คชาที่เห็นว่าน้ำฟ้านั้นกำลังใช้สายตาสำรวจบ้านของเขาอย่างสนอกสนใจก็ปล่อยให้เธอสำรวจไปก่อนที่เขาจะแนะนำให้เธอรู้จักกับป้าแมว
"คนนี้คือป้าแมวเป็แม่บ้านแล้วก็คนคอยดูแลภูผา"
"สวัสดีค่ะป้าแมว หนูชื่อน้ำฟ้านะคะ!" น้ำฟ้ายกมือไหว้ป้าแมวแม่บ้านของคชาอย่างนอบน้อมพร้อมกับแนะนำตัว
"สวัสดีจ้ะ.." ป้าแมวมองร่างบางของน้ำฟ้าด้วยสายตาเอ็นดูพร้อมกับพิจารณา ผิวพรรณเปล่งปลั่ง หน้าตางดงามราวกับดารานางแบบแต่ทำไมถึงได้มาสมัครเป็พี่เลี้ยงเด็ก แต่ก็เถอะนั่นไม่ใช่เื่ของเธอที่จะต้องรู้
"รบกวนป้าแมวช่วยจัดห้องให้น้ำฟ้าด้วยนะครับ"
"ให้พี่น้ำฟ้าอยู่กับภูผาไม่ได้เหรอครับ?" ภูผาถามบิดาของตน
"ไม่ได้หรอกครับ..เขาก็ต้องมีพื้นที่ส่วนตัวเหมือนกันนะลูก" คชามองลูกชายที่ตอนนี้มีสีหน้าหงอยลงอย่างเห็นได้ชัด แต่จะให้เขาทำยังไงในเมื่อเธอก็ต้องมีพื้นที่ส่วนตัวเหมือนกัน เพราะเขานั้นไม่อยากให้ภูผาติดเธอเกินไปเพราะไม่รู้ว่าเธอจะทำงานอยู่ที่นี่ได้นานแค่ไหน
น้ำฟ้าที่เห็นว่าภูผาหงอยไปก็รีบพูดปลอบใจให้เด็กชายนั้นรู้สึกดี "แต่พี่ฟ้าจะไปเล่านิทานให้ภูผาฟังจนหลับแล้วพี่ค่อยกลับห้องดีไหมครับ?"
"ดีครับ" ภูผาที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมาทันทีทำให้คนเป็พ่ออดที่จะเคืองไม่ได้เพราะลูกชายเขานั้นช่างว่าง่ายกับเธอเสียจริงทีกับเขานั้นต้องง้ออยู่นานสองนาน
"ป้าแมวพาภูผาไปอาบน้ำก่อนนะครับ..ผมมีธุระคุยกับน้ำฟ้า!" คชาที่พูดกับป้าแมวพร้อมปรายตาไปทางร่างบางที่กำลังยืนอยู่
"ไปค่ะคุณหนู"
คชาที่เห็นว่าป้าแมวพาภูผาเดินขึ้นไปบนชั้นสองเรียบร้อยแล้วก็หันมาทางน้ำฟ้าที่ตอนนี้เธอก็กำลังมองหน้าเขาอยู่เช่นกัน
"คุณมองอะไร....หน้าผมมีอะไรติดงั้นเหรอ"? เขามองเธอด้วยความสงสัย
"เปล่าค่ะ!!" น้ำฟ้าที่ถูกจับได้ว่าแอบมองเขาก็รีบปฏิเสธออกมาทันที พลางคิดในใจว่าหยิ่งดีนักเดี๋ยวเธอจะทำให้ไม่กล้าหยิ่งใส่เธอเข้าสักวัน
"ตามผมมา ..ผมมีธุระเื่สัญญาจ้างจะคุยกับคุณ"!!
น้ำฟ้าเดินตามคชาไปที่ห้องทำงานของเขาซึ่งอยู่ชั้นล่างเมื่อมาถึงห้องทำงานร่างหนาก็ยื่นเอกสารให้เธออ่านพร้อมกับรายละเอียดค่าจ้างและสิ่งที่เธอต้องทำทุกอย่างเวลาเธออยู่ที่นี่แต่สิ่งที่เธอสะดุดตาก็คือข้อห้ามสุดท้ายในกระดาษเขียนว่าห้ามเธออ่อย ยั่วยวนหรือล้ำเส้นทำเกินหน้าที่นอกเหนือจากการเป็พี่เลี้ยงทำให้น้ำฟ้าที่เห็นแบบนั้นก็อดที่จะขนลุกกับประโยคนี้ไม่ได้ อย่างเขาเนี่ยนะไม่เห็นจะน่ายั่วยวนตรงไหนเลย
"ทำไม..คุณมีอะไรจะถามไหม?"
