เหยาหนานที่ทั้งถูกตบและถีบมาก็รู้สึกหงุดหงิดเป็อย่างมาก
“ คุณหนูเ้าคะไม่ไปฟ้องท่านประมุขให้ลงโทษนางหรือเ้าคะ ”คนรับใช้ที่เห็นเหยาหนานรีบเดินกลับเรือนตัวเองก็รีบถามขึ้นเพราะนางก็อยากแก้แค้นเหยาหงซีที่ทำร้ายนางเหมือนกัน
“ เ้าโง่รึอยากให้ข้าต้องอับอายเพราะสู้นางผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ ข้าจะต้องจัดการนางด้วยตัวเองนางก็ทำได้แค่อิจฉาข้าเท่านั้น คราวนี้ข้าจะไม่ให้นางตายง่าย ๆ จะให้นางค่อย ๆทรมานอยู่ดูข้ามีความสุขและแต่งงาน ส่วนเื่ที่นางทำร้ายข้า หึ!! เดี๋ยวเ้ามาทายาให้ข้า แล้วเอาเงินไปจ้างคนให้ดักรอทำร้ายนาง ” เหยาหนานพูดอย่างสะใจและยิ้มอย่างมีความสุข เหมือนกับว่าแผนที่ตัวเองวางไว้สำเร็จแล้ว
“ แต่นางอยู่ในจวนไม่ได้ออกไปไหนเลยนะเ้าคะแล้วเราจะให้คนดักทำร้ายนางที่ไหน ”
เมื่อได้ยินแบบนั้นเหยาหนานก็หุบยิ้มอย่างรวดเร็วแล้วถีบสาวใช้คนนั้น
สาวใช้ที่ไม่สนแก่ต่างให้ตัวเอง รีบรับผิดและรับความโง่นั้นมา“คุณหนูโปรดอภัยให้กับความโง่เง่าของบ่าวด้วย ”
“ ครั้งนี้ข้าจะไปปล่อยเ้าไป ” เหยาหนานพูดขึ้นอย่างอามรณ์เสีย
“ ขอบคุณเ้าค่ะ คุณหนูทั้งสวยและใจดี” นางรีบขอบคุณและอวยเหยาหนานจะได้ไม่โดนถีบอีก
“ เ้ารีบไปเอายามาทาให้ข้าเร็ว ๆเดี๋ยวเกิดคุณชายมาเห็นหน้าบวม ๆ ของข้าเขาจะรับไม่ได้ ”เหยาหนานที่หงุดหงิดก็ได้ถีบคนใช้เพื่อระบายอารมณ์อีกครั้ง
“ เ้าค่ะคุณหนู ” สาวใช้ที่ทำใจรับอย่างช่วยไม่ได้ รีบออกไปทันที
“ โอ๊ย!! เจ็บชะมัดนางเหยาหงซีเ้าจะต้องโดนเอาคืนเป็เท่าตัว ”
เหยาหนานเริ่มสำรวจตัวเองว่ามีรอยช้ำตรงไหนบ้าง ก็เหลือบไปเห็นรอยบนท้องตัวเอง ‘ต้องเป็เพราะนางนั่นถีบข้า จนไปกระแทกโดนอะไรแน่ ถึงได้มีรูเล็ก ๆแบบนี้ ’
ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น แต่ตอนนี้สู้แรงเหยาหงซีไม่ได้เหยาหนานจึงทำได้เพียงสาปแช่งเหยาหงซีซ้ำ ๆ
ในด้านของเหยาหงซีตอนนี้นางกำลังลูบไล้เข็มเงินที่ไม่รู้ว่าทำไม สิ่งนี้ถึงได้ตามมากับนางด้วยแต่นางก็ไม่สนใจมากนัก เพราะมันมีประโยชน์มากมาย และเมื่อกี้ก็เพิ่งใช้เป็ของขวัญมา‘วันนี้ดีจริงมีคนให้ฝึกมือถึง 2 คน ’
