เช้าของวันใหม่หลิวซือซือก็ตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นเพราะเธอได้นอนบนเตียงเตาที่ดีกว่าพื้นแข็งๆที่บ้านเดิมส่วนสองแฝดนั้นยังคงนอนหลับอุตุบนเบาะผ้าของพวกเขา
พี่กับน้องนอนไม่ดิ้นเลยแตกต่างจากเด็กวัยนี้ลิบลับ“ไม่มีเปียกเลยสักนิด” เอ่ยแล้วเธอก็หัวเราะความคาดหวังในใจเริ่มเป็รูปเป็ร่างตามประสานักเขียนที่มีจินตนาการอันล้ำเลิศ
แต่ขณะที่กำลังสำรวจผ้าอ้อมของลูกชายนั้นเธอก็ััได้ถึงอะไรบางอย่างที่อยู่บริเวณขาของเขา พอดึงผ้าห่มออกมาก็เห็นว่ามีแหวนหยกหนึ่งวงอยู่ใต้ผ้าอ้อมของเขา
มือกร้านจากการทำงานหนักมาหลายปียื่นออกไปหวังจะหยิบขึ้นมาดู แต่ก็ต้องร้องโอดเสียงแ่ออกมาเพราะเพียงแค่แตะลงไปบนตัวเรือนแหวนเท่านั้นปลายนิ้วของเธอก็ได้แผลจนเืไหลออกมา
“อย่าบอกนะว่า...”
จากนั้นสติของหลิวซือซือก็ดับวูบมาโผล่อีกทีก็พบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่หน้าบ้านเดี่ยวหลังเล็กที่แสนคุ้นเคยนั่นก็เพราะมันคือบ้านเดี่ยวหลังเล็กแต่ราคามหาศาลที่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของเธอนั่นเองส่วนพื้นที่รอบๆที่เธอกะโดยประมาณน่าจะเกือบห้าสิบหมู่เห็นจะได้
และมันก็มีแปลงผักแปลงสมุนไพรและสวนผลไม้เต็มพื้นที่ ไม่เพียงเท่านั้นยังมีน้ำตกและมีบ่อน้ำขนาดใหญ่ที่เห็นปลาตัวใหญ่แหวกว่ายไปมาน่ากินข้างบ่อน้ำก็มีเล้าไก่เธอเห็นมีไก่อยู่น่าจะเกือบร้อยตัว พวกมันไข่เอาไว้เยอะแยะทีเดียว
เมื่อมองสำรวจพื้นที่ด้านนอกจนพอใจแล้วหลิวซือซือก็รีบเดินเข้าไปในบ้านที่แสนคุ้นเคย
และมันก็คือบ้านของเธอจริงๆเพราะทุกสิ่งทุกอย่างยังคงอยู่ในตำแหน่งเดิมของมัน
น้ำตาของหญิงสาวไหลออกมาเงียบๆมันเป็น้ำตาแห่งความดีใจ เพราะเธอไม่ต้องกลัวว่าจะอดตายแล้วนั่นเอง
“ต้นฉบับที่ยังไม่ทันได้ส่งบรรณาธิการจ้าวน่าเสียดายจริงๆเลย” ในขณะที่สายตากวาดมองหน้าจอโน้ตบุ๊คนั้นพลันเธอก็ฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ใช่แล้วความสามารถที่แข็งแกร่งของเธอก็คือการเป็นักเขียนไม่ใช่เหรออีกอย่างในคลังข้อมูลที่เธอเก็บรวบรวมเอาไว้สำหรับแต่งนิยายก็มีข้อมูลเกี่ยวกับเื่ราวต่างๆมากมาย
ยิ่งมองไปยังด้านหลังที่เป็ชั้นวางหนังสือั์ตาของหลิวซือซือก็พราวระยับนั่นก็เพราะว่าเธอมีหนังสือนิยายที่เป็นิยายยอดนิยมมากกว่าห้าพันเล่มอยู่ในห้องทำงานนั่นเองไม่รวมนิยายที่เธอเป็คนแต่งเองอีกนับร้อยเื่และก็สร้างชื่อเสียงให้เธอมากมาย
เธอจะเป็นักเขียนที่มีชื่อเสียงให้ได้อีกครั้งคอยดูได้เลย!
