แก๊กกก!!!!...... ปังงง!!!!......
ดมิสาหันไปมองประตูหน้าห้อง ที่มีคนเปิดกุญแจที่ล็อคอยู่หน้าห้องออก และผลักประตูเข้ามาแรงๆ ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนที่ทำอย่างนั้น เป็ฝีมือผู้ชายตัวโตที่จับเธอมาขังไว้นี่แหละ
“ฉันจะพาเธอไปดูผลงานที่เธอทำไว้ ดูสิว่าเธอยังจะทำเป็ไม่รู้เื่อีกหรือเปล่า ลุกขึ้น!!”
คณพศก้าวขายาวๆ ไปจับกระชากแขนเรียวกระตุกแรงๆ ให้คนตัวเล็กลุกออกจากเตียงนอน โดยเขาไม่สนใจเลยสักนิดว่าคนที่เขากระทำจะเจ็บหรือไม่อย่างไร
“ฉันเจ็บนะ บอกกันดีๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องกระชากลากถูกันอย่างนี้เลย ยังไงฉันก็ขัดขืนนายไม่ได้อยู่แล้ว”
ดมิสาร้องบอกเสียอ่อยๆ สีหน้าเหยเกด้วยความเ็ปที่ต้นแขน ตรงที่คนตัวโตจับ ก็เขาเล่นบีบ และกระชากแรงๆ ซะขนาดนั้น ไม่เจ็บก็ให้มันรู้ไปสิ
“คนอย่างเธอเจ็บเป็ด้วยเหรอ!! ทีทำกับคนอื่น ยังไม่คิดเลยว่าคนเขาก็เจ็บเป็เหมือนกัน ไม่ต้องมาทำสำออยให้ฉันสงสาร เพราะฉันไม่มีวันสงสาร ผู้หญิงชั่วๆ อย่างเธอหรอก ลุกขึ้นมา!!”
คณพศมองคนตัวเล็กอย่างิ่เหม่ ไม่สนใจคำพูดและสีหน้าที่แสดงให้เห็นว่าเ็ปนั้นเลยสักนิด หนำซ้ำกลับเพิ่มแรงบีบมากขึ้นไปอีก
ดมิสาแทบน้ำตาซึมออกมาด้วยความเ็ปที่ต้นแขน เธอยื่นมือเรียวเล็กไปจับมือใหญ่ที่บีบต้นแขนเธอไว้ รีบพยุงตัวเองลุกออกจากเตียงนอนตามแรงกระชาก ซึ่งคณพศดึงกระชากร่างบาง พาเดินออกจากห้องไป โดยพาเดินลงบันไดไปชั้นล่าง
ถึงดมิสาจะรู้สึกเจ็บที่ต้นแขน จากแรกฉุดกระชากและพาเดินไวๆ แต่เธอก็พยายามมองสังเกตไปรอบๆ เพื่อหาทางหนีทีไล่เอาไว้ หากสบโอกาสก็จะหนีออกไป ดมิสารู้เลยว่าสถานที่นี้เป็บ้านหลังใหญ่ เนื้อที่กว้างขวางมาก เพราะเธอพยายามมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง ก็ยังไม่เห็นรั้วบ้านเลย เห็นแต่ต้นไม้ใหญ่น้อยที่ปลุกเรียงรายกันอยู่อย่างเป็ระเบียบ
คณพศพาดมิสาเดินมาอีกฟากฝั่งหนึ่งของบ้าน ไปหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องห้องหนึ่ง คณพศขบกรามแน่น หันหน้ามาจ้องมองใบหน้าสวยหวาน ด้วยสายตาเข้มดุ และเหมือนจะมีไฟอยู่ในสายตานั้นด้วย
“ในนี้ไงล่ะ คนที่เธอทำร้าย และคนที่เธอทำให้เขาหมดอนาคต และตายทั้งเป็ เขาอยู่ในนี้ยังไงล่ะ เปิดเข้าไปดูผลงานของเธอสิ!!”
คณพศผลักร่างบางของคนตัวเล็กเข้าไปใกล้ๆ ประตู เพื่อให้ทำการเปิดประตูห้องนั้นออกด้วยตัวเอง
ดมิสายื่นมือเรียวเล็กไปเปิดประตูออกช้าๆ ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่ง นอนไม่รู้สึกตัวอยู่บนเตียงนอน ข้างๆ เตียงก็มีอุปกรณ์วัดคลื่นหัวใจ ที่แสดงการเต้นของหัวใจ ดังเป็จังหวะให้ทุกคนที่อยู่ในห้องได้ยิน ซึ่งผู้ชายคนนั้นคือ คณดล เจริญสุวรรภัก คนเคยเป็แฟนกับเธอ และเธอได้บอกเลิกเขาไปเมื่อสองเดือนที่แล้ว
“ดล!!!!....”
ดมิสาอุทานเรียกชื่อคณดลออกมาเบาๆ ไม่คาดคิดว่าคณดลจะมาอยู่ในสภาพนี้ได้ เพราะตอนที่เลิกรากันไป ก็พูดกันดีๆ และต่างคนต่างไป และตัวคณดลเองก็ไม่มีทีท่าว่าจะมีอาการซึมเศร้า ในการเลิกรากันคราวนั้นเลย
“ไงล่ะ!! จำได้แล้วใช่ไหม!!.... ว่าผู้ชายคนนี้คือคนที่เธอที่จ้องหาแต่ผลประโยชน์เข้าตัว กอบโกยได้ก็กอบโกย แต่พอหมดผลประโยชน์แล้ว เธอก็สลัดเขาทิ้งอย่างไม่มีเยื่อใย และไม่สนใจเลยว่ามันจะเป็ตายร้ายดียังไง”
คณพศยื่นมือใหญ่ไปจับต้นแขนเรียว บีบแรงๆ ให้เ้าหล่อนหันหน้ามามองสบตากับเขา ก่อนจะตะคอกใส่ด้วยแรงอารมณ์โมโหร้าย
“ฉันไม่เคยหาผลประโยชน์อะไรจากดลเขาเลยนะ ตอนที่เราเลิกกัน เราก็เลิกกันด้วยดี”
ดมิสาขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย สับสน และทำสีหน้าเหยเกรู้สึกเจ็บที่ต้นแขนที่คณพศบีบเค้นแรงๆ อย่างไม่บันยะบันยัง แต่กระนั้นเธอก็ยังปฏิเสธข้อกล่าวหาเสียๆ หายๆ นั้นทันทีอย่างไม่ต้องคิด เพราะเธอมั่นใจว่าเธอไม่เคยหาผลประโยชน์ใดๆ จากคณดลเลยสักครั้ง
“ผู้หญิงอย่างเธอนี้เลวได้ใจจริงๆ ปฏิเสธหน้าด้านๆ ทั้งที่เห็นๆ กันอยู่!!.... แต่ก็เอาเถอะปฏิเสธได้ปฏิเสธได้ เพราะถึงยังไงเธอก็ต้องชดใช้กรรมที่เธอก่ออยู่ดี”
คณพศกล่าวจบก็จับกระชากลากถูคนตัวเล็กออกจากห้องนั้น อย่างไม่ปรานีปราศรัย เพื่อไปชดใช้กรรมตามวิธีของเขา
๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐
629
