ตอนที่สิบสี่ Beyond the journey end 14
สิ่งหนึ่งที่ผมต้องชื่นชมนางเอกอวิ๋นซวงและหลี่เค่อพระเอกคลั่งรักคือพวกเขาพูดจริงทำจริง
บอกว่ารักเ้าคนเดียวก็เฉยเมยกับสนมคนอื่นและส่งนางสนมและแม้แต่ฮองเฮาไทเฮาไปอยู่ตำหนักเย็นสำนักนางชีจริงๆไม่ลังเล
พวกขุนนางคนอื่นๆคงพยายามจะหาทางเอาใจวางแผนใหม่โดยการพยายามจะส่งธิดา หลานสาวที่งดงาม สมเป้นกุลสตรีไปในวังเพื่อให้ถูกใจฮ่องเต้
แต่สำหรับผมที่อ่านนิยายรู้มาก่อนว่านั่นรังแต่จะหาที่ตายเพราะจะทำให้นางเอกอย่างอวิ๋นซวงโมโหพวกนั้นมากขึ้น
ด้วยเหตุผลบางประการบรรดาหญิงสาวอิเซไคชอบระบบศักดินาล้าหลังในเื่ของอำนาจมากๆ
แค่รังเกียจในบางจุดหากตนเองจะต้องเสียเปรียบเท่านั้น
และจุดของศักดินาล้าหลังที่จะให้ฮ่องเต้มีนางสนมได้หลายคนจะพยายามจะขจัดให้หมดไปเสียยิ่งกว่าคริสเตียนที่เคร่งคัดในเื่สามีภริยาเดียวเสียอีกถึงแม้ว่าตลอดประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติที่ผ่านมาพระเ้าท่านยืดหยุ่นมากในเื่การแต่งงานทางการเมืองก็ตามพระเ้าท่านมีเมตตาเข้าใจเื่เหตุผลทางการเมืองและอนุญาตให้แต่งงานทางการเมืองเสมอแค่นางเอกอย่างอวิ๋นซวงนั้นไม่มีเมตตาเท่าพระผู้เป็เ้าท่านและไม่คิดจะทำความเข้าใจเหตุผลทางการเมืองแม้แต่น้อยนั่นเอง
หากเรามองว่ามันคืออำนาจ
เราจะเข้าใจมนุษย์ได้ดีมากยิ่งขึ้น
มีคนเคยเตือนผมว่าพยายามเข้าใจผู้หญิงมากเกินไปจะทำให้เราหมดความรัก
กับผู้หญิงต้องรักมากๆเข้าใจให้น้อย
นั่นคือคำแนะนำที่ผมเคยพบเจอ
ผมไม่เห็นด้วย
ต่อให้ต้องเกลียดผู้หญิงทั้งโลกผมก็จะพยายามทำความเข้าใจพวกเธอ
หลังจากเข้าใจแล้วเราจะมาฆ่ากันทีหลังก็อีกเื่หนึ่งแต่ก่อนจะฆ่าผมจะพยายามทำความเข้าใจก่อนเสมอ
นั่นคือสิ่งที่ผมสาบานไว้กับตนเอง
ครั้งนี้ก็เช่นกัน
ในขณะที่จิ้งจอกเฒ่าที่ชาญฉลาดในราชสำนักพยายามจะเอาตัวรอดแต่พวกเขาทำผิดพลาดด้วยสมการคงเดิม
ที่คิดว่าตนเองจะมีอำนาจในนราชสำนักได้โดยการส่งนางสนมเข้าไปในวังต้องห้ามวังหลังที่จะต่อสายตรงกับฮ่องเต้ได้
ทำอย่างนั้นจะไปขัดผลประโยน์กับจอมนางแห่งวังหลวงอวิ๋นซวง
ซึ่งแม้แต่ผมที่เกลียดเธอยังไม่คิดว่านั่นคือเื่ที่ผมสามารถทำได้ในตอนนี้
เลยต้องเก็บความเกลียดเอาไว้ในใจและเอาตัวรอดในตอนนี้ก่อน
เปรี้ยง
หมวกเกราะกระจุยกระจายด้วยปืนไฟที่ผมสั่งให้ช่างฝีมือทำขึ้น
“ยังเล็งเบี้ยวไปเล็กน้อยตั้งศูนย์ให้ดีกว่านี้”
ผมเอาปืนที่ไม่ผ่านการทดสอบไปให้ช่างฝีมือแก้ไข
ผมไม่มีเวลายังไม่สามารถสั่งให้สร้างปืนแกลตลิ่งได้
แต่เอาแค่ปืนพก ปืนลูกซองปืนครกที่พอจะยิงคนจำนวนมากได้ก็พอแล้ว
ผมไม่ได้จะทำา
แต่จากการคำนวณของผม
ผมต้องมีะุปืนพอที่จะฆ่าคนสักสองถึงสามพันคนเผื่อเหตุฉุกเฉิน
โชคดีที่ผมเคยสนิทคุยกับพวกแบ่งแยกดินแดนในแอฟริกาที่พวกเขาเรียนรู้วิธีสร้างะุมาจากพวกโซเวียตอีกที
ทำให้ผมพอจะจับแพะชนแกะ
ในการสร้างะุและดินปืนระดับพื้นฐานปราชญ์ชาวบ้านพอได้เล็กน้อย
แค่คุณภาพไม่ดีพอเท่ากับการผลิตสมัยใหม่