“มากาเร็ตข้าเหนื่อยแล้ว” ซีลเวียกล่างพร้อมนำมือมาจับที่ขมับด้านซ้ายเล็กน้อยโดยที่ไม่สนคำกล่าวทักทายของเบสกันเลย
“นายหญิงเชิญด้านนี้ค่ะ” มากาเร็ตกล่าวพร้อมเดินนำทางไปยังห้องที่ถูกจีดเตียมไว้ก่อนน่านี้
ณ ห้องที่ถูกเตรียมไว้ให้ซีลเวีย
“มากาเร็ตข้าอยากดื่มชาดอกคาโมมายล์เ้าไปหามาให้ข้าหน่อยได้ไม่” ซีลเวียกล่าว
“เอ๋ นายหญิงรู้จักชาดอกคาโมมายล์ด้วยหรอคะชาคาโมมายล์เป็ชาที่ซื้อขายแค่ในจักรวรรดิคนนอกไม่น่าจะ...” มากาเร็ตหยุดกล่วทันทีที่เห็นสีหน้านิ่งเรียบของซีลเวีย
ทำไมข้าจะไม่รู้จักชาที่ข้าพยายามชงเองกับมือมาตลอด 1 ปีกันล่ะ
ตุบ เสียงมากาเร็ตทิ้งตัวคุกเขาลงบนพื้น
“นายหญิงโปรดให้อภัยปากที่ไม่มีหูรูดของข้าด้วยค่ะ” มากาเร็ตกล่าวพร้อมใบหน้าถอดสี
"ไม่เป็ไรมากาเร็ตลุกขึ้นเทิด จะว่าไปอายุของเ้าก็ห่างกับข้าไม่มากเท่าไหร่เรามาเป็เพื่อนกันดีหรือไม่" ซีลเวียกล่าวด้วยใบหน้าที่ยิ้มเล็กน้อย
“นายหญิงข้าทำเช่นนั่นไม่ได้หรอกค่ะถ้าผู้อื่นเห็นเข้าจะเอาไปนินทากันได้"
“งั้นตอนที่เราอยู่กันลำพังเ้าคุยกับข้าแบบเพื่อนได้หรือไม่เวลาปกติที่ต้องเข้างานสังคมหรืออยู่ร่วมกับผู้อื่นเ้าก็ทำแบบปกติ” ซีลเซียกล่าวด้วยน้ำเสียงที่คาดหวัง
“ถ้านายหญิง้าแบบนั้นข้าก็สามารถทำให้ได้ค่ะ” มากาเร็ตตอบรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“เอ๋ ข้าลืมเื่ช้าไปเลยเดี๋ยวข่าลงไปหาชาคาโมมายล์มาให้นะคะ” เมื่อมากาเร็ต
กล่าวจบก็รีบเดินออกจากห้องทันที
ครืด~เสียงซีลเวียที่ค่อยๆเปิดหน้าต่างกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไฮเดรนเยียก็ค่อยๆทะลักเข้ามาในห้อง
"กลิ่นหอมหวานพวกนี้ช่างแตกต่างจากคนในคฤหาสน์ซะเหลือเกินภายนอกดูยิ้มแย้มแต่ภายในกลับยากแท้หยั่งถึง"
“จะว่าไปข้าเจอเฟเดเลียนครั้งแรกที่สวนดอกไม้หลังคฤหาสน์นี่นาถ้าไปที่นั่นตอนนี้จะได้เจอเขาไหมนะ” ซีลเวียกลุ้มคืดเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไนทันทีและเดินตรงไปที่สวนดอกไม้หลังคฤหาสน์
ณ สวนดอกไม้หลังคฤหาสน์
ดอกบลูบอนเนตเป็ดอกไม่ขนาดเล็ก มีหลายดอกร้อมลอบต้นเหมือนพุ้มหางกระรอก มีกลีบดอกสีน้ำเงินตรงกลางสีขาว ถูกผูกไว้ด้วยความยาวหลายร้อยยูนส่งกลิ่นหอมอบอวนทำให้ฝูงผีเสื้อนับร้อยบินว่อนเต็มสวน
“เขาไม่อยู่ที่นี่งั้นหรอ”เสียงซีลเวียกล่าวพึมพำ
“ใครอนุญาตให้เลดี้เข้ามาในสวน” ชายปริศนาที่ยืนอยู่ด้านหลังซีลเวียเลยถาม
เสียงนี้มัน~ไม่ผิดแน่น ซีลเซียค่อยๆหันไปหาชายปริศนาที่อยู่ด้านหลัง เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยเป็อย่างดี ผมสีดำเงางามที่ถูกมัดรวบไว้ด้านหลังดวงตาสีดำสนิทสวมเสื้อผ้าชั้นดีที่ถูกถักทอขึ้นอย่างประณีตกระดุมทุกเม็ดเครื่องประดับทุกชิ้นทำมาจากอัญมณีและเพชรชั้นเลิศเรือนร่างสูงกำยำยืนมองหน้าซีลเวียด้วยท่าทีเคร่งขรึม
“นี้ไม่ได้ยินที่ข้าถามงั้นหรอ” ชายตรงน่าเอยถามเน้นย้ำอีกครั้ง
“ขอโทษค่ะ ที่คะข้าเข้ามาโดยที่ไม่ได้รับอนุญาต” ซีลเวียกล่าวพร้อมกับจับชายกระโปรงและโค้งตัวลงเล็กน้อย
“พอดีว่าข้าหลงทางนะค่ะ” ซีลเวียกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มอย่างมีเลศนัย
“เลดี้มาหาไครงันหรอ” ชายตรงหน้าถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“ข้ามาหาท่านเคานต์เฟเดเลี่ยนคะ”
ซีลเซียแสร้งตีหน้าซื่อทั้งที่ใจจริงอยากโผกอดชายตรงหน้าจนใจจะขาดแต่ว่าถ้าทำแบบนั้นซีลเวียอาจจะโดนกล่าวหาว่าเป็พวกวิกลจริต
เฟเดเลี่ยนข้าคิดถึงเ้า อยากเจอมาโดยตลอดเ้าจะรู้หรือไม่ว่าการนับวันเวลารอผู้ใดสักคนมันทรมานขนาดไหน ชีวิตใหม่ในชาตินี้ข้าจะไม่รอให้เ้าเดินเข้ามาหาข้าอีกแล้วข้าจะเป็ผู้ที่เดินเข้าไปหาเ้าเองเฟเดเลี่ยน
9K