ในขณะที่นางกำลังลูบไล้เข็มเงินอยู่นั้นก็มีเสียงเหมือนใครเหยียบใบไม้ดังขึ้น“ใครกัน!! ”
ด้วยสัญชาตญาณของนางจึงหยิบถ้วยชาขึ้นมาและปาไปยังที่ที่เกิดเสียงนั้นขึ้น
เพล้ง!! เสียงถ้วยชาแตก แต่กลับไม่พบผู้ใด
เซหยู่เห็นแบบนั้นก็รีบไปใกล้ ๆ เหยาหงซี“คุณหนูไม่เป็ไรนะเ้าคะ ”
เหยาหงซีถอนหายใจ “ ไม่เป็ไร ข้าคงคิดมากไปเอง ขอบคุณเ้ามากนะที่เป็ห่วงข้าเสมอ ”
เหยาหงซีมีเพียงเซหยู่ที่ดีกับนางจากใจจริงแม้จะเป็เพียงคนรับใช้ แต่ก็พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อปกป้องนางทำให้นางรู้สึกดีกับเซหยู่มาก
เหยาหงซีเริ่มคิดจะรักษาร่างกายนี้แต่เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็เห็นเพียงความรกร้าง มีแต่หญ้าขึ้นแม้เซหยู่จะขยันและทำความสะอาดให้มากที่สุด แต่บริเวณโดยรอบก็มากเกินไปที่จะทำคนเดียว
‘ เฮ้อ แม้ข้าจะมีความรู้แต่ดูเหมือนมันจะไม่ง่าย การลงมือทำคงไม่ง่ายเหมือนการคิดสินะอยากซื้อสมุนไพรแต่เงินก็ไม่มี ’
เมื่อคิดเื่ซื้อสมุนไพรก็ทำให้นางคิดถึงโลกภายนอก ‘ แม้จะได้รับความทรงจำมาแต่ดูเหมือนว่าร่างนี้โดนบังคับไม่ให้ออกไปเพราะน่าเกลียดกลัวว่านางจะทำให้ตระกูลเสียชื่อสินะ ข้าก็เลยไม่รู้ว่าข้างนอกเป็ยังไง’
เหยาหงซีนั่งครุ่นคิดอยู่สักพักก็ทำท่าเหมือนนึกอะไรออก‘จริงสิ ของขวัญที่ข้าให้เหยาหนานคงทำให้จวนนี้วุ่นวายสักพัก ข้าถือโอกาสนี้ออกไปสำรวจภายนอกดีกว่าอาจจะได้เจอหนทางทำเงินก็ได้ ’
เหยาหงซีที่คิดจะออกไปข้างนอกก็เหลือบไปที่กระจก‘ข้าต้องปลอมตัวสินะ ถ้าออกไปด้วยหน้าตาที่เด่นแบบนี้คงมีข่าวเื่ข้าแอบออกไปอย่างรวดเร็วเป็แน่ และอาจยังไม่ได้ทำอะไรคงถูกจับกลับมา’
เหยาหงซีเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าก็พบเพียงผ้าเก่า ๆ แถมยังมีบางตัวที่ขาดจากการที่เ้าของร่างเดิมถูกเหยาหนานทำร้ายอีกเมื่อเห็นแบบนั้นเหยาหงซีก็ขมวดคิ้ว ‘ ดูเหมือนข้าจะต้องปลอมตัวเป็ขอทานสินะ’
เหยาหงซีหงซีเริ่มปลอมตัว และเอาผ้ามาปกปิดใบหน้าให้เหลือแต่ดวงตา“ดูหน้ากลัวรึเปล่านะ ”
เซหยู่ที่คะยั้นคะยอจะไปด้วยกันกับเหยาหงซีเพราะเป็ห่วง ตอนนี้ก็ได้ปลอมตัวเป็ขอทานเหมือนกัน “ท่านจะต้องเป็ขอทานที่ดูดีที่สุดแน่นอนเ้าค่ะ ”
