ตอนที่1
“อิง อิงจะได้เ้านายใหม่แล้วดีใจไหม” นี่เป็เสียงต้นไผ่เพื่อนของฉันเอง นิสัยของนางก็ชอบผู้ชายหล่อๆอะไรประมาณนี้ บ้าซีรีย์จีน ซีรีย์เกาหลีเป็ที่สุด แต่สำหรับฉันเฉยๆนะก็คนเหมือนกัน
“ทำไมต้องดีใจด้วยเขาไม่ได้จะมาขึ้นเงินเดือนให้พวกเราซะหน่อย” ฉันถามเสียงเรียบ และทำหน้านิ่งๆ ก็ฉันเฉยๆ ไงทำไมจะต้องดีใจด้วยอีกอย่างฉันยังไม่รู้เลยว่าเ้านายคนใหม่ของฉัน จะมีนิสัยใจคอเป็ยังไงถ้าเจอเ้านายเข้มงวดฉันต้องแย่แน่ๆที่จริงฉันทำงานในตำแหน่งเ้าหน้าที่ข้อมูลธรรมดาๆ เท่านั้นแต่ถูกท่านประธานขอร้องให้ฉันไปเป็เลขาให้เ้านายคนใหม่นั่นก็คือลูกชายเพียงคนเดียวของท่านที่จะมาดำรงตำแหน่งรองประธานภายในอาทิตย์หน้านี้
“ก็เ้านายคนใหม่ทั้งหล่อทั้งรวย แถมดีกรีนักเรียนนอกอีกแกไม่ดีใจเหรอ” นั่นไงสุดท้ายยัยต้นไผ่ก็ไม่พ้นเื่ผู้ชายหล่ออีกตามเคย ฉันนะเพลีย
“แกเคยเห็นหน้าเขาแล้วเหรอถึงได้บอกว่าเขาหล่อ” ฉันถามนางเพราะดูนางจะตื่นเต้นเกินเหตุ
“ไม่เคยเห็นหรอกก็เห็นเขาพูดๆ กันมา” นั่นไงก็ลูกชายท่านประธานไม่เคยมาที่นี่เลยสักครั้งเดียวจะมีคนเคยเห็นเขาได้ยังไง นักเรียนนอก ไม่รู้จะทำงานได้เื่หรือเปล่ากลัวแต่จะมาใช้แต่ฉันทำงาน ฉันลาออกแน่!
ที่จริงบ้านของฉันก็ไม่ได้ขาดสนอะไรเลย ออกจะรวยซะด้วยซ้ำเื่นี้ฉันไม่ได้คุยนะเพราะฉันมีคุณแม่ที่มีสมบัติเก่าติดตัวมาั้แ่รุ่นของคุณตา มูลค่าหลายพันล้านและฉันก็ยังมีคุณพ่อที่ทำงานรับราชการเป็ทูตอยู่ต่างประเทศ แค่เงินเดือนของคุณพ่อก็กินไม่หมดแล้ว แล้วที่ฉันมาทำงานที่นี่ เพราะฉันเหงา คุณพ่อท่านเลยฝากให้ฉันทำงานกับเพื่อนของท่านเพื่อแก้เหงาแต่ฉันก็ตั้งใจทำงานเต็มที่นะ ไม่ได้มองว่าตัวเองเป็เด็กเส้นแต่อย่างใดเพราะฉันก็รับเงินเดือนเหมือนคนอื่นๆ เขาเหมือนกันเพราะเหตุผลนี้แหละมั้งฉันถึงถูกให้ย้ายมาเป็เลขาให้กับลูกของท่านประธานแต่เื่ที่คุณพ่อของฉันเป็เพื่อนกับท่านประธานฉันขอร้องไม่ให้ท่านบอกเื่นี้กับใคร เพราะฉันอยากจะใช้ความสามารถในการทำงานเองและก็ไม่อยากให้เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ มองว่าฉันเป็เด็กเส้นด้วย
“เอาเถอะๆฉันไปทำงานก่อนนะ เชิญยินดีกับความหล่อของท่านรองประทานต่อไปเถอะนะยะฉันปวดท้องว่าจะไปเข้าห้องน้ำสักหน่อย” ฉันแกล้งพูดไปอย่างนั้นแหละ เพราะว่านางพูดถึงแต่คุณภัทรอะไรนั่น มาทั้งอาทิตย์แล้วจนฉันรู้สึกรำคาญ แต่ต้นไผ่ก็เป็เพื่อนของฉันที่ฉันรักมากเลยนะเพราะนางทำให้ฉันไม่เหงา นางชอบเอาข่าวโน้นข่าวนี้ในบริษัทมาเล่าให้ฉันฟังอย่างกับซุบซิบดาราก็ว่าได้ คิดเอาเองก็แล้วกันว่าจะขนาดไหนเมื่อฉันกำลังเดินออกไปจากตรงนั้นนางก็บ่นตามหลังฉันมาว่า…
“พูดถึงคนหล่อถึงขนาดต้องปวดขี้เลยเหรอวะ” แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจ รีบไปเคลียร์งานของตัวเองที่ค้างๆ ไว้ต่อ เพราะฉันกำลังจะย้ายตำแหน่งงานไปเป็เลขาให้คุณภัทรตามที่ท่านประธานขอร้อง
ฉันเรียนจบและทำงานที่บริษัทนี้มาสองปีแล้วได้ข่าวว่าลูกชายของท่านประธานก็จบโทพอดี นั่นก็แปลว่าอายุของเราน่าจะเท่าๆ กัน
1K