เมื่อสำรวจห้องทำงานจนพอใจแล้วเธอก็รีบเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัวและก็แช่น้ำอุ่นอยู่ครู่หนึ่งจนร่างกายผ่อนคลายแล้วก็รีบแต่งตัวเพื่อกลับออกไปด้านนอก
เมื่อกลับออกมายังด้านนอกตามคำสั่งจากกระแสจิตแล้วเธอก็พบว่าลูกชายกับลูกสาวยังคงนอนหลับอย่างสบายใจอยู่จึงได้พาพวกเขากลับเข้าไปในพื้นที่ของแหวนหยกอีกครั้งเธอพาพวกเขาไปนอนบนเตียงนอนหนานุ่มหอมกรุ่นของเธอเมื่อไม่เห็นท่าทีว่าสองแฝดจะตื่นเธอก็วางใจ
คราวนี้เธอเดินไปที่ห้องครัวเพื่อทำอาหารสำหรับตัวเองโชคดีที่เธอเป็คนชอบทำอาหารกินเอง ทั้งยังชอบอยู่บ้านเป็ส่วนใหญ่ดังนั้นในครัวจึงมีทั้งตู้เย็นและตู้แช่รวมถึงข้าวของเครื่องใช้ในครัวก็มีอย่างครบครัน
และขณะที่เธอหยิบเนื้อหมูหนึ่งแพ็กออกมาจากตู้แช่ก็ปรากฏว่ามีหมูอีกหนึ่งแพ็กโผล่ขึ้นมาแทนที่ทันทีนี่ทำให้หลิวซือซือคลี่ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขตราบใดที่เธอยังคงเป็เ้าของแหวนหยกวงนี้ เธอจะมีอาหารกินไปตลอดชีวิตนี้เลยเธอกับลูกสองคนรอดแล้ว
จากนั้นเธอก็เริ่มต้นทำโจ๊กเพราะกระเพราะไม่ได้กินอาหารที่หลากหลายมานานจึงต้องเริ่มต้นจากโจ๊กก่อนเป็อันดับแรก
ไม่เพียงเท่านั้นเธอยังได้ทำน้ำเต้าหู้เอาไว้อีกด้วยซึ่งการทำน้ำเต้าหู้ของเธอนั้นก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรเพียงแค่ใส่เมล็ดถั่วเหลืองลงไปในเครื่องทำน้ำเต้าหู้จากนั้นก็รอ
ซึ่งเธอทำเอาไว้หนึ่งเหยือกกะว่าจะเอาไปมอบให้ผู้เป็แม่กับพ่อด้วย เพราะเมื่อวานพวกท่านมอบเมล็ดธัญพืชมาให้เธออย่างละสามชั่งถือว่าเยอะพอสมควรสำหรับพวกท่านที่ต้องกินอยู่อย่างประหยัด
ขณะที่กินอาหารเช้าเพียงลำพังอยู่ในห้องครัวนั้นเธอก็ได้ยินเสียงของคนจากด้านนอกกำลังเดินมาทางนี้ดังนั้นจึงรีบวิ่งไปอุ้มลูกชายลูกสาวขึ้นแนบอก จากนั้นก็ออกมาด้านนอกแล้วก็วางพวกเขาลงบนเตียงเตาตามเดิมส่วนเธอเองก็รีบเดินไปที่ประตูบ้าน
