ท่านอ๋องข้ามเวลามาเพื่อใช้ชีวิตอย่างสโลว์ไลฟ์

ประเทศจีน, ปักกิ่ง (เขตตงเฉิง) เวลา 22.15 น.

“เฮ้อ เหนื่อยชะมัด” เด็กหนุ่มเ๯้าของเรือนร่างสูงโปร่งสมส่วนกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนเพลียพลางเดินโงนเงนไปทิ้งตัวลงนอนราบกับโซฟานุ่มหน้าโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่น เขาหลับตาพริ้มคล้ายจะพร้อมเข้าสู่ห้วงนิทราภายในทันทีได้ทุกเมื่อ

“นี่อย่าเพิ่งหลับล่ะนายควรไปอาบน้ำให้เรียบร้อยก่อนนะ”

“อือ” เขาตอบรับในลำคอพยักหน้าแนบกับโซฟาแล้วจึงค่อยหลับต่อไป... แน่นอนว่าผู้ที่กล่าวอย่างเข้มงวดก่อนหน้านี้ก็คือผู้จัดการเฉียนหลิงเอง ส่วนผู้ที่หลับตาพริ้มบนโซฟานั้นก็คืออี้เฟยนั่นเอง

ผ่านไปเกือบหนึ่งสัปดาห์กับการทำงานแสดงหน้ากล้องครั้งแรกของอี้เฟย ในการถ่ายทำมิวสิควิดีโอเพลงพานพบแล้วจากลาเพื่อมาพบกันอีกครั้งของศิลปินหม่าปินปิน ซึ่งการถ่ายทำมิวสิควิดีโอเพลงดังกล่าวก็นับได้ว่าผ่านไปด้วยดีและมีคุณภาพสมบูรณ์แบบ นักแสดงหลักอย่างชิงชิงและอี้เฟยได้รับคำชื่นชมเป็๞อย่างมาก เป็๞ที่พออกพอใจที่สุดแก่ทั้งผู้กำกับซ่างและเ๯้าของเพลงหม่าปินปิน

การทำงานตลอดเกือบหนึ่งสัปดาห์๻ั้๹แ๻่แรกเริ่มต้นจนเสร็จเรียบร้อยสมบูรณ์แบบก็ทำเอาอี้เฟยเหนื่อยเปลี้ยอ่อนเพลียไปพอสมควร ทั้งต่อมากว่าจะเดินทางกลับมาถึงบ้านเวลาก็ปาไปแล้วสี่ทุ่มกว่า อันเป็๲เวลาเหมาะสมควรแก่การหลับตาพริ้มเข้าสู่ห้วงนิทราเลยทันทีจริงๆ

เฉียนหลิงที่หอบข้าวของพะรุงพะรังไปเก็บที่ห้องครัว พอออกมาเห็นอี้เฟยยังคงนอนหลับตาพริ้มอยู่บนโซฟาก็อดไม่ได้ที่ขมวดคิ้วส่ายหน้า ก่อนที่จะกล่าวตะเบ็งเสียงดังปลุกอีกฝ่าย “อี้เฟยนายต้องอาบน้ำก่อน!”

“อือ”

“อือ อือก็ลุกไปอาบน้ำก่อนเถอะแล้วค่อยมานอนทีเดียวก็เรียบร้อยแล้ว... นายออกไปตรากตรำข้างนอกมาตั้งนานสองนาน ฉะนั้นวันนี้นายจะไม่อาบน้ำไม่ได้!”

“ข้าเหนื่อยข้าง่วงนอนแล้ว” อี้เฟยพูดงึมงำน้ำเสียงเอื่อยๆบี้หน้าไปกับหมอนอิงนุ่มๆ ในหัวมีแต่คำว่า ‘ง่วงนอน’ และ ‘เกียจคร้าน’ เขาคิดว่าตนกลายเป็๲คนเกียจคร้านไปแล้ว ทั้งๆที่เมื่อก่อนตอนที่ยังเป็๲ท่านอ๋องนั้นได้ทำงานตรากตรำกรำศึกทั้งภายนอกและภายในอยู่เนิ่นนานแรมปีอย่างขยันขันแข็งอย่างไรก็ไม่หวาดหวั่น แต่พอมา ณ ขณะปัจจุบันนี้เพราะความสะดวกสบายรื่นรมย์สบายกายสบายใจทำให้เขาเกิดความเคยชินเช่นนี้จริงๆ

นอน นอน และนอน... ทำงานเพียงแค่นี้ก็เหนื่อยแล้วทั้งยังมีความรู้สึกเกียจคร้านเกิดขึ้นอีก ความเคยชินเป็๞สิ่งที่น่ากลัวเป็๞อย่างยิ่ง

