บทส่งท้าย
“ความรักของมนุษย์นั้นช่างสวยงามทำให้หัวใจดวงน้อยๆของฉันพองโตจนแทบจะะเิออกมาเลยล่ะแต่ก็อย่างที่เทพบาเตสได้บอกไว้ ความรักของมนุษย์คือความเ็ปเ็ปตอนที่ต้องพลัดพราก เ็ปตอนที่ต้องสูญเสียถึงว่าครั้งหนึ่งจะเคยมีความสุขมากมายแค่ไหนก็ตามแต่สุดท้ายก็ไม่เคยมีใครอยู่เพื่อรับความรักที่แสนสวยงามแบบนั้นได้ตลอดกาลทุกอย่างย่อมมีวันหายไปได้เสมอมันเพียงแค่เข้ามาเพื่อเป็ความสุขให้เราชั่วครั้งชั่วคราวก็เท่านั้นแต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังชอบและพอใจกับความรักบนโลกมนุษย์อยู่ดีต่อให้ต้องพลัดพรากอีกกี่ครั้งแต่มันก็ยังคงทิ้งร่องรอยแห่งความสุขเอาไว้ให้ได้จดจำ”
วีนัสพูดกับรูปปั้นแมวอียิปต์สีดำที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอพลางทอดมองออกไปยังทิวทัศน์ด้านนอก ทุกอย่างยังคงสวยงามเหมือนเดิม เพียงแต่มีตึกรามบ้านช่องมากมายก่อเกิดขึ้นบริเวณโดยรอบบ้านเปลี่ยนไปจนเกือบจำไม่ได้
“พี่แมวกินข้าวกันเถอะ อย่ามัวพูดกับตุ๊กตานั่นอยู่เลย.....”
น้องผีเสื้อบอกก่อนจะบินโฉบเข้ามาใกล้ใบหน้าสวยยกฝ่ามือจิ๋วๆขึ้นซับน้ำตาที่กำลังไหลลงมาอาบแก้มนวลอย่างเป็ห่วง
“พี่แมวไม่เป็ไรหรอกน้องผีเสื้อพี่แมวแค่รอ.....”
“อดทนอีกนิดนะพี่แมวพรุ่งนี้ก็ได้เจอกับเ้านายของพี่แมวแล้ว”
“พี่แมวตื่นเต้นจังเลยเ้านายจะเปลี่ยนไปไหมนะ”
“เ้านายของพี่แมวเปลี่ยนไปแน่นอนแต่เขายังคงหล่อเหมือนเดิมเลยล่ะ” น้องผีเสื้อตอบ เพราะเกิดมาจากพลังแห่งเทพบาเตสน้องผีเสื้อจึงมีความพิเศษบางอย่างที่มักจะตอบคำถามของวีนัสได้
“เ้านายจะจำพี่แมวได้ไหม....”
“เขาจะจำพี่แมวไม่ได้แต่เขาจะมาเพื่อเริ่มต้นความรักครั้งใหม่กับพี่แมว” น้องผีเสื้อตอบอีก
“จะต้องเป็แบบนี้ไปอีกกี่ครั้งกัน?” วีนัสเอ่ยถาม
“พี่แมวทนไหวไหม.....”
“ไหวสิน้องผีเสื้อขอแค่เ้านายกลับมาหาพี่แมว”
……
……
……
ในตอนเช้า
ติ๊งต่องงงงงง...........
เสียงออดดังขึ้นวีนัสรีบเดินออกมาด้วยความดีใจก่อนจะพบกับชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนยิ้มแฉ่งอยู่ที่รั้วหน้าบ้าน
“สวัสดีครับ ผม เชนนะครับ ที่นี่คือบ้านที่เปิดให้เช่าใช่ไหมครับ” เขาถามพลางมองเธอตาเยิ้ม
“ใช่ค่ะเชิญข้างในเลยค่ะ” หญิงสาวตอบ ก่อนจะเดินนำเขาเข้ามาภายในบ้านด้วยรอยยิ้ม
การรอคอยได้สิ้นสุดลงและความรักได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้งถึงแม้ว่าในแต่ละครั้งเขาจะมาในรูปแบบที่แตกต่างกันออกไป แต่เธอก็นึกขอบคุณอยู่ในใจที่เขายังคงกลับมาหาเธอ
วีนัสไม่รู้เลยว่าการที่เธอตกปากรับคำเทพบาเตสไปในวันนั้นมันถูกต้องไหมการที่ต้องถูกจองจำอยู่กับความรักที่เกิดขึ้น และ จากไปแบบนี้มันดีหรือเลวร้ายเพียงใด แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรับรู้ก็คือ เธอไม่เคยเสียใจเลยสักครั้งที่ได้รักไม่เคยเสียใจเลยสักครั้งที่ได้ดูแล ต่อให้เขาจะเปลี่ยนแปลงมาอีก 10ครั้งก็เถอะ สุดท้ายแล้วเขาก็ยังคงเป็ “เ้านาย” คนเดิมของเธอ
จบแล้วจ้า
ขอบคุณที่อ่านจนจบ
และขอบคุณที่สนับสนุนนิยายของไรท์น๊า...........
ไรท์สัญญาว่าจะพัฒนาฝีมือให้ดีกว่านี้ขึ้นไปเรื่อยๆ
43K