“เสี่ยวซือซือตื่นหรือยังลูก”แม่หลิวนั่นเองที่ร้องเรียกลูกสาวอยู่หน้าประตูบ้านเก่าทรุดโทรม
หลิวซือซือรีบเข้าไปเอาน้ำเต้าหู้ออกมาแล้วก็เทใส่กระบอกไม้ไผ่ จากนั้นก็เอาเหยือกเข้าไปเก็บด้านในพื้นที่แหวนหยก
“ตื่นแล้วค่ะแม่ รอเดี๋ยวนะคะ”เธอรีบเดินถือกระบอกไม้ไผ่ติดมือมาด้วย แล้วก็เดินไปเปิดประตู
“แม่แค่แวะเอาหม้อกับกระทะมาให้ลูกน่ะเสี่ยวซือซือทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือเปล่า แล้วนี่ถืออะไรมา”
“ฉันตื่นั้แ่เช้ามืดมาลองทำน้ำเต้าหู้ดูค่ะแม่รสชาติดีทีเดียวฉันเติมน้ำตาลลงไปด้วยนิดหน่อยในกระบอกไม้ไผ่นี้น่าจะพอให้แม่กับพ่อดื่มค่ะ” เธอยื่นกระบอกไม้ไผ่ให้ผู้เป็แม่จากนั้นก็รับเอาหม้อกับกระทะเก่าๆมา
“วันหลังไม่ต้องทำอะไรวุ่นวายแบบนี้หรอกเงินยิ่งร่อยหรอลงทุกวัน เก็บเอาไว้ซื้อของกินบำรุงร่างกายตัวเองและสองแฝดเถอะ”แม้จะพูดแบบนั้นแต่มุมปากของแม่หลิวก็ยกยิ้มอย่างมีความสุข
“ไม่วุ่นวายอะไรหรอกค่ะอีกอย่างก็ใช้เมล็ดถั่วเหลืองนิดหน่อยเท่านั้น ส่วนน้ำตาลก็ใส่ลงไปแค่ปลายช้อนยังเหลืออีกเยอะค่ะ แม่รอเดี๋ยวนะคะฉันไปหยิบเงินค่าหม้อกับกระทะในบ้านก่อน”
แม่หลิวมองกระบอกไม้ไผ่ที่มีน้ำเต้าหู้หอมๆโชยออกมามุมปากก็ยกยิ้มอย่างพึงใจ ลูกคนนี้ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็คอยเป็ห่วงเธอและสามีอยู่ตลอด
รออยู่ครู่หนึ่งลูกสาวก็เอาเงินค่ากระทะมาให้สิบหยวนซึ่งราคาแพงเท่ากับบ้านดินหลังนี้ ช่างเป็ราคาที่ทำให้คนเ็ปใจจริงๆ
“แม่ไปล่ะเดี๋ยวจะสายเสียก่อนเงินที่เหลือก็ประหยัดใช้หน่อยนะเสี่ยวซือซือ”
“ค่ะแม่” รอจนผู้เป็แม่เดินกลับไปได้ไกลพอสมควรหลิวซือซือจึงปิดประตูบ้านและลั่นดาลเอาไว้อย่างแ่า
เธอพาสองแฝดกลับเข้าไปในพื้นที่ของแหวนหยกอีกครั้งคราวนี้พวกเขาตื่นนอนแล้วและก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างชอบใจกับบ้านหลังเล็กของผู้เป็แม่