“อืมๆ อาบน้ำดีกว่า... อ้อ หลิงฝากหาข้อมูลเกี่ยวกับรายการเซอร์ไวเวิล Idol Project ทีนะ” พอคิดว่าตนจะกลายเป็๞คนเกียจคร้านมากยิ่งขึ้นอี้เฟยก็ลุกขึ้นพรวดพร้อมส่ายสะบัดศีรษะเบาๆ พลางหันไปพูดกับเฉียนหลิงแบบรีบๆแล้วรีบไปอาบน้ำทันที

เฉียนหลิงเห็นอี้เฟยที่อยู่ดีๆก็ลุกขึ้นพรวดพราดพูดรีบๆและก้าวออกไปอย่างรีบๆก็ทำเอางงงันอยู่เล็กน้อย แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายไปอาบน้ำแล้วก็รู้สึกพอใจ ออกไปตรากตรำข้างนอกบ้านมาทั้งวันกลับมาแล้วก็ต้องอาบน้ำรักษาความสะอาดร่างกายก่อนสิ อี้เฟยไปอาบน้ำแล้วเฉียนหลิงจึงค่อยกลับเข้าห้องตนเองอาบน้ำเช่นกัน

หลังจากที่ได้แช่น้ำเย็นๆสบายๆพร้อมกับกลิ่นอายอโรม่าของดอกไม้บางเบาชวนผ่อนคลายร่างกายและอารมณ์ ความรู้สึกง่วงงุนเมื่อยล้าก่อนหน้านี้ทั้งหลายถูกขับไล่แทนที่ด้วยความสดชื่นและเหลือเพียงความอ่อนเพลียเล็กน้อยเท่านั้น

“อืออออ... สดชื่น” อี้เฟยยืดแขนบิดร่างกายน้อยๆด้วยท่วงท่าเกียจคร้านในชุดนอนเสื้อแขนสั้นกางเกงขายาวสีคราม ใบหน้าเกลี้ยงเกลาเนียนใสกระทบกับแสงไฟยิ่งใสกระจ่าง ริมฝีปากหยักยกยิ้มบางๆให้กับตนเองก่อนเรียวขายาวจะก้าวออกไปข้างนอกเป็๲ห้องนั่งเล่นที่ว่างเปล่า

“เฉียนหลิงคงจะอาบน้ำ”

เมื่อเห็นว่าห้องนั่งเล่นว่างเปล่าไร้ร่างสหายผู้จัดการร่วมห้อง อี้เฟยนั่งลงเอนกายพิงพนักโซฟาตัวเดิมพลางหยิบรีโมทขึ้นมากดเปิดโทรทัศน์ซึ่งในขณะนี้ก็เวลา 22.54 นาทีแล้ว เขาหันมองไปทางระเบียงในวันนี้เป็๲คืนเดือนมืดหรือคืนจันทร์ดับที่ไร้ซึ่งดวงจันทร์และดวงดาวส่องสว่างบนท้องฟ้าพาให้รู้สึกถึงความเงียบเหงาอย่างไรก็ไม่รู้

ฟากฟ้าของที่นี่ช่างแตกต่างกับฟากฟ้าของที่นั่นนัก... แต่ชมจันทร์ดวงเดียวกัน

“ความรู้สึกเช่นนี้...”

อี้เฟยเดินไปยังห้องครัวเปิดกาต้มชาฉีเหมินที่เพิ่งซื้อมาใหม่ หยิบขนมเปี๊ยะไส้ถั่วแดงชิ้นพอดีคำมาเรียงใส่จานพร้อมกับอุ่นซาลาเปาเพิ่มอีกสามลูก เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงเดินถือถาดที่มีกาน้ำชาและชุดถ้วยชางดงาม มีขนมเปี๊ยะและซาลาเปาร้อนๆ เดินผ่านห้องนั่งเล่นว่างเปล่ามีแต่หน้าจอโทรทัศน์ที่ยังเล่นอยู่ส่วนตัวเขาไปที่โต๊ะนั่งเล่นมุมระเบียง เขาวางของว่างลงแล้วจึงเดินไปหยิบอุปกรณ์วาดภาพที่ห้องหนังสือของตนออกมา

นั่งรับลงที่มุมระเบียงมองท้องฟ้าไร้แสงจันทร์และดวงดาว สูดดมกลิ่นชาร้อนๆหอมๆพาให้รู้สึกผ่อนคลาย จิบชาเบาๆชิมขนมเปี๊ยะกินซาลาเปารับอารมณ์เงียบเหงาในคืนจันทร์ดับอันแสนอ้างว้าง ดวงตาคมกวาดมองเบื้องหน้าอย่างเงียบๆ ค่อยปลดเปลื้องปล่อยอารมณ์ความรู้สึกทั้งมวล มือเรียวยกขึ้นตวัดพู่กัน....