"มีค่ะ..ข้อสุดท้ายนี่คืออะไรคะ"?
"ก็ตามนั้นไง ผมให้คุณมาดูแลแค่ลูกผม ส่วนผมดูแลตัวเองได้คุณไม่ต้องมาทำเกินหน้าที่!"
"ขอโทษนะคะ..คุณดูหนังมากไปหรือเปล่าคะ..สเปคของฉันไม่ใช่แนวเถื่อนๆ แบบคุณหรอก" น้ำฟ้าอดที่จะแขวะออกมาไม่ได้
"เหรอ..เท่าที่ผมรู้มาคุณก็โดนปลดเพราะเป็เมียน้อยเขาหนิ" คชาที่พูดออกมาโดยไม่ทันคิดพอเห็นว่าเธอนิ่งไปก็รู้ทันทีว่าเขาไม่ควรพูดแบบนั้นออกมา
"เอ่ออ..ผมม"
"หมดธุระแล้วใช่ไหมคะ..ขอตัวนะคะฉันจะไปดูห้อง" เมื่อพูดจบเธอก็หันหลังออกมาจากห้องโดยไม่หันกลับไปมองเขาอีกเลย
"มึงนี่มันปากหมาจริงๆ ไอ้คชา!" ร่างหนาสบถออกมาอย่างหัวเสีย
น้ำฟ้าที่เดินออกมาจากห้องทำงานของคชาด้วยความรู้สึกเสียใจที่เขานั้นตัดสินเธอจากคำพูดของคนอื่นในใจเธอไม่อยากจะทำงานที่นี่แล้วแต่ก็คงทำแบบนั้นไม่ได้เพราะเธอเพิ่งมาถึงเป็วันแรก คิดได้แบบนั้นก็อดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้
"อ้าวว..คุณน้ำฟ้ามาพอดีเลยป้าจะมา บอกว่าห้องคุณน้ำฟ้าเสร็จแล้วค่ะไปดูกันเลยไหมคะ?"
"ค่ะ" น้ำฟ้าตอบไม่ลืมที่ยิ้มบางๆ ให้ป้าแมวพร้อมกับขนกระเป๋าเดินตามไป เมื่อมาถึงห้องเธอก็กวาดสายตามองสำรวจไปรอบๆ ห้องที่มีขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่แต่เฟอร์นิเจอร์ครบครัน
"ถ้างั้นป้าขอตัวก่อนนะคะ"
เมื่อป้าแมวเดินออกไปแล้วเธอก็เริ่มจัดของให้เข้าที่เข้าทางกว่าจะจัดเสร็จก็กินเวลานานนับชั่วโมง ก่อนที่เธอจะไปอาบน้ำชำระร่างกายเพราะรู้สึกว่าเหนียวตัวเหลือเกินทั้งไอทะเลทั้งฝุ่น
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!
เสียงเคาะประตูดังขึ้นน้ำฟ้าที่ตอนนี้มีเพียงผ้าขนหนูห่อตัวเพราะเธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ
"ใครคะ" น้ำฟ้าะโถามออกไป
"ภูผาเองครับพี่น้ำฟ้า" เสียงของภูผาตอบกลับมา
"อ้าวภูผาเองเหรอ!!" น้ำฟ้าที่แต่งตัวเสร็จแล้วจึงเปิดประตูออกมาหาภูผาที่กำลังยืนรออยู่
"ภูผามาชวนพี่ฟ้าไปเดินเล่นครับ" ภูผาบอกจุดประสงค์ที่เดินมาหาเธอพร้อมกับใช้แววตาออดอ้อนมองเธอจนเธออดใจที่จะย่อตัวลงไปหอมแก้มกลมๆ ไม่ได้
"โอเคครับ..ว่าแต่เราจะไปเดินเล่นที่ไหนกันคะ?"
"ไปเดินเล่นที่ชายหาดครับ"
"งั้นเราไปบอกคุณพ่อก่อนดีกว่าไหมครับ?" น้ำฟ้าถามเนื่องจากเธอไม่อยากให้ใครเป็ห่วง
..............................
6K