ตอนที่พาพวกเขาไปอาบน้ำอุ่นนั้นก็นั่งลงในอ่างอาบน้ำที่มีน้ำไม่มากอย่างสบายใจจนหลิวซือซือต้องมองแล้วมองอีกแต่พอคิดว่าพวกเขาน่าจะมีความพิเศษเธอจึงเลือกที่จะมองข้ามไปคาดว่าแม้แต่แหวนหยกวงนี้ก็น่าจะเป็ฝีมือของพวกเขาเหมือนกันเอาเถอะแม้แต่เธอก็ยังเป็จิติญญาที่มาจากที่อื่น พวกเขาจะเป็เหมือนเธอหรือวิเศษกว่าเธอก็ยังคงเป็เื่ที่เธอรับได้
เมื่ออาบน้ำและใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดทำความสะอาดเหงือกของสองแฝดเรียบร้อยแล้วเธอก็อุ้มพวกเขาขึ้นมาพร้อมกันทั้งสองคน
“น่าเสียดายจริงๆที่แม่ไม่มีขวดนมติดบ้านเอาไว้ไม่อย่างนั้นพวกลูกสองคนก็จะได้ดูดขวดนมอย่างสบายใจ ไม่ต้องรอจนเหนื่อยแบบนี้”ว่าพลางก็เดินไปที่เตียงนอนวางสองแฝดลงแล้วก็เช็ดตัวจนแห้งแล้วก็สวมใส่เสื้อผ้าให้พวกเขา
“แต่มีเื่โชคดีอยู่อีกเื่สำหรับพวกลูกนั่นก็คือคุณแม่คนนี้ใช้จักรเย็บผ้าเป็และก็มีผ้ามากมายในห้องเก็บของ”ตอนเป็เด็กคุณย่าบุญธรรมที่เธอมีโอกาสได้รู้จักกับความอบอุ่นเพียงไม่กี่ปี สอนเธอให้ใช้จักรเย็บผ้าและวิธีตัดเย็บเสื้อผ้ามาไม่น้อยเพราะท่านเป็ช่างตัดเย็บที่มีชื่อเสียง ดังนั้นขอแค่มีจักรเย็บผ้าเธอก็สามารถตัดเย็บชุดได้อย่างสบาย
สำหรับเสื้อผ้าของสองแฝดนั้นเธอมีแบบร่างเอาไว้ในหัวแล้วพวกเขาจะไม่ต้องทนสวมใส่เสื้อผ้าเก่าๆและแสนบางอีกต่อไปแล้ว
สองแฝดพอได้ยินคุณแม่พูดเช่นนั้นแล้วก็หัวเราะพร้อมกับปรบมืออย่างชอบใจ
“รอก่อนนะ แต่ตอนนี้มาเข้าเต้าก่อน ครั้งนี้ใครจะกินก่อนจ๊ะ”
เสี่ยวซื่อเย่รีบคว้ามือพี่ชายที่กำลังจะยกขึ้นแล้วมือข้างที่ว่างของเธอก็ยกขึ้นอย่างรวดเร็ว
หลิวซือซือได้แต่ส่ายหน้าแล้วก็หัวเราะ“เป็เสี่ยวซือเย่ผู้แข็งแกร่งของพวกเรานี่เองดังนั้นเสี่ยวเหว่ยรอบนี้รอก่อนนะจ๊ะ”
เสี่ยวเหว่ยเหมือนจะงอนน้องสาวพอผู้เป็แม่อุ้มน้องสาวไปเข้าเต้าเขาก็มุดหน้าเข้าไปในผ้าห่มที่แสนนุ่มนิ่มจากนั้นก็หันตูดน้อยๆมาให้คุณแม่และน้องสาว เชอะ!ยายตัวแสบ!