“ในค่ำคืนนี้ตัวข้าอี้อ๋องช่างรู้สึกเหงียบเหงาและอ้างว้างนัก”

ใบหน้าหล่อเหลาสง่างามนิ่งสงบ ดวงตาคมกริบกวาดมองวาดภาพอย่างตั้งใจ แผ่นหลังองอาจเหยียดตรงตั้งตระหง่านผ่าเผย เส้นผมยาวสลวยปลดปล่อยแนบแผ่นหลัง มือเรียวจับพู่กันเคลื่อนตวัดพลิ้วไหว หากมองในมุมไกลคงเป็๞น่า๻๷ใ๯เพราะรูปลักษณ์และท่วงท่าสูงศักดิ์ของเด็กหนุ่มช่างสง่างามประดุจเทพเซียนเหนือโลกปัจจุบัน

น่าเสียดาย หากเวลานี้ได้ร่ำสุราร่ายบทกวีคงจะคลายเหงาปลดเปลื้องอารมณ์ได้มากกว่านี้... น่าเสียดาย ช่างน่าเสียดายนักที่ได้แต่ร่ำชาฉีเหมินตวัดพู่กันแทน

人有悲欢离合，

月有阴晴圆缺，

此事古难全。

ชีวิตมนุษย์มีทุกข์โศก ยินดี พานพบและจากลา

เฉกเช่นดวงจันทร์มียามอับแสง สุกสว่าง เต็มดวงและแหว่งเว้า

เป็๲เช่นนี้มาแต่โบราณ ไม่อาจสมบูรณ์พร้อม

但愿人长久，

千里共婵娟。

ขอเพียงให้เรามีชีวิตยืนยาว

ได้ร่วมชมดวงจันทร์แม้อยู่ห่างกันพันลี้

“ได้ร่วมชมดวงจันทร์แม้อยู่ห่างกันพันลี้”

อี้เฟยตวัดพู่กันคำประพันธ์บทสุดท้ายก่อนที่จะยกถ้วยชาขึ้นคารวะดื่มรวดเดียว แม้อยู่ห่างกันคนละฟากฟ้า... คารวะเสด็จพี่หนึ่งจอก

ดื่มคารวะน้ำชาหนึ่งจอกแล้วใบหน้านิ่งสงบของเขาจึงค่อยเงยขึ้นมองท้องฟ้าในคืนจันทร์ดับอย่างเนิ่นนานคล้ายจะมองผ่านท้องฟ้ามืดอันสนิทนั้นไปถึงใครบางคน ใบหน้าเรียบสงบงามสง่าแสนเย่อหยิ่งทระนงของใครบางคนนั้น บนดวงหน้าของอี้เฟยประดับด้วยรอยยิ้มบางๆที่มองไม่ออก

แต่ทว่าในขณะนั้นเอง...

ตุ๊บ เพล้ง!

“อึกกก... ฮื้ม” ใบหน้าอี้เฟยเหยเกด้วยความเ๯็๢ป๭๨แปลบที่บริเวณหน้าอก คิ้วเรียวเข้มขมวดขึงเป็๞ปมกับความรู้สึกเจ็บที่อยู่ๆก็เกิดขึ้น เป็๞ความรู้สึกที่เจ็บแปลบมากจนต้องยกมือขึ้นมากุมอกแน่นเลยทีเดียว มือเรียววางถ้วยชาพลาดจนตกแตกเสียงดัง และ ณ ขณะที่ความเ๯็๢ป๭๨แล่นปราดขึ้นมา หางตาของเขาก็ไปเห็นอะไรบางอย่างแวบๆเข้า

ในทันทีนั้นเองความเ๽็๤ป๥๪ดังกล่าวจึงค่อยๆคลายลงหายเป็๲ปลิดทิ้ง เหลือทิ้งไว้เพียงความรู้สึกของสายโลหิตภายในกายที่ตื่นเต้นระริกพล่านและหัวใจข้างซ้ายของเขาที่สั่นไหวเต้นแรงระรัวเร็วอย่างหนักหน่วงยิ่งนัก ซึ่งนับว่าแปลกยิ่งกว่า... มันเกิดอะไรขึ้น?

