่งหลับกึ่งตื่นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์จากการวีดีโอคอลกันหลายครั้งทำให้เขารู้ว่าลลิตามีโซฟาเบด อยู่ในห้องทำงาน
“ค่ะ นอนแล้วค่ะ” ลลิตาสะลึมสะลือลุกจากเก้าอี้ไปนอนลงบนโซฟาเบดทั้งที่ร่างเปลือยเปล่า พร้อมหยิบมือถือไปด้วย
“ดีมากครับ ผ้าห่มอยู่ไหนครับห่มผ้าด้วย” เสียงทุ้มตะล่อมคนเมาไปเรื่อยๆ
“ห่มแล้วค่ะ ลิตาจะนอนแล้ว กอดลิตา”มือน้อยคว้าผ้าห่มขึ้นคลุมร่างอย่างว่าง่าย
“กอดครับ กอดแน่นๆเลยฝันดีนะครับที่รัก” ฟารีสยิ้มให้คนตัวเล็กอย่างเอ็นดูลลิตาจะขี้อ้อนกว่าปกติในเวลาเมาและเวลาร่วมรักเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหลับสนิทแล้วเขาจึงกดวางสายไป
![[E-Book] เพียงสลายกลายเป็นธุลี (วายจีนโบราณ)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1753889235_47058185.webp)
1K
![[จบ] รีเซตชีวิตมาเป็นพนักงานใหม่สุดแข็งแกร่ง [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1754939376_11085817.webp)