เมื่อเสี่ยวซือเย่กินนมอิ่มพร้อมกับเรอออกมาเสียงดังราวกับจะประกาศให้พี่ชายที่กำลังซุกหน้าอยู่กับผ้าห่มได้ฟังจากนั้นเธอก็คลานลงจากตักผู้เป็แม่อย่างคล่องแคล่วเพราะว่าไม่มีอะไรต้องปิดบังคุณแม่แล้วนั่นเอง
จากนั้นก็ตบลงไปบนตูดเล็กๆของพี่ชายแล้วก็กลิ้งตัวลงนอนบนที่นอนหนานุ่มอย่างสบายใจ
หลิวซือซือได้แต่หัวเราะอย่างจนใจก่อนจะอุ้มเสี่ยวเหว่ยขึ้นมาเข้าเต้า “เด็กดีครั้งต่อไปแม่สัญญาว่าจะให้ลูกเข้าเต้าก่อนเสี่ยวซือเย่ดีไหมจ๊ะ”
เด็กน้อยเสี่ยวเหว่ยตาพราวระยับก่อนจะพยักหน้ารัวๆราวกับลูกไก่จิกข้าวสาร จากนั้นก็ยอมเข้าเต้าคุณแม่แต่โดยดี
คงเป็เพราะว่าตอนเขางอนนั้นได้ใช้พลังเยอะเกินไปดังนั้นพอดูดนมจากอกผู้เป็แม่ได้สักพักก็ผล็อยหลับไปอีกครั้งอย่างผ่อนคลายและสบายใจ
หลิวซือซือใช้ผ้าอ้อมเช็ดน้ำนมที่เลอะปากและคอให้ลูกชายจากนั้นก็อุ้มเขาไปนอนลงข้างน้องสาวที่ตอนนี้หลับไปแล้วอย่างสบายใจ
จัดการห่มผ้าให้พวกเขาแล้วเธอก็เดินออกจากห้องนอนเพื่อไปยังห้องเก็บของ หรือจะเรียกอีกอย่างว่าเป็ห้องเย็บปักก็คงไม่ผิดเพราะด้านในนี้รวบรวมผลงานที่เธอทำเอาไว้ในยามว่างมากมาย
ไม่ต้องเอ่ยถึงผ้าชนิดต่างๆเธอมีพวกมันเป็จำนวนไม่น้อยเลย
เริ่มต้นเธอร่างแบบชุดของลูกทั้งสองซึ่งเป็แบบเรียบง่ายเหมาะกับยุคสมัยนี้และก็เลือกสีผ้าที่เป็สีตามที่คนยุคนี้ใช้กันเป็ส่วนใหญ่
เมื่อได้แบบแล้วก็เริ่มงานอย่างกระตือรือร้นการได้ทำอะไรที่ชอบเวลาย่อมผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ
กระทั่งท้องร้องจ๊อกๆเธอจึงวางมือจากงานมองดูชุดฤดูใบไม้ร่วงของลูกชายลูกสาวที่เสร็จไปแล้วคนละสองชุดเธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
“ชุดประจำฤดูหนาวค่อยตัดวันหลังก็แล้วกัน”
จากนั้นก็เดินไปที่ห้องครัวคราวนี้เธอเปิดเตาเพื่อทำบะหมี่เนื้อตุ๋น ซึ่งน้ำซุปและเนื้อตุ๋นนั้นเธอมักจะทำเก็บเอาไว้ในตู้เย็นเพราะมีความชอบเป็พิเศษแค่เอามาอุ่นก่อนเท่านั้นและเมื่อหยิบเอาของสิ่งหนึ่งออกมามันก็จะถูกแทนที่ด้วยของสิ่งนั้นทันทีเป็แบบนี้เหมือนกันหมดสำหรับข้าวของทุกอย่างในบ้านหลังนี้
หลิวซือซือนั่งกินบะหมี่เงียบๆคนเดียวในห้องครัวเสร็จแล้วก็นำเอาชามกับตะเกียบไปล้างแล้วก็เช็ดเก็บเข้าตู้แล้วก็เดินกลับไปที่ห้องนอน