เซหยู่ที่พูดขึ้นด้วยท่าทางจริงจัง และไม่มีความรู้สึกล้อเลียนมาจากนางเลย
เมื่อเหยาหงซีได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่ลูบหัวเซหยู่อย่างอ่อนโยน แต่เมื่อมองนางแต่งตัวก็ขมวดคิ้วขึ้น ‘นี่เ้าปลอมตัวทำไม ’เหยาหงซีคิดในใจ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา
“ คุณหนูเ้าคะแล้วเราจะออกไปกันได้หรือเ้าคะ ”เซหยู่ที่กลัวคุณหนูจะโดนจับได้ แล้วถูกทำร้ายก็ถามขึ้นด้วยความเป็ห่วง
“ เ้าไม่ต้องกลัวหรอกตอนนี้ทั้งจวนคงกำลังวุ่นวายอยู่ การแอบออกไปจึงเป็เื่ง่ายมาก ” เหยาหงซีพูดด้วยท่าทางที่มั่นใจ
เหยาหงซีและเซหยู่เริ่มเดินไปแถวที่รกร้างแม้จะมีผู้คนอยู่บ้าง แต่ดูเหมือนพวกเขากำลังยุ่งอยู่กับบางอย่างจึงทำให้ทั้งสองหลบพ้นสายตาอย่างง่ายดาย
หลังจากนั้นทั้งสองก็มุดรูกำแพงออกมา เพราะว่าไม่ได้ออกมาจากหน้าจวนทำให้ต้องพากันเดินอ้อมนิดหน่อย กว่าจะถึงที่ที่ครึกครื้น
‘ นี่สินะภายในเมืองช่างเหมือนกับในเื่ที่เคยอ่านมา’เหยาหงซีมองไปในเมืองด้วยสายตาเป็ประกาย
ภายในเมือง
เหยาหงซีมองไปรอบ ๆก็พบว่าภายในเมืองช่างดูคึกคักเป็อย่างยิ่ง ทั้งร้านค้าและบ้านเรือนนั้นสวยงามเหมือนในหนังที่นางเคยดูต่างจากในเรือนที่นางอยู่ตอนนี้ เหมือนสถานที่รกร้างไม่มีผิด
เพราะพวกนางสองคนปลอมตัวเป็ขอทานเมื่อคนในเมืองเห็นจึงพากันหลีกหนีไม่อยากเข้าใกล้ ซึ่งนางก็ไม่ได้สนใจอะไรที่นางออกมา้าเก็บข้อมูล ดูว่าจะวางแผนทำอะไรต่อไปได้ มีหนทางหาเงินดี ๆหรือไม่
เหยาหงซีที่เดินดูและมองไปรอบ ๆ ก็คิดไปด้วยแม้นางจะมีความรู้มากมาย แต่พอไม่มีเงินจะเริ่มธุรกิจก็คงเป็เื่ยาก
ต่อให้ไม่ใช่ตัวนางถึงมีแม่ครัวอันดับหนึ่งมาเกิดใหม่ มีสูตรอาหารมากมายที่คนที่นี่ไม่เคยลิ้มลองแต่แล้วยังไงละ ในเมื่อไม่มีเงินจะทำอะไรก็ยาก ตอนนี้เหยาหงซีแม้แต่เสื้อผ้าดี ๆยังไม่มีใส่เลย “ เฮ้อ ” เหยาหงซีได้แต่ถอนหายใจ
‘ เดี๋ยวก่อนนะ ไร้สาระจริงข้าคิดเื่อาหารทำไม ในเมื่อตัวข้านั้นสามารถรักษาคนได้ขอแค่หาคนมีเงินที่ป่วยก็สามารถดูดเงินได้มากมายแล้ว ใครละจะอยากตาย แต่ข้าจะไปหาลูกค้าจากที่ไหนกัน’
ระหว่างที่เหยาหงซีคิดก็ได้ไปสะดุดตากับป้ายประกาศ