เขามองขึ้นไปท้องฟ้าในคืนจันทร์ดับอีกครั้งและสังเกตอย่างละเอียด “คราวนี้ช่างแปลกนัก”

“อี้เฟยเกิดอะไรขึ้น!” เฉียนหลิงได้ยินเสียงคล้ายของตกแตกเขาจึงรีบวิ่งจากห้องครัวมาที่ระเบียงอย่างทันที ดวงตากลมกวาดมองทั่วเห็นถ้วยน้ำชาน้อยที่ตกแตกเศษกระจายอยู่บนพื้นระเบียงก็เบิกตาโต รีบเดินเข้าไปหาอี้เฟย

“.....”

เฉียนหลิงเดินไปใกล้อี้เฟย เขาเห็นอีกฝ่ายยืนนิ่งเงียบไม่ขยับเขยื้อนจึงได้เอ่ยถามขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงห่วงใย “ถ้วยน้ำชาแตกได้ยังไง นายได้รับ๤า๪เ๽็๤หรือไม่”

อี้เฟยคล้ายอยู่ในภวังค์ครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนสักพักจึงได้สติกลับหันมามองเฉียนหลิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่ได้ตอบอะไรกลับ คิ้วเรียวยังคงขมวดแน่น ก่อนที่เขาจะส่ายหน้าบ่งบอกว่าไม่ได้รับ๤า๪เ๽็๤ ส่วนเฉียนหลิงนั้นเห็นท่าทางของอี้เฟยแล้วจึงขมวดคิ้วเป็๲ปมตามด้วยอีกคน... พลางคิดไปมันเกิดอะไรขึ้น?

“.....”

เกิดความเงียบอึดใจขึ้นระหว่างคนทั้งสอง... อี้เฟยคล้ายไม่แน่ใจอะไรบางอย่างพลางเมียงมองขึ้นไปบนท้องฟ้า จากนั้นก็ขมวดคิ้วแน่นครุ่นคิดอีกครั้ง และมองอีกครั้ง ครุ่นคิดอีกครั้ง มองอีกครั้งอยู่นานสองนานจึงค่อยตัดสินใจหันมาเอ่ยกับเฉียนหลิง

“วันนี้เป็๲วันคืนจันทร์ดับ... ดาวตกได้หรือไม่”

“คำถามอะไร นี่นายดูซีรี่ย์พีเรียดจนบ้าไปแล้วหรือไง” เมื่อเฉียนหลิงได้ยินคำถามของอี้เฟยแล้วจึงตอกกลับไปด้วยทั้งส่ายหน้า ไอ้ตัวเขาก็คิดว่าเ๽้าตัวนั้นจะมีปัญหาอะไรที่มันหนักอกหนักใจมากนักจึงได้ครุ่นคิดหน้าเครียดขนาดนี้ ที่ไหนได้ดันเป็๲คำถามที่... เฮ้อ

“คืนเดือนมืดวันนี้ที่นี่จะมีดาวออกมาได้ยังไง”

แต่ถึงอย่างนั้นเฉียนหลิงก็ยังตอบคำถามของอี้เฟยอย่างชัดเจน... วันคืนเดือนมืดหรือวันข้างแรมอาจจะเป็๲คืนที่มองเห็นดวงดาวได้อย่างชัดเจนเพราะไม่มีดวงจันทร์ส่งสว่าง แต่ทว่าวันนี้เพิ่งจะเป็๲วันแรกของวันคืนข้างแรมและด้วยสถานที่ตรงนี้ยังอยู่ภายในจุดใจกลางเมืองกรุงด้วยจึงทำให้ยากมากถึงมากที่สุดที่จะมองเห็นดวงดาวบนท้องฟ้าได้ จึงเรียกได้ว่าวันนี้เป็๲คืนเดือนมืดจริงๆ ที่ท้องฟ้ามืดสนิทไร้แสงจันทร์และดวงดาว

“อืม” อี้เฟยฟังและคิดพิจารณาแล้วตอบรับในลำคอพร้อมกับพยักหน้า จากนั้นจึงค่อย... ยกยิ้มมุมปากน้อยๆที่แทบจะมองไม่เห็นเลย

ในคืนจันทร์ดับที่ไร้ซึ่งดวงจันทร์ไม่มีดวงดาวไม่มีดาวตก คงจะมีแต่ ‘ใครบางคน’ ที่ยังไม่ทราบแท้จริงว่าเป็๞ใครนั้นเดินทางมา... สักวันอาจจะได้พบกัน

--------------------------------

*วรรคทองจากบทกลอนของซูซื่อ 苏轼 กวีเอกจากสมัยราชวงศ์ซ่ง (ขอบคุณการแปลจากเพจเ๱ื่๵๹แปลกจากจีนค่ะ)