แต่สองแฝดยังคงไม่ตื่นเธอที่ทำงานเหนื่อยมาตลอดทั้งเช้าจึงได้เอนหลังลงนอนข้างๆพวกเขาไม่นานก็ผล็อยหลับไป
ผ่านไปสักพักใหญ่แหวนหยกที่นิ้วชี้ข้างซ้ายก็เปล่งแสงเจิดจ้าออกมามันเข้าปกคลุมร่างของหลิวซือซือและสองแฝดแล้วค่อยๆซึมหายเข้าไปในเนื้อหนังของคนทั้งสามเนิ่นนานผ่านไปนานนับชั่วโมงจึงได้อ่อนจางและจางหายไปในที่สุด
“เสี่ยวซือซือ เธออยู่บ้านหรือเปล่า”
หลิวซือซือตื่นขึ้นมาพอดีกับที่เสียงของคนคุ้นเคยร้องเรียกเธออยู่นอกประตูบ้านเธอจึงรีบพาสองแฝดออกไปยังด้านนอกทันที
“ลูกสองคนนอนเล่นอยู่บนเตียงเตาก่อนนะจ๊ะเดี๋ยวแม่กลับมา” ก่อนจะเดินออกไปเธอก็สำรวจความเรียบร้อยของตัวเองและลูกชายลูกสาวเห็นว่ายังอยู่ในสภาพเดิมก็รีบเดินออกไปเปิดประตูให้พี่ใหญ่“พี่ใหญ่มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“ไม่มีอะไรหรอกแค่อยากจะมาถามเื่ของอาติงญาติของพี่สะใภ้ใหญ่ของเธอนั่นแหละเธอไม่คิดจะเปลี่ยนใจเหรออย่างน้อยก็มีคนมาช่วยเลี้ยงลูกนะอยู่คนเดียวแบบนี้เดี๋ยวก็มีเื่ให้คนในหมู่บ้านครหาไม่จบไม่สิ้น”
“ฉันพูดไปชัดเจนแล้วค่ะว่าไม่้าจะแต่งงานกับญาติคนนั้นของพี่สะใภ้ใหญ่อีกอย่างฉันก็ไม่เชื่อว่าผู้ชายคนอื่นจะสามารถรักลูกชายลูกสาวของฉันได้อย่างบริสุทธิ์ใจดังนั้นพวกเราอยู่กันแค่สามคนก็พอแล้วล่ะค่ะ”
พี่ใหญ่หลิวแอบสอดส่ายสายตาเข้าไปดูบริเวณบ้านก็ได้เห็นว่ายังเป็พื้นที่รกเรื้อต้องใช้เวลาอีกพอสมควรเขาก็เบาใจอย่างน้อยน้องสาวคนนี้ก็ไม่ได้มีชีวิตที่ดีไปกว่าพวกเขา
“เธอพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะเสี่ยวซือซือพี่สะใภ้ใหญ่ก็เหมือนกับแม่คนหนึ่ง หล่อนคงจะเป็ห่วงเธอจริงๆไม่อย่างนั้นก็คงไม่พูดออกมาทั้งๆที่รู้ว่าเธอไม่ค่อยชอบหน้าหล่อน”
“แล้วพี่ใหญ่ล่ะคะเป็ห่วงฉันจริงๆหรือว่าเป็เพราะเมียของพี่ให้มาโน้มน้าวฉัน บางทีอาจได้ค่าจ้างมาใช่ไหมคะ”
สีหน้าของพี่ใหญ่หลิวขรึมลงทันตาเห็น“เธอพูดแบบนี้เหมือนไม่รู้จักพี่ใหญ่เลยนะเสี่ยวซือซือเธอเป็น้องสาวที่พี่ใหญ่รักที่สุดนะ”
หลิวซือซือมองท้องฟ้าด้านนอกก็เห็นว่าตะวันใกล้จะตกดินแล้วแสดงว่าเวลาของพื้นที่ด้านในมันสัมพันธ์กับโลกด้านนอก แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