‘ นี่มันอะไร ’
“ คุณหนูเ้าคะนี่คือป้ายประกาศของเมืองนี้ แต่ไม่ใช่ว่าใครจะมาติดประกาศได้ง่าย ๆ นะเ้าคะต้องใช้เงินด้วยเ้าค่ะ ”เซหยู่ที่เห็นเหยาหงซีขมวดคิ้วไปทางป้ายประกาศก็พูดขึ้น
เหยาหงซีพยักหน้าเข้าใจ แล้วเริ่มอ่านถ้าเจออะไรที่ทำเงินได้คงดี ที่สำคัญคือป้ายประกาศนี้ต้องใช้เงินถึงติดได้หมายความว่านายจ้างก็ต้องมีเงิน
ระหว่างที่เหยาหงซีกำลังอ่านป้ายประกาศอยู่นางก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาเหมือนมีใครกำลังมอง แต่เมื่อหันไปดูก็ไม่เจอใคร ‘แปลกจริง หรือ เกิดใหม่คราวนี้ข้าจะััได้ถึงิญญา ’เหยาหงซีรีบสะบัดความคิดไร้สาระทิ้ง แล้วอ่านป้ายประกาศต่อ
แต่เมื่อไม่เจออะไรที่เกี่ยวกับการรักษานางก็ได้แต่ถอนหายใจแล้วเดินต่อไป
พอนึกถึงของมีค่าที่ตัวเองมีนางก็นึกออกว่าตัวเหยาหงซีนั้นแม่นางเคยให้จี้หยกเล็ก ๆ ไว้ บางทีอาจจะเอาไปขายได้แต่พอคิดว่าเป็ของดูต่างหน้าแม่เ้าของร่างเดิม นางก็เริ่มคิดหนัก ‘ถึงข้าจะไม่ใช่คนดีอะไรแต่การเอาของดูต่างหน้าเ้าของร่างเดิมไปขายคงไม่ดี คิดหาทางอื่นดีกว่า ’
เหยาหงซีที่เดินจนทั่วก็ยังไม่เจอหนทางจึงเดินกลับ
‘ จริงสิ ถ้าไม่มีคนหาเราก็ต้องหาคนเอง ข้าแม้ตอนนี้มีเพียงชุดที่ดูเหมือนขอทาน แต่ถ้ากลับไปเขียนป้ายทำตัวเป็หมอเทวดาเหมือนในหนังที่เคยดู ก็อาจจะล่อใครมาได้บ้าง ฮิ ๆ ส่วนกระดาษกับหมึกตอนนี้พวกนั้นคงวุ่นวายกับของขวัญที่ข้ามอบให้เหนาหนานแอบไปยืมมาก่อนคงไม่เป็ไร ’เหยาหงซีเริ่มวางแผนในใจ
ขณะที่กำลังเดินกลับจวนนางก็มองไปที่ป้ายประกาศอีกครั้ง ก็พบว่ามีคนมาติดเพิ่ม
‘ มีของใหม่มาติดเพิ่มไปดูหน่อยก็ไม่เสียหาย’
เหยาหงซีเมื่อได้อ่านประกาศอันใหม่ก็ตาลุกวาว‘โชคดีจริง ๆ ์ช่างเมตตาข้า หาคนใกล้ตายส่งมาให้ เยี่ยมมาก ๆ ’
“ เอาละเซหยู่ตามข้ามาเราจะไปทำความดีกัน ” เหยาหงซีพูดกับเซหยู่อย่างอารมณ์ดี
เซหยู่เห็นเหยาหงซีอารมณ์ดีก็ดีใจอยากให้คุณหนูของตัวเองมีความสุข นางก็จะมีความสุขตามไปด้วย “เ้าค่ะ ไปกัน แต่คุณหนูจะไปที่ไหนหรือเ้าคะ ”
“ ไปจวนตระกูลเซี่ยว ”
“ แล้วจวนตระกูลเซี่ยวอยู่ที่ไหนหรือเ้าคะ” เซหยู่ถามด้วยความอยากรู้
“ เออ... นั้นสิ ”
4K