“ฉันไม่แน่ใจแล้วล่ะค่ะพี่ใหญ่เพราะั้แ่ที่ฉันถูกผู้ชายคนนั้นทอดทิ้งท่าทีของทุกคนก็แตกต่างออกไป”เธอส่ายหน้าช้าๆอย่างเ็า
พี่ใหญ่หลิวมองน้องสาวที่เขาเริ่มมีอคติกับเธอแล้วก็ได้แต่เอ่ยเสียงเข้มออกไป“ถ้าไม่แต่งให้อาติงคนของหมู่บ้านด้านล่างก็อย่าให้มีข่าวเสื่อมเสียเื่ชู้สาวล่ะถ้าเกิดเื่นี้ขึ้นแม้แต่ชีวิตของเธอก็จะเก็บเอาไว้ไม่ได้เสี่ยวซือซือ”พูดทิ้งท้ายเอาไว้แล้วก็เดินดุ่มๆกลับเข้าไปยังหมู่บ้านที่กระจุกรวมตัวกันห่างออกไปไกลพอสมควร
หลิวซือซือรีบปิดประตูลั่นดาลอย่างแ่าแล้วก็เดินกลับเข้าบ้าน คำพูดของอีกฝ่ายเธอไม่คิดจะนำพาหรือเก็บมาใส่ใจคนที่เธอจะให้ความสำคัญมีเพียงพ่อแม่พี่สี่และพี่สะใภ้สี่เท่านั้นเพราะพวกเขาดีต่อเธอไม่เหยียบย่ำเธอเวลาที่เธอลำบาก
พี่ใหญ่หลิวเมื่อกลับถึงบ้านแล้วเขาก็เดินหน้าบึ้งไปที่ลานหน้าบ้านคว้าขวานมาได้แล้วก็เริ่มผ่าฟืนสำหรับครอบครัวของเขาและของพ่อแม่ทันที
พี่สะใภ้ใหญ่ที่กำลังรดน้ำผักสวนครัวอยู่ด้านหลังบ้าน เมื่อเห็นสามีกลับมาถึงบ้านแล้ว เธอก็รีบวางงานส่งต่อให้ลูกชายแล้วก็รีบเดินมาหาสามี
“เสี่ยวซือซือเธอว่ายังไงบ้างคะ” ตอนแรกเธอถอดใจเื่นี้ไปแล้วคิดเพียงแค่ว่าสามารถกดดันให้เสี่ยวซือซือออกไปจากบ้านก็จะหมดปัญหาทั้งตอนนี้เธอยังได้พื้นที่ที่เคยเป็ของอีกฝ่ายมาโดยแบ่งกันคนละครึ่งกับบ้านสามตอนนี้บ้านของเธอมีพื้นที่กว้างขวางขึ้นทำให้นอนได้สบายกว่าเดิมไม่น้อย
แต่ใครจะคิดล่ะว่าอาติงจะไม่ยอมรามือทั้งยังได้เสนอสินสอดมากถึงห้าสิบหยวนและถ้าเธอสามารถพูดให้เสี่ยวซือซือยอมแต่งงานให้เขาเธอก็จะได้เงินมากถึงห้าหยวนเลยเป็ค่าตอบแทน
“เธอไม่ยินดีจะแต่งงานใหม่ คงจะอาลัยอาวรณ์นักศึกษาคนนั้นนั่นแหละไม่อย่างนั้นก็คงไม่ะโน้ำฆ่าตัวตายแบบไม่เสียดายชีวิตและไม่สนใจลูกสองคนแต่เพราะไม่อยากเสียหน้าพอฟื้นสติคืนมาก็เลยทำเป็ปั้นปึ่งไม่พูดถึงเขาอีก”
“ถ้าเป็แบบนี้พวกเราก็จะเสียผลประโยชน์น่ะสิคะ”เธอกระซิบกับสามีเพราะกลัวว่าจะมีใครมาได้ยินคำพูดเหล่านี้ยิ่งถ้าเป็พ่อแม่สามีเธอคิดว่าอาจจะโดนคาดโทษไปเลยก็ได้
“ตอนนี้ก็ปล่อยเธอไปก่อนลองให้ใช้ชีวิตตามลำพังกับลูกของเธอไปสักพักพอไม่มีเงินก็คงจะหอบลูกกลับมาที่บ้านตามเดิมนั่นแหละ”
“มันก็จริงนะคะ รออีกสักหน่อยก็ได้”
2K
